บทที่ 475 ผลัดไม้
จิ่งหรานมองดูช่องอกที่ตอนนี้ยึดเกาะกันแน่นจนเหมือนกับถังขยะ! เขาอดถอนใจออกมาไม่ได้ ในฐานะที่เขาเป็นหมอ จึงต้องมีความอดทนสูงมาก มิฉะนั้นเมื่อพบกับสถานการณ์วุ่นวายเช่นนี้คงคิดอยากขย้ำให้เป็นก้อนแล้วจับโยนออกไปจริงๆ
เขาพยายามบังคับให้ตัวเองสงบจิตสงบใจ รีบจัดการกับความคิดของตนแล้วจินตนาการว่าหากอาจารย์เจอสถานการณ์เช่นนี้จะจัดการอย่างไร
จิ่งหรานชอบคิดจำลองสถานการณ์มาก เพราะมันทำให้เขามักเจอวิธีดีๆ ทุกครั้งที่ถึงเวลาเช่นนี้
บางทีหากเป็นอาจารย์ คงเลือกทำให้หลอดเลือดแดงใหญ่อยู่ในสภาพเดิมก่อน เลือกแยกหลอดอาหาร หลอดลมและเนื้อเยื่อที่เป็นพังผืดในช่องอกออกจากกันก่อน
ทันใดนั้นจิ่งหรานก็คิดถึงเฉินชางขึ้นมา!
หากให้หมอเฉินทำ เขาจะทำอย่างไร
หมอทุกคนมีเอกลักษณ์แตกต่างกันไป มือของเฉินชางค่อนข้างนิ่ง หากให้เขาเป็นคนแยกคงพึ่งพาได้มากกว่าตน
จิ่งหรานอดถอนใจไม่ได้ ถ้าหาก…เฉินชางอยู่ที่นี่ด้วยก็คงดี
เมื่อเขาเห็นสภาพทำอะไรไม่ถูกของหมอหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ก็ต้องถอนใจออกมาอย่างอดไม่อยู่ การผ่าตัดยากๆ เช่นนี้ต้องการคู่หูที่มีทักษะฝีมือสูงจริงๆ
ดวงตาของเฉินชางมองดูความยุ่งเหยิงตรงหน้า รู้สึกไม่สบายใจขึ้นบ้างแล้ว!
[ติ๊ง! ค้นพบดันเจี้ยนระดับ 50 ความยากสูง! หากเข้าร่วมดันเจี้ยนและผ่าตัดสำเร็จราบรื่น จะได้รับรางวัลมหาศาล!]
เฉินชางชะงักไปเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าการผ่าตัดอันซับซ้อนเช่นนี้จะกลายเป็นดันเจี้ยนผ่าตัดระดับความยากสูงไปได้ แต่นี่ก็สมควรเรียกว่าดันเจี้ยนระดับความยากสูงจริงๆ ‘มอนสเตอร์’ ในดันเจี้ยนคงเป็นมอนสเตอร์ชั้นสูง หากจะจัดการให้หมดคงเหนื่อยพอๆ กับลงดันฯ ใหญ่ๆ เลย!
เฉินชางมองช่องอกด้วยท่าทางหนักแน่นจริงจัง เมื่อครู่ตอนจิ่งหรานวิเคราะห์ เขาก็ไม่ได้หยุดแม้แต่น้อย
เขาก็กำลังคิดอยู่เช่นกันว่าจะผ่าตัดอย่างไร!
ดวงตาของเขามองสำรวจสภาพพังผืดไม่หยุด เห็นระดับการยึดติดของผ้าก๊อซและเนื้อเยื่อได้อย่างชัดเจน มีวัสดุบางอย่างติดแน่นอยู่กับหลอดอาหาร หากคิดจะแยกออกมาคงเป็นไปไม่ได้เลย ตัวเลือกที่ดีที่สุดคือตัดส่วนที่เสียหายออก จากนั้นก็เชื่อมต่อส่วนที่เหลืออีกครั้ง
หลอดลมก็ต้องจัดการเช่นเดียวกับหลอดอาหาร อย่างไรก็ตาม ส่วนที่ยุ่งยากที่สุดอยู่ที่หลอดเลือดแดงใหญ่บริเวณช่องอก!
เนื่องจากผ้าก๊อซติดอยู่เป็นเวลานาน ทำให้เนื้อเยื่อรอบๆ เป็นแผลจนหนาขึ้นมาก เฉินชางเห็นผนังหลอดเลือดแดงเอออร์ตานูนขึ้นชัดเจนราวกับเนื้อร้าย แม้จะไม่ใหญ่นัก แต่หากต้องตัดออกจะต้องทำช่วงที่หัวใจหดตัว จากนั้นค่อยเย็บเชื่อมต่อหลอดเลือดอีกครั้ง
ช่างเป็นดันเจี้ยนที่ยากจริงๆ!
อย่างที่เฉินชางกล่าวเมื่อครู่นี้ มีเพียงเนื้อเยื่อและอวัยวะใหญ่ๆ ที่เขาเห็นอันตรายของมันได้อย่างชัดเจน แต่นอกจากอวัยวะเหล่านี้แล้ว ยังมีอันตรายอีกมากมายที่ซ่อนอยู่
ยิ่งไปกว่านั้น ส่วนที่ยุ่งยากที่สุดก็คือหลอดเลือดบางส่วนสร้างเส้นทางบายพาสขึ้นมาใหม่แล้ว ซึ่งรวมถึงหลอดเลือดแดงบริเวณซี่โครงที่คอยส่งเลือดไปที่กระดูกสันหลังด้วย หลอดเลือดเหล่านี้ค่อนข้างเล็ก หากจะแยกออกจากกันต้องระมัดระวังให้ดี
ไม่ต้องถามเลยว่าจิ่งหรานคนเดียวจะทำสำเร็จหรือไม่ แม้กระทั่งเฉินชางที่มีระบบโกงก็ยังทำได้ยากเลย!
นี่ไม่ใช่การผ่าตัดที่จะทำสำเร็จได้ด้วยตัวคนเดียว!
เขามองออกว่าจิ่งหรานก็จนปัญญาเช่นกัน
เฉินชางรู้ดีว่าตนจะชักช้าไม่ได้แล้ว จึงพูดขึ้นเองว่า “เดี๋ยวผมช่วยคุณเอง!”
ประโยคนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่รอบๆ ตกตะลึงขึ้นมาทันที
จิ่งหรานได้ยินเสียงอันคุ้นเคยก็รีบเงยหน้าขึ้นทันที! เขาพบกับดวงตาอันแน่วแน่ของเฉินชางเข้าพอดี เขาดีใจมาก รู้สึกว่าจิตใจสงบและมั่นคงขึ้นมาก
จิ่งหรานพยักหน้า “ครับ!”
เขาไม่ได้ถามว่าอีกฝ่ายมาได้อย่างไรและไม่ได้สนใจด้วยว่าเฉินชางมาทำไม ความรู้สึกของจิ่งหรานในตอนนี้ก็เปรียบเสมือนมีคู่หูตกลงมาจากฟ้าขณะที่ตนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของสัตว์ประหลาด
เฉินชางหันไปพูดกับพยาบาลว่า “ขอผ้าก๊อซให้ผมสองชิ้น แล้วก็ใช้น้ำเกลือล้างสักหน่อยนะครับ”
พยาบาลรีบพยักหน้าทันที!
เฉินชางจับผ้าก๊อซให้อยู่ระหว่างหลอดอาหารและหลอดลม จากนั้นก็รับกรรไกรมา มองจิ่งหราน “ผมพร้อมแล้วครับ!”
เมิ่งซีเห็นดังนั้นก็คอยช่วยดูแลหลอดเลือดแดงใหญ่ในช่องอก ขณะนี้หน้าที่ของเธอสำคัญมาก แต่ก็ยังพยักหน้าอย่างจริงจัง “ฉันก็พร้อมแล้วค่ะ!”
ตอนนี้จิ่งหรานรู้สึกว่ามีทีมที่พึ่งพาได้เหมือนตอนที่อยู่ฟู่ไว่แรกๆ!
เขาหยิบคีมแยกเนื้อเยื่อและกรรไกรขึ้นมา จะต้องเริ่มจากตัดพังผืดเหล่านั้นเสียก่อน! แล้วค่อยจัดการไปทีละขั้น!
ตอนนี้เอง วิสัญญีแพทย์พูดขึ้นว่า “เอาละ สร้างเส้นทางหายใจแล้วครับ ผ่าตัดได้เลย!”
จิ่งหรานพยักหน้าแล้วเริ่มงานของตน!
เฉินชางทำงานเข้าคู่กับทุกการกระทำของเขาได้อย่างมีประสิทธิภาพโดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำ ทั้งสองแลกอวัยวะในมือกันโดยใช้สายตาสื่อสาร แฝงความหมายว่า ผมเข้าใจแล้ว!
ทุกขั้นตอนคือผลจากการร่วมมือกัน!
เมื่อเขาตัดส่วนหนึ่งออก เฉินชางก็แยกได้พอดี ทำเช่นนี้ไปทีละนิดจนจิ่งหรานเริ่มเข้าสู่สภาวะที่ยอดเยี่ยมที่สุดของตน
ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการผ่าตัดด้านนี้ของเฉินชางยังสู้จิ่งหรานไม่ได้ แถมยังเชื่อมต่อหลอดลมได้แย่กว่าจิ่งหรานมาก
ระหว่างที่ร่วมมือกันก็เป็นการเรียนรู้ไปด้วยในตัว!
เขาเงยหน้าขึ้นมองเวลาโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้ห้าทุ่มแล้ว อาจจะเป็นค่ำคืนที่ไม่ได้หลับได้นอนก็เป็นได้
เฉินชางทอดถอนใจออกมา
ขณะนี้จิ่งหรานรักษาหลอดลมเสร็จแล้ว ต่อไปเป็นการแยกหลอดอาหารออกจากเนื้อเยื่อรอบๆ ทุกครั้งที่แยกจะต้องจัดการอย่างรอบคอบ เพราะผ้าก๊อซเหล่านั้นฝังอยู่กับเนื้อเยื่อภายในร่างกายและเข้าสู่ผนังด้านนอกของหลอดอาหารแล้ว ทำให้มีพังผืดและเนื้อเยื่อตายไปบางส่วน
โชคดีที่มีเฉินชางและเมิ่งซีคอยช่วย การผ่าตัดจึงราบรื่นขึ้นมาก
เฉินชางใช้ดวงตาของระบบทำให้มองหาช่องว่างและปัจจัยอันตรายเจอได้ง่ายๆ และคอยบอกให้จิ่งหรานระมัดระวังให้ดี
เมื่อเวลาไหลผ่านมาถึงเที่ยงคืน ทุกคนก็ผ่อนคลายลง
ผ่าตัดมาจนถึงตอนนี้ เรียกได้ว่าจัดการส่วนใหญ่ๆ สำเร็จไปหมดแล้ว
มีเฉินชาง เมิ่งซีและเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ คอยช่วยเหลือเช่นนี้ จึงกำจัดผ้าก๊อซที่ติดอยู่รอบหลอดอาหารออกไปได้จนหมด รวมถึงเนื้อเยื่อที่ไม่จำเป็นต้องตัดออกเหล่านั้นด้วย
หลังจากทำความสะอาดช่องอกทั้งหมดแล้วก็เห็นการเปลี่ยนแปลงของช่องอกครั้งใหญ่ อย่างน้อยจิ่งหรานดูแล้วก็พอใจมาก เขาไม่เห็นใครมีท่าทางทำอะไรไม่ถูกเหมือนเมื่อครู่นี้แล้ว
ในดวงตาของจิ่งหรานเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น!
ไม่ได้รู้สึกเช่นนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ
การผ่าตัดอย่างไร้กังวลมักทำให้ศัลยแพทย์พัฒนาฝีมือขึ้นไปโดยไม่รู้ตัว จิ่งหรานก็รู้สึกเช่นนี้
เขาเงยหน้ามองเฉินชาง เมิ่งซีและเพื่อนร่วมงานของตน พยักหน้าให้ด้วยความซาบซึ้งใจ หากไม่มีพวกเขา การผ่าตัดนี้คงไม่ประสบความสำเร็จ!
ในห้องผ่าตัดย่อมมีวีรบุรุษ แต่จะไม่มีวีรบุรุษที่ต่อสู้เพียงลำพัง
ทุกคนพยักหน้าตอบ ไม่กล่าวไม่ได้ว่าฝีมือการผ่าตัดช่องอกของจิ่งหรานดีมากจริงๆ เขาผ่าตัดอย่างสุขุมเยือกเย็น ไม่มีอาการกระสับกระส่ายให้เห็นสักนิด
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาชื่นชม หรือฉลองให้กับความสำเร็จ พวกเขาต่างทราบดีว่าสงครามครั้งนี้ยังไม่จบ สิ่งที่รอพวกเขาอยู่คือการผ่าตัดเส้นเลือดขอดที่ยากลำบากยิ่งกว่า
เมื่อการผ่าตัดดำเนินมาถึงตรงนี้ หน้าที่ก็ถูกเปลี่ยนผ่าน!
หน้าที่ถูกส่งออกจากมือเขาแล้ว!
เมิ่งซีรับหน้าที่ต่อโดยไม่มีความลังเลใดๆ และต่อไปจะเป็นเวลาของเธอ
