เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 999-1000

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 999 การออกเดท 4

พี่ชายหลายคนนั่งล้อมเจี่ยนอีหลิง

เจี่ยนหยุ่นเฉิงและเจี่ยนหยุ่นน่าวนั่งอยู่ที่ด้านซ้ายและขวาของจ่ายหวินเชิ่ง

ถึงแม้ว่าสองคนนี้จะค่อนข้างเงียบ แต่รัศมีของพวกเขายังคงเพียงพอ ที่จะแสดงถึงการป้องกันที่เข้มงวดราวกับการป้องกันขโมยอย่างใดอย่างนั้น

พี่ชายทั้งหกคนล้อมรอบจ่ายหวินเชิ่งและเจี่ยนอีหลิง

อย่าว่าแต่เรื่องความรักเลย แม้แต่จะพูดก็ยังทําไม่ได้ด้วยซ้ํา

หลัวซิ่วเฉินเห็นได้ชัดว่าพี่น้องคนตระกูลเจี่ยนจงใจ แต่เธอไม่ได้คิดที่จะบอกเจี่ยนอีหลิง แถมยังเข้าข้างฝ่ายพี่น้องอย่างแน่นแฟ้นอีกด้วย

ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้อีหลิงเป็นที่รักกันล่ะ?

ในเรื่องนี้ ทําให้เธอได้กลายเป็นพี่สะใภ้ของเจี่ยนอีหลิง ได้อยู่ร่วมกับพี่น้องของตระกูลเจี่ยนอย่างกลมกลืนและเปิดเผย

ในร้านอาหารสกายการ์เด้นท์ให้บริการอาหารที่แสนอร่อย โดยเฉพาะในสภาพแวดล้อมที่โรแมนติกและอบอุ่นนี้ด้วย

ยิ้ม

แต่เจี่ยนอีหลิงสังเกตเห็นว่าจ่ายหวินเชิ่งไม่ได้กินเยอะ “ไม่อร่อยเหรอ?”

“อร่อย” จ่ายหวินเชิ่งไม่ได้โกรธ แต่ไม่มีจังหวะให้เขาพูดจริงๆ

ถ้าเขารู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรก วันนี้เขาน่าจะอยู่บ้านกับกระต่ายน้อยดีกว่า

อย่างน้อยนั่นก็ยังเป็นโลกของพวกเขาสองคน

“น้องสาวอย่าไปสนใจเขาเลย เขาคงไม่ชินกับความครึกครื้นอย่างพวกเราหรอก” เจี่ยนอี้เฉิน

พวกเขาชอบดูท่าทางหดหู่ของนายท่านเชิ่งคนนี้

เจี่ยนหยู่หมินหัวเราะและพูดว่า “นายท่านเชิงต้องประทับใจมาก ที่พวกเราทุกคนมาหาเขา

และน้องสาวในวันนี้ พวกเราเองก็มีความสุขมากเช่นกัน”

“น้องสาว อาหารจานนี้คืออะไร มันอร่อยมาก” เจี่ยนหมู่เจี๋ยยกย่อง

ปัญหาของเจี่ยนหมู่เจี๋ยดึงดูดความสนใจของเจี่ยนอีหลิงได้สําเร็จ

เจี่ยนอี้เหิงถามว่า “เมนูนี้ออกแบบโดยเสี่ยวหลิงเหรอ?”

“อือ”

“ไม่เลว” เจี่ยนอี้เหิงแสดงความคิดเห็น

เจี่ยนอีหลิงอธิบายให้เจี่ยนหยู่เจี๋ยและเจี่ยนอี้เหิงฟัง

จ่ายหวินเชิ่งถูกทิ้งอีกครั้ง

###เมื่อทานอาหารเสร็จแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันไป

เจี่ยนอี้เหิงและเจี่ยนอี้เฉินกลับมาพร้อมกับเจี่ยนอีหลิงและจ่ายหวินเชิ่ง

ดังนั้นแม้แต่ระหว่างทางกลับจ่ายหวินเชิ่งก็ไม่สามารถอยู่กับเจี่ยนอีหลิงเพียงลําพังได้

จนกระทั่งเขาเข้าไปในบ้าน ในที่สุดเขาก็ได้กลับมายังโลกของคนสองคน

เมื่อประตูปิดลง จ่ายหวินเชิ่งก้มหน้าลงและกอดเจี่ยนอีหลิง

เจี่ยนอีหลิงเงยหน้าขึ้นมองจ่ายหวินเชิ่งอย่างสงสัย

ทําไมอยู่ๆ เขาถึงกอดเธอ

“ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากกอดเธอ” จ่ายหวินเชิงพูด

เจี่ยนอีหลิงเอื้อมมือไปโอบเอวของจ่ายหวินเชิ่งแล้วกอดเขากลับ

เอวของเขาผอมบาง แต่แข็งแรง

กล้ามเนื้อหน้าอกมีความแข็ง

เวลากอดจะรู้สึกสบายใจและสบายตัว

จ่ายหวินเชิ่งยิ้ม

“นี่มันอะไรกัน?” ทันใดนั้นจี่ยนอีหลิงก็สัมผัสเข้ากับบางอย่างที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของจ่ายหวินเชิ่ง

เธอจึงหยิบมันออกมาด้วยความสงสัย

“ไม่มีอะไร!” จ่ายหวินเพิ่งรีบคว้าของสิ่งนั้นไว้

แต่เจี่ยนอีหลิงได้เห็นสิ่งนั้นอย่างชัดเจนแล้ว

“ฉันรู้” เจี่ยนอีหลิงพูดด้วยแววตาใสที่ชื่อว่า “อยากใช้ไหม?”

“ไม่” จ่ายหวินเชิ่งปฏิเสธและถามอีกครั้งว่า “เธอรู้จักสิ่งนี้ได้ยังไง?”

เจี่ยนอีหลิงอธิบายว่า “สิ่งนี้สามารถป้องกันการแพร่กระจายของโรคบางชนิดได้ เช่นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์อย่าง HIV ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ในช่วงของการรณรงค์ให้ดูแลสุขภาพ ก็จะมีการส่งเสริมให้ทุกคนใช้ นายไม่ได้ใส่ไว้ในกระเป๋าเพราะต้องการที่จะใช้งั้นเหรอ?”

เจี่ยนอีหลิงมีความรู้ที่เกี่ยวข้องกับการแพทย์อย่างครอบคลุม

“ไม่” จ่ายหวินเชิ่งรีบปฏิเสธ

“แล้วทําไมนายถึงใส่ไว้ในกระเป๋าล่ะ?”

“ไม่มีอะไร” จ่ายหวินเชิ่งมองไปทางอื่น

“หือ?” ค่าอธิบายนี้ไม่สามารถโน้มน้าวใจเจี่ยนอีหลิงได้

“หันเหมิงอวี้ยัดใส่กระเป๋าฉัน” จ่ายหวินเชิ่งโยนความผิดไปที่หันเหมิงอวี้

หลังจากอธิบายจ่ายหวินเชิ่งโยนของลงในถังขยะและรีบกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง

บทที่ 1000 หัวใจของเขา

เจี่ยนอีหลิงกลับไปที่ห้องของตัวเองหลังจากจ่ายหวินเชิ่งกลับไปที่ห้องของเขา

ไม่นานหลังจากกลับถึงห้อง เจี่ยนอีหลิงก็ได้รับโทรศัพท์จากหลิวถิง

“น้องสาวอีหลิงฉันมีข่าวจะบอกกับเธอสองข่าว หนึ่งข่าวดีและหนึ่งข่าวร้ายเธออยากได้ยินข่าว

ไหนก่อน?”

“ข่าวดี”

“ข่าวดีก็คือญาติของเธอเวินเหยียนหายดีแล้ว เขามีความกระตือรือร้นในการให้ความร่วมมือ

กับการรักษามาก เขาเป็นคนไข้ที่มีคุณสมบัติดีเยี่ยมและเชื่อฟัง ดังนั้นฉันคิดว่าระยะเวลาพักฟื้น เขาอาจสั้นกว่าที่เราคาดไว้

“ข่าวร้าย”

“ข่าวร้ายคือเราได้ศึกษาปัญหาหัวใจของคู่หมั้นของเธอแล้ว และได้ข้อสรุปว่าไม่มีทางที่จะทําการผ่าตัดได้ แม้จะพบผู้บริจาคก็ไร้ประโยชน์ สภาพร่างกายของเขาพิเศษมากและไม่สามารถปลูกถ่ายหัวใจแบบปกติได้ รหัสพันธุกรรมของเขากําหนดว่าเขาสามารถเติบโตได้แบบนี้เท่านั้น”

นี่คือข้อสรุปหลังจากดําเนินการติดตามและสังเกตการณ์ข้อมูลของจ่ายหวินเชิงบนเกาะ ควบคู่ไปกับการวิจัยและหารือกับแพทย์เฉพาะทางที่เกี่ยวข้องบนเกาะ

เป็นเหตุผลที่รอบคอบมาก

หลิวถึงพยายามอย่างมากที่จะบอกเจี่ยนอีหลิงถึงผลลัพธ์นี้ให้ดูผ่อนคลายมากขึ้น
แต่หลิวถึงรู้ว่าผลลัพธ์นี้จะทําให้เจี่ยนอีหลิงเศร้า

เจี่ยนอีหลิงรักษาโรคที่รักษาไม่หายได้นับไม่ถ้วน แต่กลับทําอะไรไม่ได้เมื่อต้องเผชิญกับความเจ็บป่วยของคู่หมั้นเธอ

หลิวถึงไม่ได้ยินค่าตอบของเจี่ยนอีหลิง แต่เขาสามารถจินตนาการถึงอารมณ์ในขณะนั้นของเจี่ยนอีหลิงได้

“อีหลิงอย่าเศร้าไปเลย พี่ชายของเธอกลัวเธอจะเศร้า ดังนั้นเขาจึงให้ฉันบอกคําตอบนี้กับเธอ

ฉันหวังว่าฉันจะทําให้เธอมีความสุขได้”

หลังจากนั้นไม่นาน หลิวถึงก็ได้ยินเจี่ยนอีหลิงพูดอีกครั้ง

“เข้าใจแล้ว”

เสียงทุ้มต่ําและแผ่วเบา

แม้จะไม่ได้ยินน้ําเสียงที่แสดงถึงความเสียใจของเธอ แต่หลิวถึงก็รู้สึกถึงความเศร้าของเจี่ยนอีหลิงได้แล้ว

“อีหลิงเราเป็นหมอ รักษาโรคได้ ช่วยชีวิตคนได้ แต่สุดท้ายแล้วเราก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา สิ่งที่เราทําได้มีจํากัด เราสามารถฉวยคนจากความตายได้แต่ไม่ใช่ทุกครั้งที่จะประสบความสําเร็จ เราต้องยอมรับความธรรมดาของเรา ยอมรับความไร้ความสามารถของเรา”
“ฉันรู้”

เจี่ยนอีหลิงรู้ว่าของตัวเองเป็นเพียงแพทย์ ไม่ว่าเธอเรียนรู้มากเท่าไหร่แต่สุดท้ายก็ต้องมีขีดจํากัด

ความเจ็บป่วยของจ่ายหวินเชิงนั่นเกินความสามารถของเธอ

ตอนกลางคืนเจี่ยนอีหลิงฝัน

ความฝันคือห้องทดลองของช่วงชีวิตก่อนหน้านี้

นั่นเป็นที่ที่เธอใช้เวลามากที่สุดในชีวิตก่อนหน้านี้

ตั้งแต่เธอยังเด็กจนกระทั่งเธอตาย

ในความฝัน เธอเดินผ่านประตูห้องทํางานของเพื่อนร่วมงานและได้ยินพวกเขาพูดถึงเธอ

“ฉันว่าเจี่ยนอีหลิงน่าทึ่งมาก เธออายุเพียงไม่กี่ปี ทําไมเธอถึงมีของมากมายขนาดนี้”

“ไม่ว่าจะเก่งแค่ไหนก็ตาม แต่เธอก็เหมือนกับหุ่นยนต์ไม่มีความรู้สึก รู้จักแต่งาน รู้จักแต่งาน

นายว่าเธอกับเครื่องมือในสถาบันวิจัยของเราต่างกันตรงไหน?”

“เครื่องมือนี้ซื้อมาด้วยเงิน และเธอก็ถูกซื้อมาด้วยเงินเหมือนกัน ในเบื้องต้นแล้วมันไม่เห็นจะแตกต่างกันเลย”

ฉันคิดว่ามีเหตุผลบางอย่างที่พ่อแม่เธอไม่ต้องการเธอ ใครจะอยากอยู่บ้านกับคนที่ไม่พูดและไม่หัวเราะแบบนี้ล่ะ?”

“ฉันได้ยินมาว่าไม่นานหลังจากที่ส่งเธอมาที่นี่ พ่อแม่ของเธอก็ให้กําเนิดน้องชาย ตอนนี้ ครอบครัวของเธอใช้เงินจากสถาบันวิจัยที่ซื้อเธอ ในการซื้อบ้านหลายหลังในเมือง”

เธอเป็นเพียงเครื่องมือของสถาบันวิจัย…

ไม่มีความรู้สึก

ไม่มีชีวิต

การทําวิชาการเท่านั้นเป็นสิ่งเดียวที่เธอทําได้