เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 939-940

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 939 กลับบ้านไปคุกเข่าบนกระดานซักผ้างั้นเหรอ?

เจี่ยนอีหลิงมองเห็นคนหลายคนในห้องของเควินได้อย่างชัดเจนผ่านกล้องของแล็ปท็อป

จ่ายหวินเชิ่ง หันเหมิงอวี้ ซิงเหว่ยและคนของพวกเขา

ทันทีที่สบตากัน ทั่วทั้งห้องชั้นพิเศษก็เงียบลง

ให้ตายสิ!

พี่สะใภ้!

รอยยิ้มบนใบหน้าของมิสเตอร์เควินนั้นสดใสมาก

“นายท่านเชิ่งจากตระกูลจ่ายบอกฉันหน่อยได้ไหม ว่าทําไมคุณกับกลุ่มพันธมิตรเหอฉี ถึงต้องการสืบสวนสืบสวนมิสเอลิมจากบริษัทเซียงตั๋วลี่ของเรา? คุณไม่ไว้วางใจ? หรือว่ามีแผนการอื่นงั้นเหรอ?”

เรื่องนี้ค่อนข้างซับซ้อน

ดวงตาของเจี่ยนอีหลิงกระจ่างชัด เธอมองไปที่จ่ายหวินเชิ่งด้วยดวงตาที่สดใส

ใบหน้าที่ใสซื่อของเธอ ไม่มีความโกรธหรือความไม่พอใจปรากฏอยู่เลย

หันเหมิงอวี้และซิงเหว่ยมองจ่ายหวินเชิ่งด้วยความกังวลใจ

สีหน้าของจ่ายหวินเชิ่งเปลี่ยนไปครั้งแล้วครั้งเล่า

“เธอฟังฉันอธิบายก่อน” จ่ายหวินเชิ่งพูดกับเจี่ยนอีหลิงในวิดีโอ

“หือ?” เจี่ยนอีหลิงมองเขาอย่างว่าง่าย

“ฉันจะกลับเดี๋ยวนี้ เธอรอฉันก่อน”

จ่ายหวินเหิ่งหันหลังเดินจากไป

หันเหมิงอวี้ที่เหลือและซิงเหว่ยที่ถูกทิ้งมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าต้องทํายังไง

ตอนนี้พวกเขาควรทําอย่างไรดี?

ไม่รู้สิ

นายท่านเชิงไม่ทิ้งคําพูดอะไรก่อนจากไป

น่ากระอักกระอ่วน

ใบหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน

มิสเตอร์เควินยิ้มและพูดว่า “เป็นหนุ่มๆ นี่ดีจัง”

ซิงเหว่ยถามหันเหมิงอวี้ด้วยเสียงต่ํา “นายคิดว่านายท่านเชิ่งจะกลับบ้านไปคุกเข่าบนกระดานซักผ้า* งั้นเหรอ?”

(BB 5 ประเพณีวัฒนธรรม-การลงโทษของจีน กระดานซักผ้าของจีนจะเป็นรอยหยักฟัน จระเข้ รู้กันว่าหากภรรยาโกรธสามีจะลงโทษโดยการให้มาคุกเข่าบนกระดานซักผ้า คํานี้ยังสื่อถึงสามีที่กลัวภรรยาด้วย)

“ไร้สาระ มันเป็นไปไม่ได้ ทําไมนายท่านเพิ่งจะต้องคุกเข่าบนกระดานซักผ้าด้วย?” หันเหมิงอวี้ตอบอย่างมั่นใจ “ตอนนี้ที่บ้านคนเราจะไปมีกระดานซักผ้าได้ยังไง? คุกเข่าบนแป้นพิมพ์ก็คงจะเหมือนกัน”

จ่ายหวินเชิงกลับบ้าน ไฟที่บ้านยังคงเปิดอยู่

เมื่อตอนที่เขาอยู่ในห้องพักของโรงแรม เขาเห็นว่าพื้นหลังของเจี่ยนอีหลิงในวิดีโอคือห้องทํางานของพวกเขา

ดังนั้นตอนนี้เจี่ยนอีหลิงควรจะอยู่ในห้องทํางาน

จ่ายหวินเชิ่งเข้าไปในห้องหนังสือ เขาก็เห็นร่างบอบบางพิงอยู่ที่หน้าตู้หนังสือดูเหมือนกําลังยุ่งอยู่กับงาน

และยังไม่ได้ปิดวิดีโอคอลกับเควินบนหน้าจอแล็ปท็อป

จ่ายหวินเชิ่งก้าวไปตรงหน้าและวางสายวิดีโอคอล

“เรื่องเมื่อกี้…”

“นายกําลังตรวจสอบฉันอยู่เหรอ?” เจี่ยนอีหลิงถาม

ใบหน้าขาวเนียนไม่ได้อารมณ์เสียใจหรือโกรธ

“อือ”

“ทําไมล่ะ?” สงสัยเล็กน้อย แต่ไม่โกรธ

“ครีมลบรอยแผลเป็น”

“นายจําได้เหรอ?”

“แน่นอน ฉันจ๋าทุกอย่างที่เธอทําได้”

จ่ายหวินเชิ่งพูดแล้วพับแขนเสื้อของตัวเองขึ้น

“ไม่มีรอยแผลเป็น”

เพราะเขาฟังเธอ เขาเลยใช้ครีมลบรอยแผลเป็นที่เธอเตรียมไว้อย่างว่าง่าย

นิ้วของเจี่ยนอีหลิงแตะที่แขนของจ่ายหวินเชิ่งเบาๆ

ปลายนิ้วสัมผัสผิวที่เรียบเนียนเขา

ไม่ทิ้งรอยแผลเป็น

จ่ายหวินเชิ่งพูดว่า “เมื่อฉันถามเธอว่าจะร่วมมือกันได้ไหม เธอบอกว่าทําไม่ได้ในตอนนั้นแล้ว

ฉันก็พบว่ามีคนจากเซียงตั๋วลี่ทํามันขึ้นมา”

น้ําเสียงของเขามีความขุ่นเคืองเล็กน้อย

เจี่ยนอีหลิงตอบว่า “นายไปแล้ว ไปโดยที่ไม่บอกลากัน ทั้งยังไม่ยอมให้ฉันพบนายอีกด้วย”

ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนที่หนีหายไป

## เรื่องนี้มาได้เกินครึ่งแล้วต้องขอบคุณเพื่อนนักอ่านทุกคนที่สนับสนุน

จ่ายหวินเชิงพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์

“ความผิดของฉัน” จ่ายหวินเชิ่งพูด “คราวนี้ฉันแค่ต้องการแน่ใจว่าเอลิมคือเธอรึเปล่า”

“อือ คือฉันเอง” เจี่ยนอีหลิงไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง

เธอไม่เคยจงใจปกปิดอะไรกับจ่ายหวินเชิ่ง

“เรื่องเกี่ยวกับพันธมิตรเหอฉีในวันนี้ เธอมีค่าถามอะไรอยากจะถามฉันไหม?”

“นายอยู่ในกลุ่มพันธมิตรเหอฉีตั้งแต่เมื่อไหร่?” เจี่ยนอีหลิงถาม

“เมื่อสามปีที่แล้ว หลังจากที่แยกทางกับเธอ” จ่ายหวินเชิ่งตอบตามความจริง

“ทําไม?”

“เพราะ… มีคนที่อยากปกป้อง” จ่ายหวินเชิ่งจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของเจี่ยนอีหลิงอย่างลึกซึ้ง

บทที่ 940 ชื่อนี้ธรรมดามาก

“นายมีสมาคมจงอี้อยู่แล้ว”

“มันแตกต่างกัน ส่วนที่เสื่อมโทรมของสมาคมจงอี้เป็นสิ่งที่ฉันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

สมาคมจงอี้ให้ความสําคัญกับการยึดมั่นในการรักษาธุรกิจ ในขณะที่พันธมิตรเหอฉีกําลังมุ่งมั่นที่จะเปิดกว้าง และฉันต้องการมากกว่าการเป็นแค่พันธมิตรทางธุรกิจทั่วไป

“ทําไมถึงเรียกว่าพันธมิตรเหอฉีล่ะ?”

ดูเหมือนว่าชื่อนี้จะไม่ค่อยสอดคล้องกับพวกเขามากนัก

“ปาลูกดอกสุ่มตัดสินใจเอาน่ะ”

ชื่อนี้ธรรมดามาก

พวกเขาเลือกเอาค่าจํานวนหนึ่งที่คิดว่าค่อนข้างดีติดไว้บนผนัง จากนั้นจ่ายหวินเชิ่งและหันเหมิงอวี้ก็ปาลูกดอกด้วยกัน

เอาคําสองคํานี้รวมเข้าด้วยกันเป็นชื่อสุดท้าย

ตามอําเภอใจมาก

ในที่สุดก็ได้พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องตุ๊กตาถุงเท้ากันเสร็จแล้ว

เมื่อมองไปยังคนน่ารักตรงหน้า ดวงตาของจ่ายหวินเชิ่งก็เต็มไปด้วยไฟราคะ
“อีหลิง วันนั้นเธอติดหนี้ฉัน…”

“อะไรนะ?”

“วันที่ฉันถูกตํารวจจราจรขัดจังหวะ…”

วู้… เจี่ยนอีหลิงจ๋ได้

“เควินยังรอฉันอยู่”

เจี่ยนอีหลิงหันหลังวิ่งหนีไป

แม้ว่ากระต่ายจะมีขาสั้น แต่ก็วิ่งเร็วมาก

ถ้าจะบอกว่าใครเป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวันนี้ ก็คงจะไม่ใช่เควิน หรือจ่ายหวินเชิ่ง และเจี่ยนอีหลิง แต่เป็นเฉินลู่จากโซเฟียกรุ๊ป

จ่ายหวินเชิ่งบุกเข้าไปในห้องของเควิน และได้ข้อมูลประจําตัวเกี่ยวกับเอลิมมาให้เธอ
เชิ่งจากตระกูลจ่าย

ปรากฏว่าเอลิมคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลูกสาวของเวินน่วน เจี่ยนอีหลิง คู่หมั้นของนายท่าน

ศัลยแพทย์ที่มีชื่อเสียงเล็กน้อย ซึ่งเพิ่งเข้าร่วมกับโรงพยาบาลรั่วไห่เซินเมื่อเร็วๆนี้ และกําลังเป็นที่นิยม

“ฉันน่าจะคิดถึงเธอตั้งนานแล้ว เวชสําอาง แพทย์ และเวินน่วน ตอนนี้เบาะแสทั้งหมดเชื่อมโยงกันหมดแล้ว” เฉินลู่อ่านชื่อภาษาอังกฤษของเจี่ยนอีหลิงอีกครั้ง “เอลิม อีหลิง ฉันน่าจะคิดเรื่องนี้มาก่อนหน้าแล้ว”

“ประธานเฉิน ตอนนี้เรายังจําเป็นต้องสัมภาษณ์ว่าเวินรั่วอยู่ไหม? เอลิมกับเวินรั่วเป็นญาติกัน

อาจจะมีประโยชน์ถ้าจะเก็บเธอไว้?”

เฉินลู่ “ก็ไม่แน่หรอก เวินรั่วลอกเลียนแบบเวินน่วน ฉันคิดว่าทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ไม่ค่อยดีต่อกัน นอกจากนี้ ถ้าเอลิมดีกับเวินรั่วความสัมพันธ์ของเวินน่วนกับวินรั่วก็ควรที่จะดีด้วย”

เฉินลู่กล่าวต่อ “ฉันต้องการสัมภาษณ์เป็นรั่วเพื่อรับข่าวจากปากเธอ ตอนนี้ฉันรู้คําตอบแล้ว เธอจะไม่มีประโยชน์อีก ที่ฉันอยากเอาชนะให้ได้ในตอนนี้คือเจี่ยนอีหลิง และเธอจะทําให้เจี่ยนอีหลิงไม่สบายใจงั้นเหรอ? ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้น”

ผู้ช่วยเข้าใจว่าเฉินลู่หมายถึงอะไร “ฉันทราบแล้วประธานเฉิน เมื่อเธอมาสัมภาษณ์ในวันพรุ่งนี้ ฉันจะสัมภาษณ์เธอ”

เฉินลู่พูดกับผู้ช่วยอีกครั้ง “เธอช่วยฉันติดตามแผนการเดินทางล่าสุดของเจี่ยนอีหลิงที ฉันอยากหาโอกาสพบเธออย่างเป็นทางการ”

สิ่งแรกที่ต้องท่า คือการสร้างความประทับใจให้อีกฝ่ายก่อน

ผู้ช่วย “รับทราบค่ะ ประธานเฉิน”

เวินรั่วคิดว่าตัวเองได้รับโอกาสอีกครั้ง และไปสัมภาษณ์ที่โซเฟียกรุ๊ปด้วยความมั่นใจ

คิดไม่ถึงว่าตอนสัมภาษณ์จะทําให้เธอหงุดหงิด ซ้ํายังถูกอีกฝ่ายถามคําถามจนยากจะทน เป็นบรรยากาศที่น่าอึดอัดใจมาก

ในที่สุดเวินรั่วก็ออกจากตึกโซเฟียกรุ๊ปสาขาเป่ยจิงอย่างสิ้นหวัง

ตั้งแต่ที่เธอเรียนศิลปะมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกโจมตีแบบนี้

หลังจากกลับมาถึงบ้าน เวินรั่วก็ร้องไห้

ไช่ชิงเยว่ไร้หนทาง เธอช่วยลูกสาวตัวเองไม่ได้

เธอทําได้แค่เกลี้ยกล่อมลูกสาวไม่ให้เศร้าและอยากให้เปิดใจอีกสักหน่อย

แต่เวินรั่วฉันคิดแบบนั้นได้ที่ไหน

เธอร้องไห้อยู่ในผ้าห่มเป็นเวลานาน

เห็นได้ชัดว่าเธอสามารถตอบคําถามได้อย่างคล่องแคล่วระหว่างการสัมภาษณ์กับเซียงตั๋วลี่

แล้วทําไมวันนี้เธอถึงนิ่งเงียบ?

เธอจ๋าแววตาของคนที่ผู้สัมภาษณ์มองเธอได้ เห็นได้ชัดว่ากําลังรังเกียจ

เวินรั่วฉันรู้สึกว่าตัวเองได้รับความน่าอับอายอย่างมาก