เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 929-930

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 929 ค่าตอบแทนของเวินเหยียน 1

สถาบันวิจัยการแพทย์ฮุ่ยหลิงได้ออกหนังสือขอโทษต่อสาธารณะ

ชี้แจงประเด็นการละเมิดจรรยาบรรณวิชาชีพของเจี่ยนอีหลิง ที่พวกเขากล่าวหาไว้ก่อนหน้านี้ นอกจากนี้ ยังกล่าวขอโทษต่อเจี่ยนอีหลิงต่อสาธารณชน ยอมรับข้อผิดพลาดของตัวเองก่อนหน้านี้ และขอให้เจี่ยนอีหลิงให้อภัย

ถือได้ว่านี่เป็นจดหมายขอโทษอย่างเป็นทางการและดูมีความจริงใจที่สุดในช่วงเวลานี้ ไม่นานก็มีการพูดคุยกันอย่างมากมาย

บางคนคาดเดาว่าสถาบันวิจัยการแพทย์ฮุ่ยหลิงไม่สามารถทนต่อแรงกดดันบนอินเทอร์เน็ตได้

หลังจากที่เจี่ยนอีหลิงกลายเป็นสมาชิกของโรงพยาบาลรั่วไห่เซ็น ความคิดเห็นมากมายบนอินเทอร์เน็ตก็เลือกที่จะยืนหยัดข้างเจี่ยนอีหลิง แต่สถาบันวิจัยการแพทย์ฮุ่ยหลิงกลับดูโดดเดี่ยวและไร้หนทาง

บางคนก็คาดเดาว่าสถาบันวิจัยการแพทย์ฮุ่ยหลิงถูกโจมตีและถูกบังคับให้ออกมาช่วยชี้แจงต่อเจียนอีหลิง

ยังไงก็ตามไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็มีจดหมายขอโทษแล้ว

เจี่ยนอีหลิงถูกตัดสินว่าหลุดพ้นจากข้อกล่าวหาอย่างสมบูรณ์

ในขณะเดียวกัน สถาบันวิจัยการแพทย์ฮุ่ยหลิงยังขอให้ศาสตราจารย์สวี่และเฉิงอี้ ไปเชิญหลัว ซิ่วเอินกลับมาด้วย
หลัวซิ่วเอินปฏิเสธโดยตรง

“ฉันออกมาแล้ว กลับไปตอนนี้ไม่คิดว่ามันจะน่าละอายใจหน่อยเหรอ? อีกอย่าง ฉันได้ไปที่ใหม่แล้ว และไม่มีคิดกลับไปอีก”

ศาสตราจารย์สวี่และเฉิงอี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหลัวซิ่วเอิน ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะผิดหวังแล้วจากไป

หลังจากนั้นศาสตราจารย์สวี่และเฉิงอี้ ก็ได้เลยไปพบเจี่ยนอีหลิงอีกครั้งในทันที

เจี่ยนอีหลิงได้ไปที่โรงพยาบาลลั่วไห่เซิน และไม่มีทางเป็นไปได้ที่พวกเขาต้องการเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับมา

แต่พวกเขามาเพื่อนําเงินชดเชยของสถาบันวิจัยมาให้

“เสี่ยวหลิง เงินนี้เป็นค่าตอบแทนจากสถาบันสําหรับการสูญเสียชื่อเสียงของเธอ และค่าตอบแทนเงินเดือนสําหรับการเลิกจ้างเธอ”

เจี่ยนอีหลิงส่ายหน้า “ฉันไม่ต้องการค่าตอบแทน”

“แต่ นี่เป็นความตั้งใจของเจ้านายของพวกเรา”

ศาสตราจารย์สวี่หวังว่าเจี่ยนอีหลิงจะยอมรับได้ แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเพื่อนร่วมงานในอนาคต แต่เขาก็ยังหวังว่าจะเป็นเพื่อนกันได้

“ฉันไม่ต้องการน้ําใจนี้” ค่าตอบของเจี่ยนอีหลิงยังคงตรงไปตรงมาเช่นเคย ศาสตราจารย์สวี่ไม่มีทางเลือกอื่น ทําได้เพียงถอนหายใจ และกลับไปพร้อมกับเฉิงอี้เท่านั้น

หลังจากกลับมา ศาสตราจารย์สวี่ก็รายงานสถานการณ์แก่เฉินเหยียนตามความเป็นจริง

เวินเหยียนสีหน้าหม่นหมองเล็กน้อย แม้ว่าการตอบสนองของศาสตราจารย์สวี่จะไม่ได้เกินความคาดหมายของเขา แต่ก็ยังคงทําให้อารมณ์ของเขาจมดิ่งลง “เข้าใจแล้ว นายกลับไปทํางานเถอะ”

ณ ลานบ้านชานเมืองเป่ยจิง เจี่ยนอีเทิงและเจี่ยนอี้เฉิงสองพี่น้องมองตรงไปที่เวินเหยียนซึ่งอยู่ตรงหน้าพวกเขา

วิลล่าในเขตชานเมืองของเป่ยจิงหลังนี้มีขนาดใหญ่กว่าบ้านของเวินเฉิงในตัวเมืองเป่ยจิงมาก

ลานบ้านเป็นสไตล์จีน ศาลามีความประณีตมาก

ในสวนมีสระบัวที่ถูกสร้างขึ้น ตอนนี้ดอกบัวเหี่ยวเฉาไปแล้ว แต่ยังสามารถมองเห็นปลาคราฟที่ยังคงอยู่ในสระน้ํานั้น

ตอนนี้พวกเขายืนอยู่หน้าสระบัวในสวน และหันไปเผชิญหน้าเวินเหยียน

“พี่ชาย ดูเหมือนว่ามีคนจงใจเปิดเผยข้อมูลของพวกเขาให้เราฟัง” เจี่ยนอี้เฉินพูดกับเจี่ยนอี้เฉิน

เจี่ยนอี้เฉินเอามือกอดอกไว้ทั้งสองข้าง ยิ้มราวกับดอกไม้ และหรี่ตาลงเล็กน้อย เผยให้เห็นการจ้องมองที่เจ้าเล่ห์

พวกเขาตรวจสอบสถาบันวิจัยการแพทย์ฮุ่ยหลิง และพบวิลล่าหลังนี้ที่ชานเมืองเป่ยจิง

เมื่อมาถึงที่นี่ พวกเขาเห็นเวินเหยียนที่รออยู่ที่รออยู่แล้ว

เขานั่งอยู่บนรถเข็นเห็นเจี่ยนอี้เทิงและเจี่ยนอี้เฉินมา แต่กลับดูไม่ตื่นตระหนกราวกับว่ารู้อยู่แล้วว่าพวกเขาจะมามั้ง?

“ขออภัย เชิญทางนี้” เวินเหยียนกล่าวด้วยน้ําเสียงเย็นชา

เขามีใบหน้าที่สวยงาม ผิวขาวและบอบบาง ขนตายาว ดวงตาสีเข้ม และดูล้ําลึก

มันให้ความรู้สึกถึงความเย็นชาและหยิ่งยโสเป็นพิเศษ

เจี่ยนอี้เฉินเลียริมฝีปากแล้วยกยิ้ม “ทุกคนรู้จักกันดี ไม่จําเป็นต้องสุภาพขนาดนั้นหรอกก็ได้
มั้ง”

เจี่ยนอี้เหิงและเจี่ยนอี้เฉินสองพี่น้อง ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับตระกูลเวิน แต่พวกเขาได้พบกันที่งานเลี้ยงบางครั้งคราว
ไม่ค่อยคุ้นเคย แต่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่พบกัน

“ไม่จําเป็นจริงๆ” เวินเหยียนตอบ

บทที่ 930 ค่าตอบแทนของเวินเหยียน 2

“ฉันไม่รู้ว่าจริงๆแล้ว เจ้านายที่อยู่เบื้องหลังสถาบันวิจัยการแพทย์ฮุ่ยหลิงคือตระกูลเวินแล้ว นายรังแกเสี่ยวหลิงเพื่ออะไร? แก้แค้นให้น้องสาวแสนดีของตระกูลเวินเหรอ?”

เจี่ยนอี้เฉินไม่แปลกใจกับพฤติกรรมของเวินเหยียนเลย

ถึงยังไงถ้ามีคนแตะต้องเสี่ยวหลิงของเขา เขาก็จะไม่มีทางยืนดูอยู่เฉยๆ

เพียงแค่จุดยืนของพวกเขาถูกกําหนดให้แตกต่างกัน และเขาจะไม่ยอมให้คนอื่นทําร้ายเสี่ยวหลิง

“ตอนแรกก็ใช่ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันเข้าใจผิด” เวินเหยียนอธิบาย

“เข้าใจผิดเหรอ? นายกําลังจะบอกพวกเราว่า นายเสียใจ?” เจี่ยนอี้เฉินหัวเราะแห้งๆ

“ใช่” เวินเหยียนไม่ได้ปฏิเสธ

“จุ๊จุ๊จุ๊ ไม่ผิดหรอก แต่เสี่ยวหลิงของพวกเราถูกนายทําร้าย ถ้านายไม่เป็นอะไร แล้วจะให้เธอโดนว่าเปล่าๆงั้นเหรอ?” เจี่ยนอี้เฉินพูดไม่ค่อยเก่งนัก

เขาและเจี่ยนอีหลิงเป็นพี่น้องกัน เวินเหยียนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันทางเส้นสายความสัมพันธ์ ดังนั้นจึงไม่จําเป็นต้องเผชิญหน้า

เจี่ยนอี้เฉินหันหน้าแล้วถามพี่ชายของตัวเองว่า “พี่ชาย พี่คิดว่าคนนี้จะสามารถทนพี่ได้สักกี่หมัด?

“คงไม่ต่างจากนายสักเท่าไหร่” เจี่ยนอี้เหิงตอบ หลังจากสังเกตเวินเหยียน

เจี่ยนอี้เฉิน “…”

เขาเป็นหน่วยวัดในสายตาพี่ชายของตัวเองงั้นเหรอ?

“นายต้องการให้ฉันลงมืองั้นเหรอ?” เจี่ยนอี้เหิงถามเจี่ยนอี้เฉิน

“คนๆนี้รู้ว่าเรากําลังตรวจสอบเขาอยู่ และสามารถทําให้เรามาถึงที่นี่ได้ คงได้เตรียมการไว้อย่างดีแน่ คาดว่าบ้านหลังนี้คงจะมีคนของเขาอยู่ไม่น้อย”

เจี่ยนอี้เฉินมองไปรอบๆ และเดาว่าน่าจะมีคนของเวินเหยียนจํานวนมากซุ่มอยู่ที่นี่

“มีกี่คนไม่ใช่ปัญหา”

เจี่ยนอี้เหิงไม่สนว่าบ้านหลังนี้ จะมีคนซ่อนอยู่สักกี่คน

เขาสนใจแค่ว่าวันนี้ควรจะจัดการคนๆนี้ดีหรือไม่?

เนื่องจากเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเจี่ยนอีหลิง ดังนั้นเวลาจะลงมือต้องมีความระมัดระวัง

เวินเหยียน “พวกนายไม่ต้องกังวลไป ที่นี่มีคนของฉันอยู่มากมาย ถ้าสั่งพวกเขาแล้ว พวกเขาก็จะไม่มีทางละเว้นพวกนาย”

“หือ? งั้นนายก็วางแผนที่จะรับความโกรธของเราแล้วงั้นเหรอ?”

“ใช่”

ดูเหมือนว่าเวินเหยียนเตรียมพร้อมที่จะรับมือการโจมตีของสองพี่น้องเจี่ยนอี้เหิงและเจี่ยนอี้เฉิน

หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งนี่ก็คือเหตุผลที่เขาขอให้พี่น้องตระกูลเจี่ยนมาที่นี่ เพื่อมาหาเขาในวันนี้

เจี่ยนอี้เฉินดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เดินออกมาตรงหน้าพร้อมรอยยิ้ม และเดินไปรอบๆเวินเหยียน

“พูดมาสิ ว่าจุดประสงค์อะไรกันแน่ คนที่ไล่เสี่ยวหลิงคือนาย คนที่ใส่ร้ายป้ายสีเสี่ยวหลิงก็คือนาย คนที่ระบายความโกรธให้น้องสาวของตระกูลเวินก็คือนาย ตอนนี้คนที่จงใจเปิดเผยตัวตนของตัวเองให้พวกเราพวกเราสองพี่น้องมาหาก็คือนาย”

“ทําผิด ก็ต้องชดใช้” เวินเหยียนตอบ

“หึ” เจี่ยนอี้เฉินขมวดคิ้วและยิ้มอย่างชั่วร้าย “ถ้าอย่างนั้นฉันคงปล่อยให้นายสมหวังไม่ได้แล้ว!”

ดวงตาลึกของเวินเหยียนจ้องมองไปที่เจี่ยนอี้เฉิน

เจี่ยนอี้เฉินอธิบายว่า “นายทําร้ายเสี่ยงหลิง อย่างนั้นนายก็สามารถบอกเสี่ยวหลิงเองได้ นายต้องการให้เรื่องมันจบลงด้วยการทุบตีจากพวกเรางั้นเหรอ? นี่มันไม่ได้ผลหรอก”

เวินเหยียนจ้องไปที่เจี่ยนอี้เฉิน

เจี่ยนอี้เฉินกล่าว “ความเจ็บปวดทางร่างกายสามารถแก้ไขได้ได้แค่นายให้ฉันชกสองสามหมัดแล้วถือว่าชดใช้คืนแล้ว แผลแบบนี้ใช้เวลาไม่นานในการรักษา แต่รอยร้าวทางจิตใจผ่านไป 1ปี 2 ปี 10 ปี 20 ปี มันก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม ไม่ใช่ว่านายเพิ่งทําผิดพลาดแล้วจบลง รู้หรือไม่?” หลังจากพูดจบเจี่ยนอี้เฉินก็หันหลังกลับและดึงเจี่ยนอี้เหิงกลับไปรอ?”

เจี่ยนอี้เหิงถามเจี่ยนอี้เฉินว่า “นายไม่คันไม้คันมือหรือไง? เจอตัวแล้วแต่ไม่ซ้อมสักหน่อยเหรอ

“เขาจะรู้สึกอึดอัดมากกว่านั้นถ้าฉันไม่ชกเขา โดนต่อยสักหมัดสองหมัดเขาก็จะรู้สึกสบายใจขึ้น จะมีของราคาถูกแบบนี้ได้ยังไง?”