เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 923-924

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 923 ความขัดแย้ง

“เพื่อนของฉันบอกน่ะ” เจี่ยนอีหลิงตอบกลับ

“เพื่อนของเธอคือใคร แล้วรู้ความลับทางการค้าของคนอื่นล่วงหน้าได้ยังไง?”

ผู้หญิงคนนั้นทําหน้าไม่เชื่อ

เจี่ยนอีหลังไม่ตอบคําถามของผู้หญิงคนนั้นอีกต่อไป เธอไม่คิดว่าตัวเองมีหน้าที่ต้องมาตอบคําถามเหล่านี้ ซึ่งมันเกี่ยวข้องกับความเป็นส่วนตัวเธอ

“ฉันถามอะไรเธอ เธอไม่ได้ยินหรือไง?” หญิงสาวคนนั้นแสดงความไม่พอใจ

หูเจียวเจียวตอบกลับด้วยความโกรธ “นั่นเป็นเรื่องของเรา คุณสามารถถามได้ แต่เราก็มีสิทธิ์ที่จะไม่ตอบคําถามของคุณ!”

แม่หู “ใช่ เราเลือกที่จะไม่ตอบได๋”

ผู้หญิงคนนั้นกัดฟัน “จัดตารางการจัดแสดงแบบไหนกันนะ”

เธอพ่นลมหายใจอย่างดูถูก จากนั้นก็ถอนสายตาตัวเองกลับไปอย่างเย็นชา

งานแถลงข่าวจบลงแล้ว เจี่ยนอีหลิงได้รับข้อความบนโทรศัพท์มือถือของเธอ

[ฉันดีใจที่เธอมางานแถลงข่าววันนี้ ฉันคิดว่าเธอจะไม่มา เธอพอจะมีเวลาทานข้าวด้วยกันไหม?]

[งานแถลงข่าวประสบความสําเร็จมาก ส่วนเรื่องทานข้าวฉันขอเป็นครั้งหน้านะ]

เจี่ยนอีหลิงตอบกลับ

[ความสําเร็จหรือความล้มเหลวของการแถลงข่าวขึ้นอยู่กับผลิตภัณฑ์ที่ดี และกุญแจสําคัญขึ้นอยู่กับเธอ เธอจะกลับมาที่ทีมวิจัยและพัฒนาของเราเพื่อเข้าร่วมในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ครั้งต่อไปเมื่อไหร่งั้นเหรอ?]

[ช่วงนี้ยังไม่ว่างเลยน่ะ]

[ถ้าเธอว่างเมื่อไหร่ ติดต่อฉันมาได้ตลอดเวลา ไม่ว่าจะกลางดึกหรือตอนไหน ฉันไม่รังเกียจที่จะถูกเธอโทรมาปลุกเลยนะ]

[ขอโลชั่นปลูกผม ให้ฉันสักกล่องสิ]

[จะกี่กล่องก็ไม่มีปัญหา แต่จะไม่ไปกินข้าวด้วยกันจริงเหรอ? เธอจะใจร้ายขนาดนั้นเลย?] [ไม่ไป เอาไว้ครั้งหน้านะ]

[โอเค คราวหน้าถ้าเธอว่างติดต่อมาหาฉันด้วยนะ]

เจี่ยนอีหลิงวางโทรศัพท์ลง แม่หูและหูเจียวเจียวที่อยู่ข้างๆยังคงคร่ําครวญถึงการซื้อในวันนี้ที่ล้มเหลว

“โลชั่นปลูกผม อย่าลืมซื้อตอนที่มีจําหน่ายในเว็บไซต์ทางการในครั้งต่อไป ฉันอยากจะซื้อให้ พ่อของเธอบ้าง บางทีมันอาจจะช่วยรักษาทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่อยู่บนหัวของเขาได้” “หนูรู้แล้ว หนูจะติดตามเว็บไซต์ทางการ หนูก็อยากเห็นพ่อผมด่าเต็มหัวเหมือนกันนั่นแหละ”

แม่หูและหูเจียวเจียวกําลังพูดคุยกันเรื่องการซื้อโลชั่นปลูกผมสําหรับพ่อหูอย่างจริงจัง

ในตอนนั้นเอง ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งชนเข้ากับเจี่ยนอีหลัง

เมื่อเจี่ยนอีหลิงก้าวถอยหลัง รองเท้าส้นสูงที่บาง เรียว และยาวก็เหยียบลงบนรองเท้าผ้าใบของเจี่ยนอีหลิงครู่นี้

เจี่ยนอีหลิงเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าเป็นผู้หญิงตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างๆพวกเธอในงานแถลงข่าวเมื่อผู้หญิงคนนั้นสวมรองเท้าส้นสูงและแต่งหน้าสวย หลังจากที่เหยียบเท้าเจี่ยนอีหลิงเธอก็หัวเราะอย่างดูถูก เธอไม่ได้ตั้งใจจะขอโทษเลยด้วยซ้ํา
“ขอโทษก่อน” เจี่ยนอีหลิงขวางทางผู้หญิงคนนั้นไว้

เธอสั่งให้ผู้หญิงคนนั้นขอโทษ แม้เสียงของเธอจะนุ่มนวลแต่เธอก็ไม่ก้มหน้าลงแม้แต่น้อย ผู้หญิงคนนั้นยิ้ม “ขอโทษเหรอ? ขอโทษอะไร? เธอกําลังขวางทางฉันอยู่ ฉันจะเรียก รปภ.” เจี่ยนอีหลิง “เธอเพิ่งชนฉันและเหยียบรองเท้าของฉัน เธอควรขอโทษ”

รองเท้าผ้าใบสีขาวเหมือนหิมะของเจี่ยนอีหลิงยังคงมีรอยประทับของรองเท้าส้นสูงอยู่ “ถ้าฉันไม่ขอโทษเธอจะทํายังไง? โทรแจ้งตํารวจเหรอ? ไปแจ้งความเลยสิ!” ผู้หญิงคนนั้นยิ้ม หูเจียวเจียวพูดอย่างโกรธเคือง “ทําไมคุณทําแบบนี้? คุณไร้เหตุผลมาก!”

“ฉันบอกเธอไปแล้ว ว่าให้ไปแจ้งตํารวจ ไปฟ้องฉันเลย บอกว่าฉันเหยียบรองเท้าของเธอและไม่ขอโทษ”

เสียงดังกล่าวดึงดูดความสนใจของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ในงานแถลงข่าว พวกเขามาเพื่อรักษาความสงบสุขเรียบร้อย

“ขอโทษนะครับ คุณผู้หญิงทั้งสองคน มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?”

หูเจียวเจียวอธิบายด้วยความโกรธกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย “ผู้หญิงคนนี้ชนเพื่อนของฉันและเหยียบเท้าเพื่อนของฉันโดยไม่ขอโทษสักคํา”

บทที่ 924 ขอโทษ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย มองผู้หญิงสูงโปร่งที่แต่งตัวมีสไตล์

จะเห็นได้จากการแต่งกายของผู้หญิงคนนั้นว่าเธอมีฐานะทางครอบครัวที่ไม่ธรรมดา เครื่องประดับที่สวมใส่บนตัวเธอล้วนมีราคาหลายล้าน

คนแบบนี้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแบบเขาไม่มีทางที่จะยั่วโมโหแน่นอน

“คุณผู้หญิงครับ ถ้าคุณเผลอเหยียบเท้านักศึกษาคนนี้คุณก็ขอโทษเธอเถอะครับ” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพยายามเกลี้ยกล่อมผู้หญิงคนนั้นอย่างมีมารยาท

“พวกเธอบอกว่าฉันเหยียบก็เชื่อว่าฉันเหยียบงั้นเหรอ? ฉันจะบอกให้นะว่ารองเท้าของผู้หญิงคนนี้ยัดมาอยู่ใต้เท้าของฉันเองและเกือบจะทําให้ฉันล้มลงด้วยซ้ํา” ท่าทางของผู้หญิงคนนั่นเย่อหยิ่ง

“คุณ ทําไมคุณกลับถูกให้เป็นผิดแบบนี้ล่ะ?” หูเจียวเจียวโกรธมาก

“เธอชนคนอื่นแล้วไม่ขอโทษนะ!” แม่หูก็โกรธเช่นเดียวกัน

สีหน้าของสองแม่ลูกมีความคล้ายคลึงกันมากและการกระทําของพวกเธอก็เหมือนกันทุกประการ

“เต่าสองตัวที่ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน” ผู้หญิงคนนั้นเย้ยหยันอย่างดูถูก

“เธอว่าใคร?” แม่หูโกรธ

“เธอนั่นแหละ” ผู้หญิงคนนั้นมองดูชุดของแม่หูอย่างดูถูกจากหัวจรดเท้า “มันค่อนข้างแพงเลยนะเนี่ย แต่ถ้าใส่แล้วรกแบบนี้ก็ดูเหมือนเศรษฐีเห่อของนั้นแหละ”

“ฉันเหมือนเศรษฐีเห่อของงั้นเหรอ? แต่ฉันก็ไม่ได้ไปขโมยใครมาสักหน่อย” แม่หูโต้กลับอย่างโกรธเคือง

แม่หูไม่เคยปฏิเสธตัวตนของเธอในฐานะเศรษฐีใหม่ และไม่อายที่จะบอกคนอื่นว่าครอบครัวของพวกเธอย้ายถิ่นฐานมา

“ไม่ได้ขโมยใครมา แต่ก็ไม่ได้มีมารยาทอะไร ในงานแถลงข่าวก็พูดเสียงดังเหมือนคนบ้านนอกที่เข้าเมืองครั้งแรก”

การเสียดสีของผู้หญิงทําให้แม่หูโกรธมาก

“นี่เธอ เธอ…”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองสถานการณ์ด้วยความลําบากใจ ไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไร เขาจึงเรียกผู้จัดการมาเพื่อจัดการเรื่องนี้ผ่านอินเตอร์คอม

ก่อนที่ผู้จัดการจะมาถึง สามีของผู้หญิงคนนั้นก็มาก่อน

ชายวัยสามสิบในชุดสูทและรองเท้าหนัง

การแต่งกายตามแบบฉบับของชนชั้นสูงในเป่ยจิง

“ที่รัก เกิดอะไรขึ้น? ผมรอคุณอยู่ที่ลานจอดรถนานแล้ว” ผู้ชายคนนั้นเดินมาฝั่งที่ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่

“ที่ฉันช้าเพราะถูกแมลงวันสามตัวถ่วงเวลาอยู่น่ะค่ะ”

คําพูดของผู้หญิงคนนั้นทําให้ผู้ชายหันมาให้ความสนใจคนทั้งสามที่อยู่ตรงหน้าเขา

หูเจียวเจียวโต้กลับอย่างโกรธเคือง “เธอบอกว่าใครคือแมลงวัน? เห็นกันอยู่ว่าเธอเป็นคนจงใจสร้างปัญหา!”

ชายคนนั้นเหลือบมองไปที่เจี่ยนอีหลิงหูเจียวเจียวแม่หูทั้งสามคน แล้วหันไปหาภรรยาของตัวเองแล้วพูดว่า “คุณทะเลาะอะไรกับคนสามคนนี้เหรอ?

“คุณคิดว่าฉันอยากจะเสียเวลากับพวกเธองั้นเหรอ พวกเธอหาเรื่องฉัน และตอนนี้พวกเธอกําลังขวางฉันไม่ปล่อยให้ฉันไปสักที”

“เอาเถอะ ไม่ต้องสนใจพวกเธอ เราไปกินข้าวกันเถอะ ผมจองที่นั่งไว้แล้ว”

ชายคนนั้นบอกว่าเขาจะพาผู้หญิงออกไป

เจี่ยนอีหลิงเดินไปตรงหน้าขวางทางทั้งสองคนไว้ “ขอโทษก่อน”

ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะ “ดูสิ พวกเธอไม่ยอมปล่อยฉันไปล่ะ”

ผู้ชายคนนั้นเริ่มหน้าบึ้ง “เธอต้องการอะไร? ค่าชดเชยงั้นเหรอ?”

จากนั้นผู้ชายคนนั้นก็หยิบกระเป๋าสตางค์ของเขาออกจากกระเป๋าเสื้อสูท หยิบธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนออกมาแล้วยื่นให้เจี่ยนอีหลิง “เงินจํานวนนี้พอจะชดเชยรองเท้าของเธอที่ถูกเหยียบลงไปไดไหม?”

เจี่ยนอีหลิงไม่แม้แต่จะเหลือบมองไปที่เงินที่ชายคนนั้นส่งมาให้

หูเจียวเจียววิ่งไปตรงหน้า “เราไม่ได้ต้องการเงินของคุณ เราต้องการคําขอโทษจากเธอ!”

“กลับบ้านไปอาบน้ําแล้วนอนนะ ทุกอย่างอยู่ในฝันน่ะ!” ผู้หญิงคนนั้นกลอกตามองทั้งสามคน “อย่าไร้ยางอาย!” ชายคนนั้นเริ่มหมดความอดทน “ก่อนจะยั่วโมโหพวกเรา เธอควรคิดให้ดีว่าเธอกําลังยั่วโมโหใคร”

ผู้จัดการสถานที่จัดงานรีบเข้ามา ก่อนมาเขาคิดว่าเป็นแค่การโต้เถียงกันธรรมดาๆ ดังนั้นตอนที่เขามาจึงไม่ได้กังวลอะไร