เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 911-912

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 911 เป้าหมายของเวินเหยียนสําเร็จแล้ว

เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆนี้ นายหญิงผู้เฒ่าเวินก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

เธอไม่รู้ว่าการหย่าครั้งนี้ จะเป็นผลดีสําหรับตระกูลเวินของเธอหรือไม่

ถ้าจะบอกว่าเวินเฉิงเป็นฝ่ายผิดก่อน ไช่ชิงเยว่จึงขอหย่าก็ไม่ใช่เรื่องผิด สิ่งเดียวที่นายหญิงผู้เฒ่าเวินไม่สบายใจก็คือ ไช่ชิงเยว่ไม่ได้พูดถึงการหย่าตั้งแต่เนิ่นๆ และเธอไม่เคยพูดถึงเรื่องการหย่ามาก่อน แต่ทันทีที่เวินเฉิงกําลังจะล้มละลาย เธอก็พูดถึงการหย่า…

“แม่คะ เรื่องในตอนนี้ใครถูกใครผิดก็ไม่สําคัญแล้วค่ะ ประเด็นตอนนี้คือสุขภาพของพ่อกับแม่สําคัญที่สุด” เวินบ่วนปลอบ

“เฮ้อ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ทําได้แค่นึกถึงเท่านั้น โชคดีที่มีเธอและเสี่ยวหลิงมาดูแลคนแก่อย่างพวกเราสองคนในอนาคต”

“จริงสิ ตอนนี้พี่ใหญ่อยู่ที่ไหนเหรอคะ?”

“อยู่ข้างบนห้องทํางานน่ะ ตอนนี้เขาทํางานไม่หยุดเลย เขาทํางานจนตัวเองจะเป็นอัมพาตอยู่แล้ว”

“แล้วตอนนี้ไช่ชิงเยว่รู้หรือเปล่าคะว่าธุรกิจของพี่ใหญ่ดีขึ้นแล้ว?”

ตอนนี้เวินน่วนไม่จําเป็นต้องเรียกเธอว่า “พี่สะใภ้” อีกต่อไป

“แม่ก็ไม่แน่ใจ แต่แม่คิดว่าเธอน่าจะรู้แล้ว ตอนนี้ไช่ชิงเยว่กับรั่วรั่วยังอยู่ในเมืองหลวง พวกเธอคงรู้ความเป็นไปของตระกูลเงินอยู่บ้าง”

เมื่อพูดถึงเวินรั่วสีหน้าของนายหญิงผู้เฒ่าเวินก็เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

พวกเขามีหลานสาวเพียงคนเดียวในตระกูลเวินและเธอจะไม่ได้อยู่ในตระกูลเวินในอนาคต

และพวกเขาจะไม่ได้เจอกับเธอได้บ่อยๆ

ในเวลานี้ เวินเหยียนได้ลงจากชั้นบนด้วยรถเข็น

รถเข็นของเขาสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างราบรื่นบนบันได

เขากวาดสายตามองทุกคนในห้องนั่งเล่น สุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่เจี่ยนอีหลิง…

เจี่ยนอีหลิงก็เหลือบมองไปที่เวินเหยียนแวบหนึ่ง แต่เธอก็รีบถอนสายตากลับทันที

เธอรู้ว่าเวินเหยียนไม่ชอบเธอ

เวินเหยียนยังคงจ้องมองไปที่เจี่ยนอีหลิงเป็นเวลานาน

ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้

เป้าหมายเขาสําเร็จแล้ว

เวินรั่วออกจากตระกูลเวิน

นี่คือเป้าหมายสูงสุดของเขาในการวางหมากไปที่เวินเฉิง

คนที่เขาต้องการที่จะแก้แค้นคือเวินรั่วไม่ใช่ไช่ชิงเยว่

หากไช่ชิงเยว่ต้องการเลิกรา ซึ่งนําไปสู่การหย่าร้างของเวินเฉิงและไช่ชิงเยว่ เมื่อพวกเขาหย่ากัน เวินเฉิงจะไม่มีวันปล่อยให้เงินรั่วไปกับไช่ชิงเยว่แน่นอน

เว้นแต่ว่าเฉินเฉิงจะทําผิดโดยเจตนาเท่านั้น เขาจึงต้องยอมสละสิทธิ์การดูแลลูกอย่างเต็มใจ

และทั้งสองเงื่อนไขสําหรับการหย่าร้างของไช่ชิงเยว่ก็เป็นไปตามนั้น

เงื่อนไขที่หนึ่ง เวินเฉิงทรยศ

เงื่อนไขที่สอง เวินเฉิงไม่มีเงิน

ด้วยเงื่อนไขที่หนึ่งไช่ชิงเยว่อาจจะโกรธและทะเลาะกัน แต่อาจจะไม่ถึงขั้นหย่าร้าง

แต่ตราบใดที่ไช่ชิงเยว่รู้ว่าเวินเฉิงอาจจะล้มละลายหรือแม้แต่เป็นหนี้ เธอก็จะต้องจากไปก่อนกําหนดแน่นอน

ดังนั้นคําสั่งที่สองที่ออกโดยเวินเหยียนคือการสร้างปัญหาให้กับธุรกิจของเวินเฉิงและสร้างภาพลวงตาว่าเขากําลังจะล้มละลาย

ให้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเวินเฉิงถูกล็อคและบ้านของเขาถูกจํานอง สิ่งนี้จะไม่เพียงแต่ทําให้ไช่ชิงเยว่สามารถฟ้องหย่าได้อย่างเต็มที่ แต่ยังทําให้ไช่ชิงเยว่ไม่สามารถแบ่งทรัพย์สินของเวินเฉิงไปได้

ตอนนี้ไช่ชิงเยว่ได้ออกจากตระกูลเวินและไม่ได้รับทรัพย์สินใดๆของตระกูลเวินเลยแม้แต่น้อย

เวินรั่วที่ติดตามไช่ชิงเยว่แบบนี้จะสูญเสียออร่าและความสุขในแบบเดิมของเธอไปทั้งหมด เป้าหมายของเวินเหยียนก็สําเร็จแล้ว
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ในห้องนั่งเล่นก็ดังขึ้น

นายหญิงผู้เฒ่าเงินรับโทรศัพท์ และมีเสียงเวินรั่วดังขึ้น

“คุณย่าคะ เมื่อเร็วๆนี้หนูได้ยินมาว่าคุณปู่สุขภาพไม่ค่อยดีใช่ไหมคะ? ไม่เป็นไรมากใช่ไหม หมอว่ายังไงบ้างคะ?”

“ดูแล้ว ก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่โรคเก่าๆเธอวางใจเถอะ ไม่ต้องกังวลไป ดูแลตัวเองด้วยปู่กับย่าไม่ได้อยู่กับเธอแล้ว อย่าเจ็บป่วยล่ะ” นายหญิงผู้เฒ่าเวินกล่าวด้วยความเจ็บปวด

“ย่าคะ พรุ่งนี้หนูอยากกลับบ้านไปหาพ่อได้ไหมคะ หนูคิดถึงพ่อ” เวินรั่วถาม

บทที่ 912 นายไม่ใช่เวินเหยียนที่ฉันรู้จัก

“ได๋ๆๆ” นายหญิงผู้เฒ่าเวินตอบตกลงครั้งแล้วครั้งเล่า

ก็แค่หลานสาวตัวน้อยคนนี้ แน่นอนว่าเธอยินดีที่หลานจะกลับมา

ถ้าตอนนั้นลูกชายของเธอไม่ล้มละลาย เธอยังยืนยันว่าหลานสาวของเธอต้องอยู่ที่ตระกูลเงินเท่านั้น

“แล้วคุณย่าคะ คืนพรุ่งนี้หนูพาคุณแม่ไปด้วยได้ไหมคะ?” เงินรั่วถามอีกครั้ง

“เอ่อ…” นายหญิงผู้เฒ่าเวินลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ตอบตกลง “ได้สิ งั้นพรุ่งนี้ย่าจะให้คนเตรียมอาหารไว้นะ”

แต่พอคิดว่าเงินรั่วเป็นคนกลาง ต่อไปทุกคนก็ต้องสื่อสารและไปมาหาสู่กันอีก เธอก็ต้องตอบตกลงเท่านั้น

“อือ ขอบคุณนะคะคุณย่า”

ในห้องเวินน่วนและเจี่ยนชูฉิงกําลังคุยกับผู้อาวุโสทั้งสองของตระกูลเวิน

เจี่ยนอีหลิงไม่มีอะไรทํา เธอจึงไปที่สวนของบ้านและยืนอยู่คนเดียว มองดูทิวทัศน์ในสวนของ
เวินเหยียนกําลังนั่งรถเข็นเข้าไปใกล้

ทัศนคติเขาที่มีต่อเจี่ยนอีหลิงเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนหน้านี้เจี่ยนอีหลิงจะเป็นฝ่าย

เข้าหาเขาและรู้สึกรังเกียจเขา แต่ตอนนี้ เขาเลือกที่จะเป็นฝ่ายเข้าใกล้เจี่ยนอีหลิง

เมื่อสังเกตเห็นว่าเขาเข้าไปใกล้ เจี่ยนอีหลิงก็ก้าวออกไปตามสัญชาตญาณ

สองคําที่ปรากฏในแววตาของเฉินเหยียนคือว่า สงสัย

เจี่ยนอีหลิงไม่ได้คาดหวังว่าเฉินเหยียนจะเข้าใกล้ตัวเอง

เมื่อเห็นเจี่ยนอีหลิงถอยหลังเหมือนนกตกใจ

แววตาที่เจ็บปวดก็ฉายแววในดวงตาเขา

“เธอชอบดูดอกไม้เหรอ? ฉันเห็นเธอยืนดูดอกไม้ในสวนสองครั้งแล้ว” เวินเหยียนถามเจี่ยนอีหลิงด้วยน้ําเสียงที่ชัดเจน

เจี่ยนอีหลิงไม่ได้ขยับ

เธอไม่รู้ว่าควรจะพยักหน้าหรือส่ายหน้าดี

เธอไม่ได้ชอบดอกไม้เป็นพิเศษ แต่เธอไม่ค่อยชินกับสภาพแวดล้อมที่ทุกคนในบ้านกําลังพูดคุยกัน ดังนั้นเธอจึงซ่อนตัวอยู่บริเวณสวนของบ้าน

เธอปรับตัวเข้ากับตัวเองมากขึ้น

เมื่อมองไปที่เจี่ยนอีหลิงที่ไม่พูดอะไร เวินเหยียนก็ไม่โกรธ แต่คราวนี้เขาอดทนมาก

เวินเหยียนมองออกไปไกลจากสวนอยู่ครู่หนึ่ง “มีบางสิ่งที่ฉันทําผิดไป”

“เรื่องอะไรงั้นเหรอ?” เจี่ยนอีหลิงพูดอย่างช้าๆ

“ฉันรู้ว่าเงินรั่วใส่ความเธอ ฉันเลยไล่เวินรั่วออก” เวินเหยียนกล่าว

เจี่ยนอีหลิงชะงักไปชั่วคราว มองไปที่ใบหน้าของเฉินเหยียนที่หล่อเหลาและดวงตาที่ลึกล้ําที่อยู่ตรงหน้าของเธอ เจี่ยนอีหลิงก็อยากจะเข้าใจรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องนี้ในทันที

“นายเป็นคนจัดการเรื่องของคุณลุงเหรอ?”

“ใช่ ฉันเป็นคนทําเอง”

“แต่คุณลุงไม่เคยทําร้ายนาย…”

“นี่เป็นการเสียสละที่จําเป็น”

ในมุมมองของเวินเหยียนเรื่องนี้ดูเหมือนจะถูกมองข้ามไป

“คุณลุงไม่ได้ทําอะไรผิด” เจี่ยนอีหลิงเน้นอีกครั้ง

“เพื่อที่จะให้บรรลุเป้าหมาย การเสียสละเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้” “นาย นายไม่ใช่เวินเหยียนที่ฉันรู้จัก”

โพล่งออกมา

แม้แต่เจี่ยนอีหลิงเองก็ไม่รู้ว่าทําไมจู่ๆตัวเองถึงพูดคํานี้กับเวินเหยียน

เจี่ยนอีหลังหันหลังแล้ววิ่งหนีไป

“เสี่ยวหลิง…” เวินเหยียนขมวดคิ้วขณะที่เธอวิ่งหนี

“มองอะไรอยู่?”

จ่ายหวินเชิ่งเห็นว่าหลังจากที่เจี่ยนอีหลิงกลับมาจากบ้านตระกูลเวินเหมือนกับว่าเธอจะเจอเธอ

ปัญหาอะไรมา เธอดูเศร้านิดหน่อย

จ่ายหวินเชิ่งเห็นข้อมูลของเวินเฉิงวางอยู่ตรงหน้าของเจี่ยนอีหลิง

ปัญหาส่วนใหญ่ที่ทําให้เจี่ยนอีหลิงทุกข์ใจ มักจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับญาติและเพื่อนๆของ

“คุณลุงไม่มีความสุข” เจี่ยนอีหลิงเงยหน้าขึ้น ตาของเธอหม่นหมอง และคิ้วของเธอขมวดเล็ก

วันนี้ที่ตระกูลเวิน เจี่ยนอีหลิงพบกับเวินเฉิง และระหว่างทานอาหารเย็น เธอกับเวินเฉิงก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนัก

เห็นได้ชัดว่า การโจมตีที่เขาได้รับเมื่อเร็วๆนี้ค่อนข้างหนัก และจะไม่ดีขึ้นไปชั่วขณะหนึ่ง

“เธออยากให้คุณลุงของเธอมีความสุขงั้นเหรอ?”

“อือ”

แต่เจี่ยนอีหลิงเธอไม่รู้ว่าต้องทํายังไง เธอไม่คุ้นเคยกับเรื่องนี้