เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 903-904

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 903 เยี่ยมชมโรงพยาบาลลั่วไห่เซิน 2

หูเจียวเจียว “พวกคุณเจ๋งมาก ไม่เพียงแต่แค่สามารถตรวจผู้ป่วยและช่วยชีวิตผู้คน ยังสามารถขับเครื่องบินได้ด้วยเหรอ? ! ”

เจี่ยนอี้เฉิน “เรื่องนั้นไม่มีปัญหา พี่ชายและน้องเขยในอนาคตของฉันที่นั่งอยู่ด้านหลังขับเป็นทั้งคู่”

หูเจียวเจียว “พวกที่ไม่ใช่มนุษย์”

เฮ้ ใครสามารถเข้าใจความเศร้าโศกของคนขี้ขลาดที่ตกไปอยู่ในกลุ่มเผด็จการได้? เจี่ยนอี้เหิงถามว่า “ไม่มีสมาชิกคนอื่นนอกจากพวกคุณสิบสามคนเหรอ?”

หลี่จั๋วเจียตอบว่า “มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนอื่นๆที่มักจะไม่ได้ทํางานบนเกาะและมีหน้าที่ในการดูแลความปลอดภัยส่วนบุคคลของพวกเราเฉพาะเมื่อสมาชิกของเราอยู่ข้างนอกเท่านั้น”

เป็นแบบนี้นี่เอง

ดูเหมือนว่าการรักษาความลับของโรงพยาบาลลั่วไห่เซินทั้งหมดนั้นจะสูงมาก

หลังจากเครื่องบินบินมาเป็นเวลาเจ็ดชั่วโมง หลี่จั่วเจียบอกกับทุกคนว่าปลายทางของพวกเขากําลังจะมาถึง และขณะนี้เครื่องบินกําลังเริ่มลง
ทุกคนรีบมองลงไปทางหน้าต่างและเห็นเกาะเล็กๆเกาะหนึ่ง

ครึ่งหนึ่งของเกาะเป็นป่า และอีกครึ่งหนึ่งถูกปกคลุมด้วยอาคาร

มีพื้นที่เปิดโล่งขนาดใหญ่สําหรับจอดเครื่องบินและเฮลิคอปเตอร์ที่โรงพยาบาลรั่วไห่เซินไม่ได้ใช้งาน

อาคารที่แปลกใหม่และใหญ่โตนั้นน่าจะเป็นโรงพยาบาล

ผนังด้านนอกของอาคารเป็นสีขาว

เมื่อมองลงมาจากเครื่องบินจะเห็นสระว่ายน้ําและสวนที่อยู่ติดกับตัวอาคาร

เครื่องบินผ่านรันเวย์และลงจอดบนลานจอดเครื่องบิน

ทุกคนลงมาจากเครื่องบินและก้าวเข้าสู่เกาะที่เต็มไปด้วยความลึกลับ

ทันทีที่พวกเขาลงมา ทุกคนต่างก็หลงใหลในทิวทัศน์ของธรรมชาติบนเกาะเล็กๆแห่งนี้

ท้องฟ้าสีครามและเมฆขาว แสงแดด และหาดทราย

รายล้อมไปด้วยต้นไม้เขียวขจีอย่างหนาแน่น

มันเหมือนกับเป็นรีสอร์ท

“ว้าว ที่นี่สวยมาก” หูเจียวเจียวชอบสถานที่นี้มาก

อันหยาง “ถ้าฉันเป็นผู้ป่วย แล้วได้อยู่ที่นี่สองสามวันฉันคงจะหายดี” เจี่ยนอี้เฉินสังเกตเห็นโคมไฟที่ถนนด้านข้าง “วัสดุที่ใช้ในโคมไฟของถนนเส้นนี้ดูเหมือนจะไม่เคยเห็นมาก่อน”

หลี่จั๋วเจียอธิบายอย่างอดทน “อาคารทุกหลังในโรงพยาบาลของเราใช้วัสดุใหม่พิเศษ” หลัวซิ่วเอินถามว่า “แล้วโคมไฟนี้ใช้พลังงานแสงอาทิตย์ใช่ไหม?”

หลี่จั๋วเจียอธิบายว่า “มันเป็นการผสมกันระหว่างพลังงานแสงอาทิตย์และพลังงานลม เธอจะเห็นว่ามีพัดลมขนาดเล็กที่อยู่ตรงกลางซึ่งใช้รับพลังงานลม เพราะบางครั้งบนเกาะนี้มีลมแรงมาก และพลังงานลมก็เป็นแหล่งพลังงานที่สําคัญมากเช่นเดียวกัน”

เจี่ยนอี้เฉินแสดงความคิดเห็นว่า “มันน่าทึ่งจริงๆ รู้สึกเหมือนได้เดินทางข้ามเวลาและอวกาศมาสู่โลกอนาคตเลย”

หลี่จั่วเจียยิ้ม

จ่ายหวินเชิ่งมองทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเขา แม้ว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกเกินจริงอย่างที่เจี่ยนอี้เฉินพูด แต่ก็รู้สึกว่าไม่ต่างกันมากนัก

หลายสิ่งหลายอย่างที่ใช้ที่นี่เขาไม่เคยพบเห็นที่ไหนมาก่อน

หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีรถคันเล็กๆแล่นมาตรงหน้าพวกเขา

รถคันนี้ดูเหมือนไม่มีล้อ และสามารถเคลื่อนที่เป็นวงกลมได้โดย

ในรถมีที่นั่งแค่สองตําแหน่ง

เป็นที่นั่งคนขับหนึ่งคนและที่นั่งข้างคนขับหนึ่งคน ซึ่งมีขนาดเล็กมาก

“ขอโทษที่มาช้า”

คนที่ลงจากรถมาคือเจี่ยนหยุ่นโม่

เขาสวมเสื้อคลุมสีขาว พร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าราวกับดวงอาทิตย์บนเกาะแห่งนี้

รอยยิ้มนี้หยุดนิ่งเพียงเล็กน้อยเมื่อเขาเห็นจ่ายหวินเชิ่ง

“พี่รอง” เจี่ยนอีหลิงก้าวไปตรงหน้าและเรียกอย่างอ่อนหวาน

เจี่ยนหยุ่นโม่เอื้อมมือไปแตะที่หัวของเจี่ยนอีหลิง

เจี่ยนหยุ่นโม่ไม่ได้อยู่ที่เป่ยจิงเป็นเวลานาน สองพี่น้องจึงไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน

คราวนี้เจี่ยนอีหลิงมาที่โรงพยาบาลลั่วไห่เซิน ดังนั้นทุกคนจะได้รวมตัวกันอีกสองสามวัน

“ฉันสามารถออกไปได้เพียงชั่วโมงเดียว และจะต้องรีบกลับมา“เจี่ยนหยุ่นโม่กล่าวว่า”อีกสักครู่ ฉันจะต้องไปเยี่ยมมิสเตอร์หลี่”

บทที่ 904 เยี่ยมชมโรงพยาบาลลั่วไห่เซิน 3

เจี่ยนหยุ่นไม่พูดกับหลี่จั่วเจียอีกครั้ง “มิสเตอร์หลี่ทํางานหนักเพื่อเธอ

“นี่คือสิ่งที่ฉันควรทํา” หลี่จั๋วเจียตอบด้วยรอยยิ้มว่า “อีกอย่างมันไม่ได้ลําบากเลย”

“พี่หยุ่นโม่รถคันนี้มันไม่เลวใช่ไหม?”

เจี่ยนอี้เฉินเอนตัวไปนั่งดูหน้ารถ เขารู้สึกแปลกใหม่มาก

“นี่คือสกู๊ตเตอร์พิเศษที่ใช้เฉพาะบนเกาะเท่านั้น” เจี่ยนหยุ่นโม่อธิบาย

“มีล้อไหม?” เจี่ยนอี้เฉินก้มลงไปมองใต้ตัวถังรถ

“มีหลายล้อ แต่พวกมันมีขนาดเล็กกว่าล้อธรรมดา และมีจํานวนมากกว่าอีกทั้งยังสามารถหมุนได้ถึง 360 องศา”

“ฉันขับมันได้ไหม?” เจี่ยนอี้เฉินกระตือรือร้นที่จะลอง

“ได้สิ”

ทันทีที่เจี่ยนหยุ่นไม่ตอบว่าได้ เจี่ยนอี้เฉินก็ปีนขึ้นไปบนรถทันที

รถคันนี้ขับง่ายมากและใช้งานง่าย

นอกจากนี้ยังมีความยืดหยุ่นสูง ทันทีที่เจี่ยนอี้เฉินสตาร์ทอย่างราบรื่น มันก็เริ่มทํางานทันที

เมื่อเห็นเจี่ยนอี้เฉินขับรถ คนอื่นๆก็กระตือรือร้นที่จะลองขับบ้าง

หลังจากที่หลี่จั่วเจียเห็นอย่างนั้น เขาก็หยิบรีโมทคอนโทรลออกมา หลังจากกดไปสองสามครั้ง รถที่เหมือนกันหลายคันก็ขับไปตรงหน้าโดยอัตโนมัติ

“ให้ตายสิ เจ้าสิ่งนี้ขับเองได้ด้วยเหรอ?”

อันหยางตื่นเต้นมาก แล้วขึ้นไปบนรถอย่างแน่วแน่

หูเจียวเจียวนั่งอยู่ข้างเขา ในที่นั่งข้างคนขับ

เจี่ยนหยู่หมินและหลัวซิ่วเอินก็เช่นเดียวกัน

หลัวซิ่วเฉินอยากจะลองขับด้วยตัวเองแต่ เธอถูกเจี่ยนหยู่หมินจํากัดเพราะเธอกําลังตั้งท้อง เจี่ยนอี้เหิงขับรถด้วยตัวเอง

เจี่ยนอีหลิงได้ที่นั่งคนขับของรถคันสุดท้าย

ทุกคนมองไปที่เธอ

เจี่ยนอี้เฉิน “น้องสาว เธอขับได้ไหม?”

เจี่ยนหยู่หมิน “ใช่ น้องสาวเธอไม่มีใบขับขี่ไม่ใช่เหรอ?””

เจี่ยนอี้เหิง “เธอควรปล่อยให้จ่ายหวินเชิงขับรถ”

พี่ชายมีความกังวลอย่างมากเกี่ยวกับทักษะการขับรถของเจี่ยนอีหลิง

เจี่ยนหยุ่นโม่ยิ้มและพูดว่า “สิ่งเดียวที่น้องสาวขับได้ในตอนนี้คือรถคันนี้ อย่ากีดกันความสนุกของเธอเลย”

จ่ายหวินเชิ่งกล่าวว่า “ไม่เป็นไร หลังจากที่เราออกไปแล้ว เราจะสอบใบขับขี่เพื่อให้สามารถขับรถออกไปข้างนอกได้”

จ่ายหวินเชิ่งนั่งอย่างมั่นใจที่นั่งข้างคนขับของเจี่ยนอีหลิง

ทันทีที่เจี่ยนอีหลิงเหยียบคันเร่ง รถก็แล่นออกไปอย่างรวดเร็ว

มันรวดเร็วมาก

เมื่อเห็นอย่างนั้นหัวใจของพี่น้องทุกคนต่างก็เต้นแรงขึ้น

“พี่หยุ่นโม่ เสี่ยวหลิงโอเคมั้ย?” เจี่ยนอี้เฉินรีบยืนยันกับเจี่ยนหยุ่นโม่

“ไม่ต้องห่วง เธอมีทักษะในการขับขี่ที่ดี” เจี่ยนหยุ่นโม่ตอบด้วยรอยยิ้ม

เจี่ยนอี้เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่วางใจ “ฉันจะตามไปดู”

หลังจากนั้นเจี่ยนอี้เฉินก็เหยียบคันเร่งและไล่ตามทันไปอย่างรวดเร็ว

รถมินิคันนี้ทําให้พวกเขารู้สึกเหมือนได้ขับรถ F1

เจี่ยนอี้เหิงมีความสามารถมากในด้านนี้มาโดยตลอด ปกติแล้วเขาไม่ได้ตามหลัง แม้จะออกไปหลังจากไล่ตามน้องชายของเขา

มีเจี่ยนหยู่หมินเพียงคนเดียว ที่ขับช้าๆแล้วพึมพําว่า “ใช้เวลาของเราไปเถอะ ไม่ต้องห่วง”

เขาบอกว่าเขาไม่รีบ แต่เขาก็ยังรู้สึกกังวลอยู่ในใจ

เขาอดกังวลไม่ได้ มีหญิงมีครรภ์นั่งอยู่ข้างๆเขา และต่อให้อยากไล่ตามไปยังไงก็ต้องอดทน!

รถเสียหรือไง ทําไมขับเร็วจัง มันอันตรายเกินไป!

เขาต้องคุยกับน้องสาวในภายหลัง เธอไม่ควรขับรถเร็วขนาดนี้ มันอันตรายเกินไป!

เจี่ยนอีหลิงขับรถไปกับจ๋ายหวินเชิ่งรอบเกาะเล็กๆนี้

มีถนนเล็กๆรอบเกาะ ซึ่งเพียงพอสําหรับรถประเภทนี้

เมื่อเลี้ยวไปตามเส้นทาง ก็จะได้เพลิดเพลินกับทัศนียภาพอันงดงามของเกาะแบบพาโนรามา

“เธออยู่ที่นี่มาสามปีแล้วเหรอ?” จ่ายหวินเชิ่งถามเจี่ยนอีหลิง

จ่ายหวินเชิ่งมองดูต้นไม้บนเกาะ มันเต็มไปด้วยเครื่องหมายที่เจี่ยนอีหลิงทิ้งไว้ที่นี่