เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 897-898

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 897 เวินเหยียนแก้แค้นเวินรั่ว 1

“ให้เงินกับผู้หญิงที่สามารถควบคุมได้ ยิ่งโลภมากเท่าไร ก็ยิ่งดีเท่านั้น”

ชายวัยกลางคนสับสน “นายน้อยเหยียน คือ…คุณต้องการต่อสู้เพื่อแย่งชิงทรัพย์สมบัติของตระกูลงั้นเหรอครับ? ทรัพย์สินส่วนตัวที่คุณมีอยู่ก็ไม่น้อยไปกว่าของตระกูลเวิน…”

“ในบ้านมีแมลงสาบส่งกลิ่นเหม็นอยู่น่ะ จําเป็นต้องทําความสะอาดนิดหน่อย”

สีหน้าของเวินเหยียนดูเย็นชาและน่ากลัว

เขาไม่เคยเป็นคนใจอ่อน

“รับทราบครับ ตามที่นายน้อยเหยียนสั่ง ผมจะทําตาม และจะรีบจัดการให้เสร็จภายในสามวัน” ## เรื่องนี้มาได้เกินครึ่งแล้วต้องขอบคุณเพื่อนนักอ่านทุกคนที่สนับสนุน

ชายวัยกลางคนหยุดตั้งคําถามด้วยความระมัดระวังทันที

“จริงสิ นายน้อยเหยียน ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนพยายามโจมตีสถาบันวิจัยทางการแพทย์ฮุ่ยหลิงของคุณด้วยใช่ไหม? คุณไม่สนใจหน่อยเหรอครับ?”

“ไม่เป็นไร” เวินเหยียนพูดด้วยน้ําเสียงเยือกเย็น

“รับทราบ” นั่นเป็นเพียงสถาบันทางการแพทย์ที่สร้างขึ้นโดยนายน้อยเหยียนเพื่อรักษาขาของตัวเอง

ตอนนี้เขาได้ยินมาว่านายน้อยเหยียนมีลูกพี่ลูกน้องที่มาจากโรงพยาบาลลั่วไห่เซิน ความต้องการที่จะไปที่สถาบันการแพทย์นั้นคงลดน้อยลงสําหรับนายน้อยเหยียน

ถ้าจะพังก็ให้มันพัง ยังไงก็ไม่ใช่ทรัพย์สินสําคัญของนายน้อยเหยียน

การเตรียมการของชายวัยกลางคนจะพร้อมในไม่ช้า

ไม่ใช่เรื่องง่ายนักที่จะหาคนที่เหมือนกับไช่ชิงเยว่ทุกประการ แต่ก็ไม่ได้ยากเกินไปที่จะหาคนที่มีส่วนที่คล้ายคลึงกันเห็น

ถึงแม้ว่าไช่ชิงเยว่จะดูไม่โดดเด่นมากนัก แต่เธอมีรูปลักษณ์ที่ทําให้คนรู้สึกสบายใจเมื่อได้ชายวัยกลางคนเริ่มวางเกมไปที่เวินเฉิงตามคําแนะนําของเวินเหยียน

คืนนั้น หลังจากที่เวินเฉิงเมานิดหน่อย เขาก็ถูกพาตัวไปที่ห้องพักในโรงแรม

และผู้หญิงที่เขาจัดไว้ให้กําลังรอเขาอยู่ในห้องพักของโรงแรม กลิ่นหอมภายในห้องมีฤทธิ์กระตุ้นอารมณ์ที่รุนแรง

เวินเฉิงเมานิดหน่อย และคนที่เขากําลังเห็นในความมึนงงนี้ก็เหมือนกับภรรยาสาวของตัวเอง เวลา 12.00 AM. ไช่ชิงเยว่ที่ไม่ได้รอการกลับมาของสามี ได้รับวิดีโอที่ถูกส่งมาจากสามีของเธอทางโทรศัพท์มือถือสนิท

หลังจากกดเปิดวิดีโอ ไช่ชิงเยว่ก็เห็นสามีของเธออยู่ในสภาพเปลือยกายและกําลังนอนหลับ

ใบหน้าของไช่ชิงเยว่เปลี่ยนเป็นสีขาวทันที

เธอรีบโทรกลับ

ปรากฎว่ามีผู้หญิงรับสาย

ไชชิงเยว่ระเบิดขึ้นทันที

กลางดึกนั้น ทั้งครอบครัวทะเลาะกัน

เวินรั่วสงสัย “แม่คะ เกิดอะไรขึ้น?”

“เธอคิดจะทําอะไร?” นายหญิงผู้เฒ่าเวินดูไม่พอใจไช่ชิงเยว่อย่างมากในตอนนี้

“คุณแม่คะ คราวนี้คุณแม่ต้องเข้าข้างฉัน! เวินเฉิงเขาไปนอนบนเตียงกับผู้หญิงคนอื่นจริงๆ! ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นก็ส่งวิดีโอมาเยาะเย้ยฉันอีก!”

เมื่อได้ยินดังนั้น นายหญิงผู้เฒ่าเงินก็ตกตะลึงเช่นเดียวกัน

ลูกชายของเธอจะทําเรื่องแบบนั้นจริงเหรอ?

“เป็นไปไม่ได้ อาเฉิงไม่มีวันทําเรื่องแบบนี้ได้”

“งั้นก็ดูด้วยตาตัวเองเลยค่ะ วิดีโออยู่ในโทรศัพท์ของฉัน! คนในวิดีโอคือเวินเฉิงไม่ใช่เหรอคะ?”

ไช่ชิงเยว่ส่งวิดีโอที่อยู่ในโทรศัพท์ของเธอไปให้สองผู้เฒ่าของตระกูลเวินดู

นี่คือเวินเฉิงจริงๆและโทรศัพท์ที่ใช้ส่งมาก็เป็นของเวินเฉิงด้วย

แม้ว่าผู้อาวุโสทั้งสองคนจะรู้สึกโกรธไช่ชิงเยว่มากๆเมื่อก่อนหน้านี้ แต่ลูกชายของพวกเขาก็ไม่สามารถเพิกเฉยต่อความผิดพลาดของตัวเองได้

การสั่งสอนของตระกูลเวินนั้นเข้มงวด และเด็กๆในตระกูลจะไม่ได้รับอนุญาตให้ทําเรื่องเลวร้ายแบบนี้

ท่านผู้เฒ่าเวินรีบสั่งให้คนค้นหาทันทีว่าเวินเฉิงอยู่ที่ไหน

ในไม่ช้า คนของตระกูลเวินก็รู้ว่าเวินเฉิงไปทานอาหารเย็นร้านไหน และล่าสุดเขาพักอยู่ที่โรงแรมใด

คนของตระกูลเวินจึงรีบมุ่งหน้าไปยังโรงแรมที่เวินเฉิงอยู่ทันที

บนบันได เวินเหยียนมองดูฉากนี้อย่างเย็นชา

ถึงแม้ว่าคนในตระกูลเวินจะมีการทะเลาะวิวาทกันมากมาย

แต่นี่เป็นสิ่งจําเป็น ในการที่จะกําจัดแมลงสาบในบ้านนั้นย่อมมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ

บทที่ 898 เวินเหยียนแก้แค้นเงินรั่ว 2

ไช่ชิงเยว่พาผู้เฒ่าทั้งสองของตระกูลเวินและลูกสาวเวินรั่วรีบรุดไปที่ประตูห้องของโรงแรมที่เวินเฉิงอยู่

ผู้จัดการโรงแรมเปิดประตูให้พวกเขา

พวกเขาแห่กันเข้าไปในห้อง

บนเตียง เวินเฉิงที่กําลังหลับสนิทกอดหญิงสาวคนหนึ่งอยู่

ในตอนนี้ ไช่ชิงเยว่แทบจะทรุดตัวลง

เวินรั่วมองไปที่พ่อที่เธอเคารพนับถือและหญิงสาวคนอื่นที่นอนอยู่บนเตียงอย่างไม่เชื่อสายตา

“เวินเฉิง!”

ไช่ชิงเยว่หยิบเบาะบนเก้าอี้ตัวที่อยู่ข้างๆเธอแล้วขว้างไปทางเวินเฉิง

เวินเฉิงค่อยๆตื่นขึ้นมา

อาการเมาค้างท่าให้เขาปวดหัวมาก
เขาเพิ่งลืมตาและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“เธอกําลังทําอะไรอยู่?” เวินเฉิงมองไปที่ไช่ชิงเยว่และถาม

“ทําไมคุณถึงถามว่าท่าอะไรอยู่? คุณทําแบบนี้กับฉันได้ยังไง?”

เวินเฉิงหันหน้ามองไปด้านข้าง

ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆเขาก็ตื่นแล้วเช่นกัน

แทนที่จะรักษาระยะห่างจากเวินเฉิง แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับแนบชิดกับร่างของเวินเฉิงมากขึ้น

ซึ่งแสดงให้เห็นว่าทั้งสองสนิทสนมกันมาก

เวินเฉิงเองก็ตกตะลึง

“นังแพศยา!”

ไช่ชิงเยว่โกรธจัดแล้วพุ่งเข้าไปกระชากผมของหญิงสาวทันที

“นังแพศยา ยั่วยวนสามีของฉัน แกกล้าดียังไงมายั่วยวนสามีฉัน!”

ไช่ชิงเยว่หยิกหญิงสาวอย่างบ้าคลั่งแล้วทุบตี

“เธอท่าอะไร?” เวินเฉิงพยายามดึงไชชิงเยว่ออก

“เวินเฉิง ไอ้สารเลว!”

ไชชิงเยว่หันกลับมาเล่นงานเวินเฉิง

นายหญิงผู้เฒ่าเวินมองอย่างกังวล และก้าวไปตรงหน้าเพื่อดึงตัวออก

ทันใดนั้น สถานการณ์ก็วุ่นวายมากขึ้น

ท่านผู้เฒ่าเวินมองดูภาพตรงหน้าของเขา ก็รู้สึกเวียนหัว หูอื้อ และความดันโลหิตเขาก็สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ตามมาด้วยความมืดที่อยู่ตรงหน้า เขาก็ล้มลงไปทั้งตัว

“ผู้เฒ่า!”

ได๋”
ท่านผู้เฒ่าเงินเข้าโรงพยาบาล และตระกูลเวินก็เกิดความวุ่นวาย

เวินน่วนรีบตรงไปที่โรงพยาบาลพร้อมกับเจี่ยนชูฉิง

ในโรงพยาบาล นายหญิงผู้เฒ่าเงินนั่งหน้าซีดอยู่บนม้านั่งตรงทางเดินของโรงพยาบาล

“แม่คะ พ่อเป็นยังไงบ้างคะ?”

“ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว หมอบอกว่าพ้นจากอันตรายแล้ว”

เมื่อได้ยินดังนั้นเวินน่วนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วรีบถามไปว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น

“แม่คะ เกิดอะไรขึ้น? ทําไมพ่อถึงเข้าโรงพยาบาลล่ะ?”

“เขาโกรธพี่ใหญ่และพี่สะใภ้ของเธอ! เขามีความดันโลหิตสูงอยู่แล้ว”

นายหญิงผู้เฒ่าเวินบอกกับเวินน่วนว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้

เวินน่วนก็ดูตกใจเช่นเดียวกัน “พี่ใหญ่จะทําแบบนี้ได้ยังไง? พี่ใหญ่ไม่ใช่คนที่ทําเรื่องแบบนี้

“เขาท่ามันทั้งหมด ตอนนี้แม่ยังไม่รู้เลยว่าจะจบยังไง!”

นายหญิงผู้เฒ่าเวินรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ

เมื่อเร็วๆนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นกับคนในตระกูลทีละคน

เธอไม่รู้ว่าตระกูลของเธอไปทําบาปอะไรไว้

“แม่คะ อย่าเศร้าไปเลย ตอนนี้ความปลอดภัยของพ่อกับแม่คือสิ่งที่สําคัญที่สุด ทุกสิ่งที่เกิด

ขึ้นกับพี่ใหญ่ได้เกิดขึ้นไปแล้วและมันจะสามารถแก้ไขได้เสมอ”

เวินน่วนพยายามปลอบประโลมนายหญิงผู้เฒ่าเป็น

“ตอนนี้ทําได้เพียงคิดในแง่ดีเท่านั้น”

“ตอนนี้พี่สะใภ้กับพี่ใหญ่อยู่ที่ไหนคะ?”

“แม่กลัวว่าพวกเขาจะมาทะเลาะกันในโรงพยาบาล เลยขอให้พวกเขากลับบ้านไปก่อนน่ะ” นายหญิงผู้เฒ่าเวินถอนหายใจและถามเวินน่วม “อาน่วนแม่ท่าอะไรผิดไปเหรอ พี่สะใภ้ของเธอ

ควรอยู่ในบ้านต่อไปไหม?”

“แม่คะ คนที่ทําผิดครั้งนี้คือพี่ใหญ่ ไม่ใช่พี่สะใภ้”

แม้ว่าเธอจะไม่ชอบไช่ชิงเยว่ แต่เวินน่วนก็สามารถแยกแยะเรื่องนี้ได้

“แต่แม่รู้สึกเสมอว่า….แม่รู้สึกเสมอว่าความโชคร้ายเหล่านี้เริ่มต้นจากเธอ….แม่รู้ตัวว่าการคิดแบบนี้มันไม่ดีนัก…”