เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 871-872

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 871 ความทรงจํา การดูแล

หลังจากที่เจี่ยนอีหลิงเปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว เธอก็จับมือเจี่ยนหยุ่นโม่แล้วไปที่ห้องของเวินเหยียนด้วยกัน

เวินเหยียนก็เพิ่งตื่นเช่นเดียวกัน คนรับใช้ของตระกูลเวินเพิ่งพาไปที่ห้องก่อนหน้านี้ “พี่เวินเหยียนอย่าขยับ หลิงหลิงมาที่นี่เพื่อป้อนอาหารเช้าให้พี่!”
เจี่ยนอีหลิงวิ่งไปที่ข้างเตียง

คนรับใช้ของตระกูลเวินลังเลเล็กน้อย มองไปที่เจี่ยนหยุ่นโม่และเวินเหยียน แล้วถามว่าเธอหมายถึงอะไรเลย”

เจี่ยนหยุ่นไม่ยิ้มและพูดว่า “ปล่อยให้เธอทําไปเถอะ เธอรู้สึกไม่สบายใจที่เธอไม่ได้ทําอะไรอื่น”

พอได้ฟังดังนั้นคนรับใช้ของตระกูลเวินจึงยื่นชามโจ๊กให้กับเจี่ยนอีหลิง

มือเล็กๆของเจี่ยนอีหลิงค่อยๆตักช้อนไปที่ปากของเฉินเหยียน

เจี่ยนหยุ่นไม่พูดกับเวินเหยียนที่อยู่ข้างๆเขาว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวหลิงป้อนอาหารให้คน

พวกเขาเคยป้อนอาหารให้กับเธอตอนที่เธอยังเป็นเด็กตัวเล็ก

ตอนนี้เธออายุ 5 ขวบแล้ว และเธอก็สามารถป้อนอาหารให้คนอื่นได้

ครั้งแรกที่ล้ําค่าเช่นนี้ ได้มอบให้เวินเหยียนไปแล้ว ในฐานะพี่ชาย เขาก็ยังอิจฉา! “ถ้าอย่างนั้น ฉันต้องถนอมมันไว้” ใบหน้าของเวินเหยียนเต็มไปด้วยรอยยิ้มและแววตาที่เอ็นดู

เวินรั่วที่รู้ว่าเวินเหยียนมือหัก ก็เดินไปที่ประตูจึงเห็นฉากนี้

ในตอนนี้เวินรั่วอายุ 6 ขวบ ถูกจูงมือโดยไช่ชิงเยว่แม่ของเธอ

เมื่อเห็นเวินเหยียนและเจี่ยนอีหลิงใกล้ชิดกัน เวินรั่วก็ทําหน้ามุ่ยทันที “พี่เฉินเหยียนไม่เข้าใกล้หนูเลย เขาดีแค่กับเสี่ยวหลิงเท่านั้น”

ไช่ชิงเยว่เหลือบมองสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในห้อง ดวงตาของเธอก็หม่นหมอง

ลูกสาวของเธออายุใกล้เคียงกับลูกสาวของเป็นน่วน

แต่ลูกสาวของเวินน่วนเติบโตมาอย่างดีตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ถึงแม้จะเป็นทารกที่คลอดก่อนกําหนด และตัวเล็กกว่าเด็กทั่วไป แต่ใบหน้าของเธองดงามมาก ทั้งผู้ใหญ่และเด็กโตต่างก็ชอบเธอ

สิ่งนี้ทําให้พี่ชายวัย 10 ขวบ ของตระกูลเวินชอบเจี่ยนอีหลิงมากกว่าเวินรั่ว

เจี่ยนอีหลิงเป็นเด็กที่ซุกซนมาก เธอปีนต้นไม้และหล่นลงมาทําให้เวินเหยียนที่ช่วยเธอไว้กระดูกหัก คนในตระกูลเวินไม่มีใครพูดกับเธอเลย

เธอร้องไห้อยู่ที่นั่น แล้วยังต้องให้คนอื่นมาคอยปลอบใจเธออีก และได้ยินมาว่าเมื่อคืนยังต้อง

ให้พี่รองเจี่ยนหยุ่นโม่มาเพื่อปลอบใจเธอทั้งคืน

มันไร้ที่ติจริงๆ

ไช่ชิงเยว่ดึงเวินรั่วออกมาด้านข้างและสอนเธออย่างอดทนว่า “รั่วรั่วต้องทําตัวดีๆ เมื่อลูกไปหาพี่เวินเหยียน ลูกอย่าทําเหมือนว่าลูกไม่ชอบเสี่ยวหลิงนะ ลูกต้องทําให้ทุกคนคิดว่าลูกชอบเสี่ยวหลิงและก็รักเสี่ยวหลิง รู้ไหม?”

“ทําไมล่ะคะ?” เวินรั่วไม่เข้าใจ

“เพราะถ้าลูกทําให้ทุกคนรู้ว่าลูกไม่ชอบเสี่ยวหลิง ทุกคนก็จะคิดว่าลูกเป็นเด็กไม่ดี รั่วรั่วลูกอยากเป็นเด็กที่ทุกคนชอบไหม? จะเอาแต่ใจเหมือนเสี่ยวหลิงไม่ได้”

ไชชิงเยว่สอนเวินรั่ว

เวินรั่วฟังคําพูดของแม่ราวกับจะเข้าใจ

ไช่ชิงเยว่บอกเธออีกนิดหน่อย และหลังจากที่แน่ใจว่าลูกสาวของเธอจะไม่ท่าตัวไม่ดี เธอจึงพาเวินรั่วเข้าไปในห้องของเวินเหยียน

“พี่เวินเหยียน มือดีขึ้นบ้างไหม?”

เมื่อเทียบกับเจี่ยนอีหลิงที่ชอบร้องไห้และเสียงดัง เวินรั่วดูเงียบ ท่าตัวดี และมีเหตุผล

“รั่วรั่วมาแล้ว ขอบคุณรั่วรั่วที่เป็นห่วง พี่ไม่เป็นไร” เฉินเหยียนตอบด้วยน้ําเสียงที่อ่อนโยน “พี่เวินเหยียนสบายดีแล้ว” เวินรั่วกล่าว

เจี่ยนอีหลิงที่ป้อนข้าวเสร็จก็ปีนขึ้นไปบนเตียงแล้วพูดว่า “พี่เวินเหยียนหลิงหลิงจะนวดไหล่ให้!”

ถ้าบอกว่าอยากดูแลพี่เวินเหยียนก็ต้องทําให้ถึงที่สุด

เวินเหยียนขบขันกับท่าทางของเจี่ยนอีหลิง “เธอนวดเป็นเหรอ?”

“หลิงหลิงเคยเห็นพ่อนวดให้แม่ล่ะ!”

“งั้นลองดูไหม?” เวินเหยียนพูดด้วยความความหวัง

เจี่ยนหยุ่นโม่ นี่เป็นครั้งแรกที่น้องสาวของเขาป้อนอาหารคนอื่น ถึงแม้หัวใจจะร้องไห้ราวกับพายุ แต่ยังคงมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าของเธอมาก

เวินเหยียนอยู่ท่ามกลางแดดจัดก่อนจะเกิดอุบัติเหตุ

บทที่ 872 ความทรงจํา รสชาติ

“ดีเลย! หลิงหลิงพร้อม! ถ้ามันเจ็บบอกนะ หลิงหลิงจะได้นวดเบาลง”

เจี่ยนอีหลิงคลานไปข้างหลังเวินเหยียนและนวดไหล่ของเวินเหยียน

เด็กหญิงอายุ 5 ขวบ ฝ่ามือของเธอ ขาวเนียนและอ่อนนุ่ม เธอจะมีเรี่ยวแรงได้อย่างไร แต่เด็กหญิงตัวเล็กๆไม่รู้ เธอใช้แรงเหมือนตอนที่เธอกําลังดื่มนม และคิดว่าตัวเองนวดแรง

“เจ็บไหม?” เสียงของเด็กหญิงเต็มไปด้วยความหวัง

เวินเหยียนไม่รู้สึกถึงแรงนวดเลย แต่เขากลัวว่าเด็กหญิงตัวเล็กจะเหนื่อย จึงตั้งใจตะโกนว่า “แรงไปแล้ว หลิงหลิงนวดเบาๆหน่อย”

“โอเค หลิงหลิงจะทําเบาๆ”

เจี่ยนอีหลิงดูภูมิใจเล็กน้อย

เจี่ยนหยุ่นโม่รู้สึกอายนิดหน่อยที่จะเปิดเผยคําโกหกของลูกพี่ลูกน้องของเขา

เวินรั่วที่ยืนอยู่ข้างๆมองดูฉากนี้ ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดโดยไม่รู้สาเหตุ

พี่เวินเหยียนมักจะสุภาพกับเธอ และไม่สนิทกับเธอเหมือนที่สนิทกับเจี่ยนอีหลิง

“หลิงหลิง เธอยังไม่เคยนวดให้พี่รองเลย” เจี่ยนหยุ่นโม่พูดลองใจเธอจากด้านข้าง

คราวนี้ได้ผลจริงๆ

เมื่อเจี่ยนอีหลิงได้ยิน เธอก็ปลอบเจี่ยนหยุ่นโม่อย่างรวดเร็ว “พี่รองไม่ต้องเสียใจนะ หลิงหลิงกลับไปจะนวดให้พี่เองนะ!”

ฮือ พี่รองก็อยากนวดเหมือนกัน เธอล่าบากใจมาก

เจี่ยนหยุ่นโม่พูดอย่างขบขันว่า “งั้นถ้าเธอนวดให้เวินเหยียนสิบครั้ง พี่รองก็จะได้สิบครั้งเหมือนกัน”

“อืม โอเคเลย”

ความจริงแล้ว เธอรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย และนวดไม่ไหวแล้ว

แต่ถ้าพี่รองอยากให้เธอนวดให้ เธอก็ต้องอดทนนวดให้เท่านั้น

เมื่อเวินรั่วได้ยินดังนั้น เธอจึงพูดขึ้นว่า “พี่หยุ่นโม่หนูก็นวดได้เหมือนกัน หนูจะนวดให้พี่เอง”

เจี่ยนหยุ่นโม่ยิ้มแล้วตอบว่า” ไม่เป็นไร ฉันจะรอให้เสี่ยวหลิงของฉันกลับไปนวดให้ฉัน”

เจี่ยนหยุ่นโม่ไม่ได้อยากถูกนวดจริงๆ

เมื่อถูกเจี่ยนหยุ่นโม่ปฏิเสธ เป็นรั่วก็รู้สึกไม่ดีเล็กน้อย

ทําไมทุกคนถึงเรียกหาแต่เจี่ยนอีหลิงล่ะ พวกเขาไม่ชอบเธองั้นเหรอ?

หลังจากที่เจี่ยนอีหลิงอยู่ข้างหลังเวินเหยียนพักหนึ่ง มือเล็กๆของเธอก็เหนื่อยล้าเกินกว่าจะนวดได้แล้ว

แต่เพื่อหน้าตา เธอจึงไม่ยอมหยุด

เธอบอกแล้วว่าจะดูแลพี่เวินเหยียน เธอจะบอกว่าเหนื่อยง่ายๆไม่ได้แน่นอน!

เวินเหยียนรู้สึกว่าเด็กหญิงตัวเล็กที่อยู่ข้างหลังหมดแรงแล้ว เวินเหยียนยิ้ม

เวินเหยียนพบขั้นตอนต่อไปสําหรับเธอแล้ว “หลิงหลิง ไหล่ฉันไม่เจ็บแล้ว ฉันอยากกินผลไม้”

“โอเค! หลิงหลิงจะเอาผลไม้มาให้

เจี่ยนอีหลิงกระโดดออกจากเตียง

“พี่รอง ไปเอาผลไม้มาให้พี่เวินเหยียนกันเถอะ!”

เจี่ยนอีหลิงนั่งอยู่บนขอบเตียง แกว่งเท้าเล็กสองข้างไปมา

เจี่ยนหยุ่นโม่สวมรองเท้าแตะสีชมพูให้เจี่ยนอีหลิงอย่างชํานาญ

“โอเค เธอจะเดินไปเองหรือจะให้พี่รองอุ้มไป?”

“ไม่อุ้มสิ หลิงหลิงโตแล้ว หนูจะเดินไปเอง”

ทันทีที่สวมรองเท้าเสร็จแล้ว เด็กหญิงตัวเล็กก็กระโดดลงจากเตียง และไปจับมือเล็กของพี่รองไว้

ตื่นจากความฝัน

ความฝันในครั้งนี้ค่อนข้างยาวนิดหน่อย

ทําไมจู่ๆถึงจ่าความทรงจํานี้ได้ล่ะ?

หรืออยากจะบอกให้เธอรู้ว่าเธอเคยเป็นยังไง?

เจี่ยนอีหลิงนั่งบนเตียง รู้สึกมึนงงอยู่ครู่หนึ่งเพราะเรื่องราวของความฝัน

โทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเจี่ยนอีหลัง

เป็นข้อความที่ส่งมาจากผู้เฒ่าหวินซง

[เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย พรุ่งนี้สมาคมการแพทย์นานาชาติจะออกประกาศ]

หลังจากที่เจี่ยนอีหลิงอ่านข้อความเธอจึงตอบกลับว่า [รบกวนพวกคุณด้วย]

ท่านผู้เฒ่าหวินตอบกลับทันที [บอกพวกเราได้เสมอว่ามีปัญหาอะไร มันควรจะเป็นแบบนั้นอยู่

แล้ว]

ที่เป็นห่วงทั้งสิ้น

มีข้อความอีกหลายข้อความที่ส่งมาจากคนอื่นๆในโทรศัพท์ ซึ่งทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นค่าพูด

เจี่ยนอีหลิงตอบกลับไม่ค่อยเก่ง แต่เธอรู้ว่าเธอควรจะตอบกลับ เธอจึงไปเคาะประตูห้องของ จ่ายหวินเชิ่งแล้วยื่นโทรศัพท์มือถือให้เขา และขอให้จ่ายหวินเชิ่งช่วยตอบกลับข้อความที่แสดง

ความห่วงใยที่มีต่อเธอแทน