เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 867-868

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 867 คนที่ห่วงใยอีหลิง 1

เจี่ยนอี้เฉินที่เข้านอนดึก และตื่นมาในตอนเที่ยงไม่รู้ว่าเมื่อเช้านี้เกิดอะไรขึ้น

เขาตื่นจากฝันร้ายพร้อมกับเหงื่อเย็นที่หน้าผาก

ภาพเหล่านั้นในความฝันดูเหมือนจะอยู่ตรงหน้าเขา

และดูเหมือนเขาจะคุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้มาก

เขาเหลือบมองนาฬิกาปลุกที่ข้างเตียง และตอนนี้ก็เป็นเวลา 11.30 น แล้ว

เจี่ยนอี้เฉินลุกขึ้นจากเตียง ไปเข้าห้องน้ําเพื่อล้างหน้า และเช็ดเหงื่อเย็นๆออกจากร่างกาย เมื่อเขาเดินไปที่ห้องนั่งเล่น ก็เห็นว่าหยูซีอยู่ในห้องนั่งเล่น
หยูซีกําลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นราวกับว่ากําลังนั่งอยู่ในบ้านของตัวเอง

“ทําไมนายถึงมาอยู่ที่นี่?”

เจี่ยนอี้เฉินถอยหลังไปสองก้าวตามสัญชาตญาณ เมื่อเขาเห็นหยูซีเขาก็นึกถึงความทรมานในวันนั้น

“ในฐานะ ‘แฟน’ ของนาย ฉันไม่ควรมาเยี่ยมนายงั้นเหรอ?”

หยูซีเดินไปตรงหน้าของเจี่ยนอี้เฉินด้วยรอยยิ้มและตบที่ไหล่ของเขา

อันที่จริง เขามาวันนี้ก็เพราะเหตุที่เจี่ยนอีหลิงถูกไล่ออกอย่างไม่เป็นธรรม แต่หลังจากเห็นเทพหลิงแล้วเขาก็มั่นใจว่าเทพหลิงไม่เป็นไร ดังนั้นเขาจึงมาที่นี่เพื่อแกล้งพีซี* ตัวปลอม

(pc คือ Political Correctness “[ความถูกต้องทางการเมือง] ที่เป็นไปตามอุดมการณ์หรือทัศนคติเฉพาะหนึ่ง ๆ ทางสังคมการเมือง โดยเฉพาะทัศนคติแบบเสรีนิยม ที่มีความกังวลเรื่องความอดทนอดกลั้น และหลีกเลี่ยงการโจมตีกันในเรื่องของเชื้อชาติ ชนชั้น เพศ หรือรสนิยมทางเพศ” — ปล. ไม่รู้ว่าผู้แปลเอามาถูกหรือเปล่านะครับ เท่าที่ดูในเว็บก็มีพูดถึง pc แค่สามคำ ไม่เป็นคอมพิวเตอร์pc พนักงานpc ก็เหลือค่านี้ค่าเดียวละครับ)

เจี่ยนอี้เฉินปัดมือของหยูซีออกทันที “ลูกผู้ชายใช้วาจาไม่ใช้กําลัง อย่ามายุ่ง”

หยูซีจงใจแกล้งเจี่ยนอี้เฉิน “เดี๋ยวก่อน? มาได้ยังไง? โยนกบเข้าไปในเป้าของนายอีกตัวดีไหม?”

“ฉันไว้ใจนาย หยูซี พอแล้ว อย่าพูดถึงกบกับฉันเลย”

เจี่ยนอี้เฉินนึกถึงความทรงจําแย่ๆในวันนั้นเมื่อเขาพูดถึงกบ

“ฉันอายมาก หลังจากที่นายทิ้งเงาในใจไว้ให้ฉันในตอนนั้น ฉันไม่กล้าแตะต้องสิ่งมีชีวิตอย่างกบมาหลายปีแล้ว ไม่ว่ามันจะมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้วก็ตาม”

“แล้วฉันก็รู้สึกไม่สบายใจทันทีที่ได้ยินคํานี้ ถ้าอยากอยู่ร่วมกัน คราวหน้าอย่าพูดถึงมันอีก”

หยูซีปล่อยเจี่ยนอี้เฉินไป

แต่เขายังสังเกตเห็นว่าสีหน้าของเจี่ยนอี้เฉินนั้นดูไม่ค่อยดีนัก

“ทําไมนายถึงหน้าซีดขนาดนี้? อย่าบอกนะว่าฉันทําให้นายกลัว”

“ไม่มีอะไร ใครจะกลัวนาย” เจี่ยนอี้เฉินปฏิเสธ

“ไม่เอาน่า บอกฉันมาว่าอะไรที่จะทําให้นายมีความสุขได้”

“ออกไป! ”

“แล้วตอนแรกนายขอให้ฉันทําแบบนั้นกับนายทําไม?

“ฉันให้นายเล่นละครต่อหน้าฉินหยูฝาน ไม่ได้ให้นายเล่นตอนที่ไม่มีใคร”

“มันคือการแสดง”

“แผนการของนายชั่วร้ายมาก!”

“เอาล่ะ ฉันมาที่นี่เพื่อแจ้งเรื่องอาหารให้นาย ตอนนี้น้องสาวกําลังทําอะไรอร่อยๆให้พี่ๆของเธออยู่อีกฟากหนึ่งของห้องโถง”

หลังจากที่หยูซีพูดจบ เขาเห็นร่างของอีกคนหนึ่งในครอบครัวออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว หยูซีอุทาน “พี่ชายของนายว่องไวและไม่ธรรมดาจริงๆ”
เจี่ยนอีหลิงและจ่ายหวินเชิ่งพักผ่อนอยู่ที่บ้านในวันนี้และทําอาหาร

ดูเหมือนว่าอารมณ์ของเจี่ยนอีหลิงจะไม่ได้รับผลกระทบจากสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนเช้าเลยแม้แต่น้อย

เจี่ยนอี้เหิงนั่งลงเป็นคนแรก แล้วหยูซีและเจี่ยนอี้เฉินก็ตามมา

จากนั้นฉินหยูผ่านก็มาด้วย

เมื่อเห็นฉินหยูฝาน เจี่ยนอี้เฉินก็ย้ายตําแหน่งไปนั่งข้างหยูซีทันที

หยูซีให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีกับเจี่ยนอี้เฉิน

เมื่อฉินหยูฝานเห็นทั้งสองคนแสดงละครเธอก็พูดว่า “วันนี้ฉันไม่ได้มาหานาย”

“อะไรนะ?” เจี่ยนอี้เฉินถาม

หยูซีอธิบายว่า “เทพหลิงถูกไล่ออกจากสถาบันวิจัยการแพทย์ฮุ่ยหลิงอย่างไม่เป็นธรรม มิสฉินจึงมาเยี่ยมเทพหลิงเพื่อดูว่ามีอะไรที่ต้องการให้เธอช่วยไหม”

เมื่อคืนนี้เจี่ยนอี้เฉินเข้านอนดึกมาก เมื่อมีข่าวออกมาในตอนเช้าเขาก็ยังคงหลับอยู่ และเมื่อ

เขาตื่นมาข่าวทางอินเทอร์เน็ตก็ถูกลบไปแล้วโดยจ่ายหวินเชิง

บทที่ 868 คนที่ห่วงใยอีหลิง 2

“อะไรนะ ! ” เจี่ยนอี้เฉินโกรธมากจนถึงขั้นตบโต๊ะ “ไอ้บ้าที่ไหนทํา? มันตาบอดหรือไง! มันไล่เสี่ยวหลิงออกจริงเหรอ? สมองมันกลวงอย่างงั้นเหรอ?”

หยูซี “นั่งลง กินข้าวก่อน”

เจี่ยนอี้เฉิน “จะกินอะไร? มีคนกล้าไล่เสี่ยวหลิงของเรา ดังนั้นฉันจะไม่กินถ้าฉันไม่ได้จัดการมัน!”

เจี่ยนอีหลิง “กิน”

ตามคําสั่งของน้องสาว เจี่ยนอี้เฉินซึ่งเคยสาบานว่าจะไม่กินอะไรเมื่อวินาทีก่อน ก็นั่งลงทันที แต่เขาก็ยังไม่ค่อยเต็มใจนัก เขาถามว่า “น้องสาว ใครรังแกเธอ?”

หยูซี “คนเดียวที่สามารถไล่เซียวหลิงออกได้ ในสถาบันวิจัยได้นั่นก็คือผู้อํานวยการลึกลับ” เจี่ยนอี้เฉิน “ผู้อําานวยการลึกลับ? บ้าจริง! ทําไมต้องไล่เสี่ยวหลิงของพวกเราออกด้วย เขาใช้หัวหอมและกระเทียมในการพิจารณางั้นเหรอ?”

หยูซีอธิบายว่า “ในทางทฤษฎี สถาบันวิจัยเป็นของผู้อื่น และไม่มีเหตุผลที่เธอจะถูกไล่ออก สิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลก็คือเหตุผลที่พวกเขาใช้ พวกเขากล่าวว่า เสี่ยวหลิงละเมิดจรรยาบรรณวิชาชีพ”

เจี่ยนอี้เฉิน “อะไรนะ? ”

เจี่ยนอี้เฉินที่เพิ่งนั่งลง ก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้งด้วยความโกรธ

“นั่งลงก่อน” เจี่ยนอี้เหิงกดเจี่ยนอี้เฉินให้กลับลงไปนั่ง “เมื่ออิ่มแล้วจึงจะมีแรงต่อสู้” เมื่อเจี่ยนอี้เฉินเย็นลงเล็กน้อยแล้ว เขาจึงถามเจี่ยนอีหลิงว่า “เสี่ยวหลิงมีอะไรให้ช่วยไหม?”

“ไม่เป็นไร ฉันจะจัดการเอง” เจี่ยนอีหลิงนั้นยังคงมีนิสัยไม่รบกวนผู้อื่นอยู่เหมือนเดิม

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เธอไม่จําเป็นต้องซ่อนความคิดที่แท้จริงของเธอต่อหน้าพี่น้อง หากเธอมีข้อข้องใจอะไรก็แค่บอกพวกเรา”

หยูซียังคงอธิบายให้เจี่ยนอี้เฉินฟังว่า “เมื่อนายตื่นมาก็ไม่ทันจานเย็นแล้ว*ในตอนเช้านาย

ท่านเชิง เทพหลิง และพี่ชายของนายได้ฟ้องสถาบันวิจัยการแพทย์ฮุ่ยหลิงรวมถึงความคิดเห็นที่ไม่เหมาะสมก็ได้ถูกลบและบล็อกแล้ว และเริ่มมีการสอบสวนบุคคลที่เกี่ยวข้องแล้วด้วย” (# #B7 สํานวนจีน แปลตรงตัว อาหารเย็นชืดหมดแล้ว ความหมายแฝง สายเกินไปที่จะทําอะไร) เจี่ยนอี้เฉินมองกลับมาที่เจี่ยนอี้เหิง พี่ชายก็รู้อยู่แล้ว?

“พี่ชาย ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่านายไม่ได้ปลุกฉัน ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันเป็นคนสุดท้ายที่ได้รู้เรื่องนี้”

หยูซีที่อยู่ข้างๆบอกว่า “ไม่ใช่แค่กลุ่มเรา ในตอนเช้าปู่เจี่ยน ย่าเจี่ยน ลุงเจี๋ยน ป้าเจี๋ยน และแม่ของนายมาที่นี่แล้ว รวมถึงน้องชายของเทพหลิง อันหยางกับแฟนสาวของเขาหูเจียวเจียวพวกเขาอยู่กับเทพหลิงที่นี่นานแล้ว”

“แม้แต่แม่ก็รู้ก่อนฉันแหรอ?”

“ถูกต้อง”

เจี่ยนอี้เฉินรู้สึกผิด เขาแค่หลับไปจนทําให้พลาดเรื่องร้ายแรงแบบนี้ไปได้

เจี่ยนอี้เฉินเสียใจและขอโทษเจี่ยนอีหลิง “เสี่ยวหลิงพี่ชายผิดไปแล้ว คราวหน้าพี่ชายจะไม่

นอนดึกอีก”

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว เจี่ยนอี้เฉินได้ดูเรื่องราวบนอินเทอร์เน็ตและยืนยันได้ว่าคําพูดที่เกี่ยวข้องได้ถูกลบไปแล้วอย่างสมบูรณ์
เจี่ยนอี้เหิงเข้ามาแล้วตบที่ไหล่เจี่ยนอี้เฉินเบาๆ ในขณะที่เจี่ยนอีหลิงไม่อยู่ เขาจึงถามว่า “คนที่ฉันให้นายฝึกอยู่ที่ไหน?”

“พวกเขาถูกส่งตัวออกไปหมดแล้ว”

“คราวนี้นายเล่นมากเกินไปแล้ว”

“อือ ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน”

พวกที่รังแกน้องสาวควรถูกกําจัด

คืนนั้นเจี่ยนอีหลิงมีความฝันอีกอย่างเกี่ยวกับเวินเหยียน

ปีที่เจี่ยนอีหลิงอายุได้ 5 ขวบ เธอตามแม่เวินน่วนไปอาศัยอยู่ในตระกูลเวิน

อายุห้าขวบเป็นวัยแห่งความสนุกสนาน

เด็กหญิงตัวเล็กๆเหมือนตุ๊กตาแต่มีอารมณ์ร้าย

ฤดูร้อนปีนี้อากาศร้อนจัด ในลานทางตอนใต้ของตระกูลเวินได้ปลูกผลไม้ไว้จํานวนมาก