เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 865-866

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 865 เหตุผลที่ทําแบบนี้

เจี่ยนอีหลิง “เดี๋ยวก่อน ฉันอยากรู้รายละเอียด”

เจี่ยนอีหลิงคิดคิดว่าเรื่องนี้แปลกมาก เธอทํางานที่สถาบันวิจัยการแพทย์ฮุ่ยหลิงมาสามปีแล้ว และความสัมพันธ์ได้กับสถาบันนั้นถือว่าดีต่อกันเสมอมา

ผู้อํานวยการสถาบันต้องรู้ข้อมูลที่แท้จริงของเธอ แต่ทําไมเขาถึงเลือกไล่เธอออกอย่างกะทันหันและเปิดเผยต่อสาธารณะในเวลานี้?

เจี่ยนหยุ่นโม่ “ถ้าเธออยากรู้รายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องนี้ก่อน พี่จะสนับสนุนเธอเอง”

เจี่ยนอีหลิง “อือ”

เจี่ยนหยุ่นโม่ “พี่จะช่วยเธอคิดเอง อาจจะใช้เวลาไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ ถ้าเธอยังไม่รู้หลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ พี่จะให้หลี่จั๋วเจียและลุงเฟิงของเธอออกมารับหน้าก่อน” แม้ว่าจะเป็นการทําลายสถาบันวิจัยการแพทย์ฮุ่ยหลิงที่น้องสาวเคยทํางานให้ แต่ก็ต้องคืนความยุติธรรมให้กับน้องสาวในเรื่องนี้ด้วย

เจี่ยนอีหลิง “อือ”

ศาสตราจารย์จื่อมาถึงตระกูลเฉินในตอนเช้า เพื่อพบกับเงินเหยียน

ศาสตราจารย์จื่อเป็นหนึ่งในไม่กี่คนในสถาบันที่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของผู้อํานวยการ

เรื่องการตัดสินใจของผู้อํานวยการที่ไล่เจี่ยนอีหลิงออก เขาไม่เพียงแค่แปลกใจเท่านั้น แต่ยังตกใจอีกด้วย

เพราะเขารู้ว่าเจี่ยนอีหลิงเป็นญาติของผู้อํานวยการ

ศาสตราจารย์จื่อไปหาเวินเหยียนที่ห้อง

“บอส นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” ใบหน้าของศาสตราจารย์จื่องงงวย “คุณก็รู้ว่าเธอคือเจี่ยนอีหลิง ตั้งแต่สามปีที่แล้วและคุณก็ปฏิบัติต่อเธออย่างเท่าเทียมตลอดทั้งสามปีที่ผ่านมา แต่ทําไม จู่ๆคุณถึงต้องการที่จะ…”

ในฐานะผู้อํานวยการสถาบัน เขาสามารถดูข้อมูลที่แท้จริงของสมาชิกแต่ละคนของสถาบันได้

ตั้งแต่วันแรกที่เจี่ยนอีหลิงเข้าร่วมกับสถาบันวิจัยทางการแพทย์ฮุ่ยหลิง เวินเหยียนก็รู้จักตัวตนของเจี่ยนอีหลิงแล้ว

“ฉันมีคนในครอบครัวที่ต้องปกป้อง”

“แต่อีหลิงก็เป็นลูกพี่ลูกน้องคุณด้วยไม่ใช่รึไง?”

ลูกพี่ลูกน้อง…

ก่อนที่เขาจะพิการ เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาจริงๆ

ทุกครั้งที่เธอมาที่ตระกูลเวิน เธอจะจับมือเขาและเรียกเขาว่า พี่เวินเหยียนด้วยท่าทางน่ารัก

เธอยังเคยนั่งบนตักเขาเพื่อดูทีวีและกินขนมกับเขา

ยังไงก็ตาม หลังจากที่เขากลายเป็นคนพิการ เธอก็หันหลังให้กับเขาราวกับคนไม่รู้จัก เธอรังเกียจความพิการของเขา และดูถูกเขาราวกับขยะเขา

จากนั้นเธอก็หันหน้าไปวิ่งเล่นกับพี่น้องคนอื่นโดยไม่สนใจที่จะมองเขาอีก

ทั้งยังทําให้เขาอับอายในทุกวิถีทาง

เขาอาจจะไม่เกลียดเธอจากพฤติกรรมเหล่านั้น แต่เขาก็ไม่เคยคิดว่าเธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของ

เธอไม่ใช่ เธอเป็นแค่คนแปลกหน้าสําหรับเขา

เมื่อต้องเผชิญกับคําถามของศาสตราจารย์จื่อ เวินเหยียนก็ไม่อยากอธิบายเพิ่มเติม “ผมมีเหตุผลของตัวเอง”

ด้านหนึ่งคือน้องสาวที่อยู่ให้กําลังใจเขามาหลายปี ซึ่งก็คือเวินรั่ว และในอีกด้านหนึ่งคือลูกพี่ลูกน้องที่เยาะเย้ยความพิการของตัวเขา ซึ่งก็คือเจี่ยนอีหลิง

ฝ่ายไหนที่ควรปกป้องนั้น มีค่าตอบที่ชัดเจนอยู่แล้ว

เวินเหยียนรู้ว่าเงินรั่วเป็นคนทําผิดในเรื่องนั้น

แต่มันไม่เกี่ยวอะไรกับเขา เขาไม่สนว่าอะไรถูกหรือผิด

เขาต้องการรู้แค่ว่าควรปกป้องใครมากกว่ากัน

เวินเหยียนไม่สนใจว่าเขาจะถูกเจี่ยนอีหลิงเยาะเย้ยหรือถูกทําให้อับอาย สิ่งที่เขาสนใจคือความสิ้นหวังและการร้องไห้ของเวินรั่ว

อนาคตของเวินรั่วถูกทําลาย ดังนั้น เจี่ยนอีหลิงควรที่จะชดใช้อนาคตให้กับเธอ

ศาสตราจารย์จื่อยังกล่าวอีกว่า “แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าด็อกเตอร์ฟูฉีเป็นศัลยแพทย์ที่ดีมาก ปล่อยให้เธอเติบโตต่อไป บางทีเธออาจจะมีโอกาสรักษาคุณได้นะบอส…”

นี่คือจุดประสงค์แรกของเฉินเหยียนในการก่อตั้งสถาบันวิจัยการแพทย์ฮุ่ยหลิง

เวินเหยียนไม่สามารถเดินได้อีกหลังจากประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนอายุสิบหก

หลังจากนั้นเขาก็อยู่แต่ในบ้าน คนภายนอกมองเขาไม่ต่างจากคนไร้ประโยชน์

บทที่ 866 หลัวซิ่วเอินลาออก

ใครจะคิดว่าผู้อํานวยการสถาบันวิจัยทางการแพทย์ฮุ่ยหลิงที่มีชื่อเสียงโด่งดัง จะซ่อนตัวอยู่ในห้องตลอดเวลา?

ในตอนแรก สถาบันวิจัยทางการแพทย์ฮุ่ยหลิงก่อตั้งขึ้น เพราะเวินเหยียนหวังจะรักษาตัวเอง

แต่เวลาผ่านไปเกือบสิบปีแล้ว เขาก็ยังไม่สามารถหาวิธีรักษาตัวเองได้

เขาค่อยๆ ยอมแพ้เช่นเดียวกัน

“ผมยอมแพ้แล้ว” เฉินเหยียนกล่าว

ผู้คนมักจะรับรู้ถึงความเป็นจริงอยู่เสมอ และเขาใช้เวลาสิบปีกว่าจะรับรู้เช่นนั้นได้

เมื่อได้ยินคําพูดของเฉินเหยียนแบบนั้น ศาสตราจารย์จื่อก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอีก

“ถ้าอย่างนั้น…ก็แค่นั้นแหละ…”

เขามาในวันนี้ก็เพื่อที่จะสู้ให้เจี่ยนอีหลิงอีกครั้ง

แต่ก่อนจะมาถึง เขาก็เดาไว้แล้วว่าอาจจะไม่ค่อยมีโอกาส

ศาสตราจารย์จื่อจึงออกจากตระกูลเวิน

เมื่อออกจากตระกูลเวิน ก็มีคนคอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวเขาอย่างใกล้ชิด

บุคคลที่ติดตามเขาถูกส่งมาโดยเจี่ยนอีหลิง

เพราะรู้ล่วงหน้าว่าศาสตราจารย์จื่อกําลังจะออกไปหาเจ้านายของตัวเอง เจี่ยนอีหลิงจึงติดตามศาสตราจารย์จื่อตั้งแต่ที่เขาออกไป

ข่าวที่ศาสตราจารย์จื่อออกไปหาเจ้านายของเขารั่วไปถึงเจี่ยนอีหลิงโดยเฉิงอี้

เฉิงอี้บอกกับเจี่ยนอีหลิงว่าศาสตราจารย์จื่ออาจจงใจให้เรื่องนี้รั่วไหลเอง

เพราะศาสตราจารย์จื่อก็ไม่อยากให้เจี่ยนอีหลิงออกไป แต่คําสั่งของหัวหน้าใหญ่ก็ไม่อาจฝ่าฝืนได้

ผลลัพธ์ที่น่าตกใจได้จากการกระทําของศาสตราจารย์จื่อ ก็คือการที่ผู้อํานวยการสถาบันการแพทย์ฮุ่ยหลิงอยู่ที่ตระกูลเวินในเวลานี้

ทุกวันนี้ เวินเฉิงอาศัยอยู่ในบ้านของตระกูลเวิน พร้อมกับภรรยาอย่างไช่ชิงเยว่ และลูกสาว ลูกชายของเขา เวินรั่วและเวินเหยียน

แน่นอนว่าจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ของเวินเฉิงครั้งล่าสุด ผู้อํานวยการจะเป็นเวินเฉิงและเวินรั่วซึ่งเป็นลูกคนที่สองของตระกูลเวินไม่ได้เลยจริงๆ
เหลือเพียงคําตอบเดียวก็คือ เวินเหยียน

แม้ว่าจะดูไม่น่าเชื่อเล็กน้อย แต่เงินเหยียนอาจเป็นผู้อํานวยการลึกลับของสถาบันวิจัยทางการแพทย์ฮุ่ยหลิงแล้ว

ศาสตราจารย์จื่อกลับมาที่ห้องวิจัยของสถาบันสาขาเป่ยจิงและหลัวซิ่วเอินก็รอเขาอยู่ที่นั่น

หลัวซิ่วเฉินยื่นเอกสารการลาออกที่เธอเพิ่งเขียนไป

“พี่เอิน นี่คือ…”

ศาสตราจารย์จื่อเปิดปากพูด ขณะที่มองดูเอกสารลาออกของหลัวซิ่วเอินอย่างประหลาดใจ

และเขาก็พอที่จะนึกถึงเหตุผลการลาออกของหลัวซิ่วเอินได้

“ผู้อํานวยการมีอํานาจสั่งไล่สมาชิกออก ฉันเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ไม่ได้ แต่ในฐานะสมาชิกคนหนึ่ง ฉันมีสิทธิ์ที่จะลาออก”

“ซิ่วเอิน อนาคตของเธอในสถาบันวิจัยยังไปได้ไกล ถ้าเธอทิ้งไปทั้งแบบนี้…”

“อีหลิงเองก็มีอนาคตในสถาบันวิจัยที่ไกลเหมือนกัน แต่เธอก็ยังถูกไล่ออกไม่ใช่รึไง? ในเมื่อสถาบันวิจัยกล้าทําถึงขนาดนี้ แล้วทําไมฉันจะทําตามใจตัวเองไม่ได้? ฉันกําลังจะแต่งงาน พ่อของลูกสามารถดูแลภรรยาของเขาและลูกของเราได้ ฉันจะให้วันหยุดใหญ่นี้กับตัวเองเพื่อเลี้ยงลูกอย่างสบายใจ!”

“ซิ่วเอิน…” ศาสตราจารย์จื่อรู้สึกหนักใจ และไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี “แต่โครงการที่เธอกําลังทําอยู่ล่ะ… เธอจะยอมแพ้ครึ่งทางงั้นเหรอ?”

“ใช่ ฉันจะยอมแพ้ครึ่งทาง” เธอพูดอย่างแน่วแน่ และความแน่วแน่นั้นคือนิสัยของหลัวซิ่วเอิน

“แต่ตามสัญญา เธอต้องชดใช้ค่าเสียหายจากการทําผิดสัญญา”

สัญญาระบุไว้ว่า ในขณะที่นักวิจัยมีโครงการ จะไม่สามารถออกจากงานได้ มิฉะนั้น จะต้องชดเชยความเสียหายจํานวนมากจากการทําผิดสัญญา

“ให้บอสฟ้องฉันเลยสิ! ถ้าชนะคดี ฉันจะชดใช้ค่าเสียหายที่ให้เขา!”

หลังจากพูดจบ หลัวซิ่วเอินก็โบกมือลาเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ในสถาบัน “ไปก่อนนะ อย่าคิดถึงพี่สาวคนนี้ล่ะ พี่สาวคนนี้จะไปเป็นคุณนายน้อยแล้ว!”

หลัวซิ่วเฉินพูดแล้วก็เดินจากไปเมื่อเธอบอกว่าไม่ต้องคิดถึง

เมื่อเห็นหลัวซิ่วเอินจากไป เพื่อนร่วมงานในสาขาเป่ยจิงก็รู้สึกไม่สบายใจเหมือนกัน

ภายในวันเดียว พวกเขาสูญเสียเพื่อนร่วมงานไปสองคน