เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 859-860

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 859 ผู้เฒ่าตระกูลเวินทั้งสอง

รถเข็นของเขาเป็นอุปกรณ์ไฮเทคที่ได้ปรับแต่งให้มีฟังก์ชั่นที่สามารถขึ้นและลงบันไดได้

ยังไงก็ตามเขายังคงต้องการใครสักคนมาดูแลชีวิตประจําวันเขา

และเขาไม่ชอบให้ใครมาเข้าใกล้เขามากนัก และเขาไม่ต้องการถูกดูแลอย่างคนไร้ค่า

ในห้องของเวินรั่ว เธอนอนอยู่บนเตียงโดยมีผ้าห่มคลุมหัวไว้

ผ้าม่านในห้องถูกดึงมาปิดหน้าต่าง และห้องก็มืดสนิท

ม่านถูกเปิดออกหลังจากผู้เฒ่าตระกูลเวินทั้งสองเดินเข้ามา

เมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเซียว และไร้ชีวิตของเวินรั่ว ผู้เฒ่าตระกูลเวินทั้งสองรู้สึกทุกข์ใจอย่างมาก

“รั่วรั่ว หลานกําลังทรมานหัวใจของปู่ย่า”

นายหญิงผู้เฒ่าเวินมองไปที่หลานสาวของเธอ ดวงตาเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ําทันที

“ย่า…” เวินรั่วซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของนายหญิงผู้เฒ่าและร้องไห้ออกมา

“รั่วรั่วของย่า…” นายหญิงผู้เฒ่าเป็นน้ําตาไหลไม่หยุด

“ย่า หนูรู้ว่ามันผิด แต่ทําไมพวกพี่กับอาถึงปฏิเสธที่จะยกโทษให้หนู…”

เวินรั่วร้องไห้เสียใจ จนทําให้คนรู้สึกเจ็บปวด

“รั่วรั่ว อย่าร้องไห้เลย ถ้าหลานร้องไห้ ย่าก็เจ็บปวดไปด้วย”

“ย่า หนูควรทํายังไงดี…หนูไม่มีหน้าไปเจอใครแล้ว”

“ไร้สาระ ตราบใดที่หลานไม่ยอมแพ้ และหลานสามารถพิสูจน์ตัวเองได้ จะไม่มีใครดูถูกหลานได้อีก”

นายหญิงผู้เฒ่าเวินกอดเวินรั่วและร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง

เวินเหยียนอยู่ที่ประตู เขามองดูคนที่กําลังร้องไห้อยู่ในห้องอย่างเย็นชา

ราวกับว่าคนในห้องนั้นไม่มีความหมายสําหรับเขา

ตั้งแต่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ไม่สนใจอะไร ราวกับไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ

นายท่านผู้เฒ่าเวินและนายหญิงผู้เฒ่าเวินปลอบเวินรั่วอีกสักพักก่อนจะออกจากห้องของเวินรั่วไป

นายหญิงผู้เฒ่าเวินอาศัยเส้นสายในแวดวงเพื่อช่วยหลานสาวของเธอให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ เพื่อระงับผลกระทบของเหตุการณ์การโกงให้ได้มากที่สุด

แต่แก้ไขได้ก็เท่านั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ส่งผลกระทบอะไรเลย

เจี่ยนอีหลิงได้รับโทรศัพท์จากเวินน่วน

“เสี่ยวหลิง ปู่และย่าของลูกมาถึงเป่ยจิงแล้ว ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่บ้านลุงของลูก พวกเขาโทรมาขอให้แม่พาลูกไปที่นั่น”รอ”

น้าเสียงของเวินน่วนฟังดูลังเลเล็กน้อย

ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยแน่ใจว่าจะพาเจี่ยนอีหลิงไปด้วย

“เข้าใจแล้ว” เจี่ยนอีหลิงตอบโดยไม่ลังเล

เจี่ยนอีหลิงกําลังจะวางสาย เวินน่วนก็รีบพูดว่า

“อืม ลูกไม่ต้องห่วง แม่จะจัดการทุกอย่างให้เอง”

“อือ”

เจี่ยนอีหลิงตอบทื่อๆ

“เสี่ยวหลิง…” เสียงของเวินน่วนเป็นกังวล

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หนูจะวางสาย” เจี่ยนอีหลิงคุยกับคนอื่นไม่เก่ง ไม่ต้องพูดถึงเวินน่วนเลย “เอาล่ะ ลูกก็ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะ ช่วงนี้อากาศหนาวแล้ว อย่าเป็นหวัดนะ”

เวินน่วนใช้เวลาในการพูดค่าไม่กี่ค่าเพื่อคลายความกังวล

“อือ”

หลังวางสายโทรศัพท์ จ่ายหวินเชิ่งที่อยู่ข้างๆก็พูดว่า “ฉันจะไปกับเธอ”

“ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้ทําอะไรผิด”

นายท่านผู้เฒ่าเวินและนายหญิงผู้เฒ่าเวินไม่ใช่หมาในและเสือ ไม่มีอะไรเลยที่จะต้องกลัวจ่ายหวินเชิ่ง “ฉันรู้ว่าเธอไม่ผิดและฉันเข้าใจว่าเธอไม่มีทางผิด แต่ว่าพวกเขาจะคิดแบบนั้นเหรอ

“หือ”

“แน่ใจหรอว่าพวกเขาจะไม่พูดถึงเธอ?”

“อือ”

เธอรู้ว่ามันจะเกิดขึ้น

“ไม่ล่ะ ฉันจะไปกับเธอ”

“ไม่เป็นไร”

“ฉันจะไปกับเธอ”

“ฉันจะไปเอง” เจี่ยนอีหลิงยืนกรานที่จะไปเอง

เธอไม่สามารถพึ่งพาเขาไปได้ตลอด

จ่ายหวินเชิงยอมแพ้เจี่ยนอีหลิง “ถ้ามีอะไรให้โทรหาฉัน”

“อือ”

บทที่ 860 อีหลิงให้อภัยรั่วรั่ว

เจี่ยนอีหลังและเวินน่วนไปที่ตระกูลเวินด้วยกัน

ทันทีที่เข้าประตูมา สิ่งแรกที่เห็นคือเวินเฉิง

เมื่อรู้ว่าเวินน่วนและเจี่ยนอีหลิงกําลังมาเวินเฉิงก็มารอพวกเขาอยู่ที่ประตูแต่เช้า

เวินเฉิงขมวดคิ้วและพูดกับเวินน่วนและเจี่ยนอีหลิงว่า “อาน่วนไม่ต้องกังวล พ่อแม่แค่อยากพบเธอ ฉันบอกพ่อแม่ฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว พวกเขาคงจะไม่ไร้เหตุผล

เวินน่วน “ฉันรู้ ถ้าพ่อแม่ด่าว่าฉัน ฉันจะยอมรับมันตราบใดที่มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับเสี่ยวหลิง”

เจี่ยนอีหลิงเป็นบรรทัดฐานของเวินน่วน

เวินเฉิง “อย่ากังวล พ่อแม่ก็รักเสี่ยวหลิงเหมือนกัน พวกเขาคงไม่มีทางตําหนิเธอ”

จากนั้นเวินเฉิงก็พูดกับเจี่ยนอีหลิงว่า “เสี่ยวหลิง ลุงขอโทษ ลุงจะสั่งสอนรั่วรั่วให้ดีไม่ให้ไปทำร้ายเธออีกครั้ง”

หลังจากรู้ความจริงในวันนั้น เฉินเฉิงยังไม่ได้ขอโทษเจี่ยนอีหลิง

“ไม่เป็นไร มันไม่ใช่ความผิดของลุง” เจี่ยนอีหลิงตอบเสียงหนักแน่นชัดเจน

เวินเฉิงเอื้อมมือไปลูบหัวหลานสาวด้วยรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นในรอบหลายวันที่ผ่านมา “ขอบคุณนะ เสี่ยวหลิง”

เจี่ยนอีหลิงและเวินน่วนเข้าไปในห้องนั่งเล่นของตระกูลเวินด้วยกัน

นายท่านผู้เฒ่าเวินและนายหญิงผู้เฒ่าเป็นกําลังรอพวกเขาอยู่ในห้องนั่งเล่น

ไช่ชิงเยว่อยู่ด้วยแต่เวินรั่วกลับไม่อยู่

“อาน่วม เสี่ยวหลิง”

เมื่อเห็นเวินน่วนและเจี่ยนอีหลิง นายหญิงผู้เฒ่าเวินก็ลุกขึ้นและเดินไปหาเวินน่วนและเจี่ยนอีหลิง

“แม่” เวินน่วนเดินเข้าหานายหญิงผู้เฒ่าเวิน

นายหญิงผู้เฒ่าเวินเดินมากอดเวินน่วน

เจี่ยนอีหลิงยืนมองนิ่งโดยไม่ขยับ

ปู่เวินเรียกเจี่ยนอีหลิง “เกิดอะไรขึ้นเหรอเสี่ยวหลิง? เธอไม่มาหอมปู่กับย่าแล้วเหรอ?”

เจี่ยนอีหลิงยังไม่ขยับ เธอไม่ค่อยสบายใจกับอะไรแบบนี้

“ไม่ต้องกังวล” เหวินปู่อธิบาย “ปู่ย่าไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อตําหนิหลาน”

เมื่อได้ยินดังนั้น ไช่ชิงเยว่ที่นั่งอยู่ข้างๆเขาอดไม่ได้ที่จะจ้องเขม็ง

เธอคิดว่าผู้เฒ่าตระกูลเวินทั้งสองมาหาเวินน่วนและเจี่ยนอีหลิงเพื่อถามคําถาม

นายหญิงผู้เฒ่าเวินถอนหายใจและพูดว่า “พี่ชายลูก บอกเราว่ารั่วรั่วทําผิดก่อน”

“ขอบคุณค่ะ พ่อแม่” เมื่อได้ยินแบบนี้เวินน่วนก็โล่งใจ

นายหญิงผู้เฒ่าเวินเผชิญหน้าโดยตรงกับเวินน่วน “อันที่จริง แม่โทรหาลูกในช่วงนี้เพราะหวังว่าจะบรรเทาความขัดแย้งลงได้บ้าง แม่หวังว่าเหตุการณ์นี้จะผ่านไปด้วยดี ในอนาคตทุกคนจะยังคงเป็นครอบครัวเดียวกัน รั่วรั่วยังคงเป็นหลานสาวของลูก เป็นลูกพี่ลูกน้องของเสี่ยวหลิง และแม่ไม่ต้องการให้ครอบครัวของเราเป็นศัตรูกัน

เมื่ออายุมากขึ้น พวกเขาก็หวังว่าคนรุ่นต่อไปจะสามารถอยู่ร่วมกันได้

ในเรื่องนี้ นายหญิงผู้เฒ่าเวินก็รู้สึกอึดอัดใจมากเช่นเดียวกัน

ด้านหนึ่งคือลูกสาว อีกด้านหนึ่งคือหลานสาว

ต่างก็เป็นคนที่เธอรักมากที่สุด

ต่างก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ

ถ้าเธอต้องเลือกที่จะช่วยใคร เธอไม่รู้จริงๆว่าต้องทํายังไง

ดังนั้น เธอจึงทําได้เพียงเลือกช่วยหลานสาวกําจัดผลกระทบที่ตามมา ในขณะที่เกลี้ยกล่อมลูกสาวและหลานสาวของเธอเพื่อให้อภัยหลานสาว

ใบหน้าของไชชิงเยว่มืดสนิท

พ่อตาแม่ยายแค่อยากจะเกลี้ยกล่อมเวินน่วนและเจี่ยนอีหลิงให้รั่วรั่ว แค่ให้ปล่อยวางอดีต

“เสี่ยวหลิงมาหาย่ามา” นายหญิงผู้เฒ่าเวินโบกมือเรียกเจี่ยนอีหลิง

เจี่ยนอีหลิงก้าวไปตรงหน้าอย่างลังเล และนายหญิงผู้เฒ่าเวินก็ดึงเธอให้นั่งข้างๆ

“เสี่ยวหลิง ทําไมหลานถึงผอมขนาดนี้ เรียนหนักก็ต้องกินให้มากและต้องนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอด้วยนะรู้ไหม”

นายหญิงผู้เฒ่าเวินจับเจี่ยนอีหลิง และพูดขึ้น

พวกเขารักหลานสาวรั่วรั่วมากที่สุด แต่พวกเขาก็รักหลานสาวคนนี้เช่นเดียวกัน “เสี่ยวหลิง หลานยกโทษให้รั่วรั่วได้ไหม?” นายหญิงผู้เฒ่าเวินถามเจี่ยนอีหลิง

เดาซิว่า ยกโทษให้ไหม