เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 823-824

นิยาย เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 823 พี่อี้เหิงไม่ธรรมดา 2

ในเวลานี้ ลูกสาวของเอกอัครราชทูตชี้ไปที่เจี่ยนอีหลิงและอี้เหิงแล้วกล่าวว่า “พ่อ จับกุมพวกเขา มันต้องเป็นอาวุธที่ใช้ข่มขู่ และจะต้องเป็นอันตรายอย่างแน่นอน นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเขาไม่กล้าให้เราตรวจสอบ”

ลูกสาวของเอกอัครราชทูตเป็นเด็กหญิงอายุสิบสามหรือสิบสี่ปี เธอมีดวงตาสีฟ้า จมูกโด่ง และมีใบหน้าที่สวยงาม

เธอมองไปที่เจียนอีหลิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

ความไม่พอใจที่เกิดขึ้นในตอนนี้ เกิดจากการที่เด็กหญิงบังคับซื้อสร้อยข้อมืออิเล็กทรอนิกส์ แบบโฮโลแกรมบนข้อมือของเจียนอหลิง

เจียนอี้เฉินและเจียนอหลิงมองเห็นว่าเธอเอาแต่ใจและไร้เหตุผล

แต่เนื่องจากตัวตนของอีกฝ่ายเจียนอี้เฉินจึงขอโทษเธอก่อน

แต่เธอก็ยังไม่ยอมเลิกรา

เอกอัครราชทูตยังเกลี้ยกล่อมเจียนอี้เฉินและเจียนอีหลิงด้วยคําพูดที่จริงจัง “พวกคุณควรคิดดูให้ดี การยอมรับการตรวจสอบของเราจะไม่ทําอันตรายใดๆกับพวกคุณ ตราบใดที่พวกคุณบริสุทธิ์ เราจะคืนความบริสุทธิ์ให้พวกคุณอย่างแน่นอน”

เจียนอี้เฉินถาม “แล้วทําไมท่านเอกอัครราชทูตไม่ถามลูกสาวของท่านก่อนว่าทําไมเธอถึง พยายามบังคับให้พวกเราขาย? ถ้าเธอไม่พยายามฉวยของบางอย่างจากน้องสาวผม อุปกรณ์นั้นก็ จะไม่ไปกระตุ้นอุปกรณ์ไฟฟ้าที่น้องสาวผมถืออยู่”

เอกอัครราชทูตปกป้องลูกสาวของเขา “ฉันเห็นว่าสิ่งที่อยู่ในมือพวกคุณเป็นของที่น่าสงสัย และผมจงใจที่จะบอกว่าต้องการที่จะซื้อมันจากเธอ เพราะผมต้องการที่จะเห็นมันอย่างชัดเจน ถ้าเธอไม่มีเจตนาที่ไม่ดี แล้วทําไมถึงต้องปิดบัง?

เจี่ยนอี้เฉินยิ้ม “ทําไมเราควรจะแสดงข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของเราด้วย? ไม่ว่าท่านจะเป็นเอกอัครราชทูตประเทศไหนท่านก็ไม่มีสิทธิ์เช่นนั้น”

แน่นอนว่าเอกอัครราชทูตจะต้องปกป้องลูกสาวของเขาตามธรรมชาติ ดังนั้นเขาจึงยังคงยืนกรานที่จะค้นตัวเจี่ยนอี้เฉินและเจียนอหลิง

เมื่อทั้งสองฝ่ายโต้เถียงกันเจี้ยนอี้เหิงก็มาถึง

ทันทีที่เจียนอี้เหิงปรากฏตัว สีหน้าของท่านทูตก็เปลี่ยนไปทันที เขามีสีหน้าประหลาดใจ และดวงตาของเขาจับจ้องไปที่เจียนอี้เพิ่ง

“มิสเตอร์เหิง?” เอกอัครราชทูตรู้จักเขา

“มิสเตอร์ไมเคิล” เจี่ยนอี้เหิงตอบกลับ

ทั้งสองรู้จักกัน

เจียนอี้เฉินและเจี่ยนอีหลิงมองไปที่เจี่ยนอี้เหิงด้วยความประหลาดใจ
เจียนอี้เฉินไม่รู้ว่าพี่ชายของเขารู้จักเอกอัครราชทูตประเทศเอ็ม

เอกอัครราชทูตฯ เริ่มจับมือกับเจียนอี้เพิ่ง

เจี่ยนอี้เพิ่งยืนนิ่ง และเมื่อเอกอัครราชทูตเดินมาหา เขาก็ยื่นมือออก แล้วค่อยๆยกมือข้างหนึ่งขึ้นและจับมือกับอีกฝ่าย

“มิสเตอร์อี้เหิง ผมไม่คิดเลยว่าเราจะได้พบกันอีก”ท่านทูตกล่าวด้วยความตื่นเต้น

ใบหน้าของเจียนอี้เห่งสงบนิ่ง “ขอโทษนะ เกิดอะไรขึ้น คุณต้องการกักขังน้องชายและน้องสาวผมงั้นเหรอ?”

“น้องชาย น้องสาว?” เอกอัครราชทูตหันกลับมามองเจียนอี้เฉินกับเจียนอหลิง “พวกเขาเป็นพี่น้องคุณงั้นเหรอ?”

“น้องแท้ๆ”

“อ๋อ ก็หมายความว่าผมเข้าใจผิด เนื่องจากเป็นน้องชายและน้องสาวของมิสเตอร์เพิ่งก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร” เอกอัครราชทูตรับให้คนรอบข้างเจี่ยนเฉินและเจียนอีหลิงถอยกลับอย่างรวดเร็ว

ทัศนคติของเขาเปลี่ยนไปมากกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบองศา เจียนอี้เหิงถามเจี่ยนอี้เฉินและเจียนอีหลิง “พวกเธอสองคนได้รับบาดเจ็บไหม?” เสียงเขาทุ่มลึก แข็งแกร่งและน่ากลัว

เจียนอหลิงส่ายหน้า

เจียนอี้เฉินกล่าวว่า “ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ”

เจียนอี้เพิ่งจึงพูดกับท่านทูตว่า “เนื่องจากเป็นการเข้าใจผิด ผมขอพาพวกเขาออกไปเดี๋ยวนี้ได้หรือไม่?”

“ได้แน่นอน” ท่านทูตรีบตอบ “แต่มิสเตอร์อี้เหิงเราไม่ค่อยได้เจอกัน ถ้ามิสเตอร์อี้เหิงไม่ยุ่งมาก เรา…”

“ไม่ ผมยังมีสิ่งที่ต้องทํา” เจี้ยนอี้เหิงปฏิเสธ จากนั้นเจียนอี้เหิงก็จากไปพร้อมกับเจียนอหลิงและเจียนอี้เฉิน

บทที่ 824 พี่อี้เหิงไม่ธรรมดา 3

ลูกสาวของเอกอัครราชทูตถามพ่อเธออย่างงงงวย “พ่อ ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ทําไมพ่อถึงดีกับเขาขนาดนี้?”

“เขาเป็นคนที่น่าทึ่งมาก เมื่อพ่ออยู่ในพื้นที่ที่ไม่สงบ เราถูกจับเป็นตัวประกันโดยกลุ่มผู้ก่อจลาจลติดอาวุธในท้องที่ ขณะนั้น เขาได้นํากลุ่มคนเล็กๆมาช่วยเรา นอกจากพ่อแล้ว ยังมีคนสำคัญอีกมากมายที่ได้รับการช่วยเหลือจากเขา”

เอกอัครราชทูตตอบคําถามของลูกสาว

“จริงแหรอ เขาเก่งขนาดนั้นเลยแหรอ?”

“ใช่ เก่งมาก” ระหว่างทางเจี้ยนอี้เพิ่งพูดกับเจี้ยนอีหลิงว่า “ฉันช่วยเธอ เธอควรขอบคุณฉันนะ”

“ขอบคุณ” เจียนอีหลิงกล่าวขอบคุณ

“แค่ขอบคุณงั้นเหรอ?”

เจียนอี้เพิ่งดูเหมือนจะไม่พอใจกับค่าพูด “ขอบคุณ” จากน้องสาว

เจียนอีหลิงมองเจียนอี้เหิงโดยสงสัยว่าเขาต้องการทําอะไร “คืนนี้ฉันจะไปกินข้าวที่บ้านเธอ ตอนนี้ไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตกัน” เจียนอี้เหิงกล่าว กินข้าว? ซื้ออาหาร? เจียนอหลิงตอบสนองได้อย่างเชื่องช้า

ในตอนเย็นเจียนอี้เหิงปรากฏตัวอย่างตรงเวลาในห้องนั่งเล่นของเจียนอหลิงและจํายหวินเชิง

รอเจียนอีหลิงที่กําลังยุ่งอยู่ในครัวเพื่อเตรียมอาหารที่หอมกรุ่น

เนื่องจากเป็นการขอบคุณเจี้ยนอี้เหิง โต๊ะอาหารที่เจี่ยนอีหลิงจัดเตรียมจึงเต็มไปด้วยอาหารที่เจียนอี้เหิงชอบกิน และมีปริมาณมาก

เจียนอี้เฉินได้อาศัยใบบุญของพี่ชาย และทานมื้อเย็นด้วยกัน

ที่โต๊ะอาหารเจียนอี้เฉินถามเจียนอี้เหิงด้วยความสงสัย “พี่ชาย ไปพบกับท่านทตคนนั้นมาเมื่อตั้งแต่ไหร่?”

“ตอนที่ฉันอยู่ในเขตสงคราม ฉันช่วยชีวิตเขาไว้” เจียนอี้เหิงตอบแบบสบายๆ โดยไม่สนใจเรื่องนี้มากเกินไป

ดเหมือนอาหารตรงหน้าจะที่ดน่าดึงดูดกว่า

เจี่ยนอีหลิงนึกขึ้นได้ว่ามีค่าถามจะถามเจี่ยนอี้เฉิน “หยุฟานอยากให้ฉันถามนายว่าทําไมนายถึงไม่ชอบเธอ”

นี่คือ “งาน” ที่ฉันหยุฝานมอบหมายให้กับเจียนอีหลิง

คําพูดที่ถูกต้องคือขอให้เจียนอหลิงช่วยสืบหาความคิดที่แท้จริงของเจี่ยนอี้เฉิน

เมื่อพูดถึงเจี่ยนอีหลิง คําว่า “ชักแม่น้ําทั้งห้า” แน่นอนว่าไม่มีทางได้ถูกนํามาใช้

“ฉันบอกเธอไปแล้วว่าจะไม่แต่งงาน”

เจี่ยนอี้เพิ่งหยุดกิน “ใครอนุญาตให้นายไม่แต่งงาน?”

“พี่ใหญ่ต้องทํางานให้มากกว่านี้ ภาระการสืบทอดตระกูลของเราอยู่ที่นี่ ถูกต้องแล้วที่ผมไม่แต่งงาน” เจียนเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม

ไม่ใช่หนึ่งหรือสองวันที่เขาไม่ได้ทํางานชอบธรรม ส่วนเจียนอี้เหิงนั้นก็เพิกเฉยต่อเขาราวกับว่าเขาพูดออกมาเพียงแค่ผ่านๆ
ฉินหงจื้อตอนนี้หมดหวังจริงๆ

อาการของเขากําลังแย่ลง

แผนการรักษาของโรงพยาบาลทั่วไปทําได้เพียงบรรเทาอาการของเขาในระดับหนึ่ง แต่ไม่มีทางรักษาโรคเขาได้อย่างแท้จริง

รู้สึกแย่จริงๆที่ได้เห็นชีวิตของตนเองผ่านไปแบบนี้

ฉินหงจื้อเรียกฉันชวนไปที่ข้างเตียงเขา

“พ่อรู้ว่าลูกโกรธพ่อมาตลอด ถ้าแม่ของลูกไม่ต้องการให้ลูกเป็นเด็กที่ไม่รู้จักพ่อ ลูกก็คงไม่คิดที่จะกลับมาและรู้จักพ่อในฐานะพ่ออีก”
ฉันชวนเงียบ

ใบหน้าเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่คําพูดของฉันหงจื้อยังคงจับใจเขา

ฉินหงจื้อกล่าวต่อ “คราวนี้อาการป่วยของพ่ออาจจะไม่หาย พ่อมีอะไรจะบอกสองสามอย่างอย่างแรก ไม่ว่าพ่อจะป่วยแค่ไหน ไม่ว่าพ่อจะตายหรือไม่ก็ตาม ตราบใดที่มันเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ทําให้รากฐานของตระกูลฉันสั่นคลอน ห้ามทําเด็ดขาด หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ จะต้องไม่มอบหุ้นของตระกูลฉินให้กับบุคคลภายนอกเด็ดขาด”