เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 1031-1032

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 1031 อัจฉริยะตัวน้อยกลายเป็นผู้ช่วยตัวน้อย 3
เวินเจ๋อไม่รู้ถึงหลักการทางวิทยาศาสตร์ของเรื่องนี้

ถ้าเขารู้หลักการทางวิทยาศาสตร์ เขาอาจจะคิดหาวิธีอื่นได้

“น่าจะคล้ายกับการสืบพันธุ์ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดอื่น” เจี่ยนอีหลิงอธิบาย

“จริงเหรอ? แล้วครั้งหน้าผมจะสังเกตว่าสุนัขสองตัวของผมให้กําเนิดลูกสุนัขยังไง” เวินเจ๋อดูจริงจังเช่นเดียวกันแล้ว

ฮัสกี้สองตัวที่เขาเลี้ยงก็เหมือนกัน เขาแค่ไปเรียนเทอมเดียว พอกลับมา แม่ก็บอกว่ามันท้อง

ไม่นานนักลูกสุนัขจํานวนมากก็เกิด

เขาไม่รู้ว่ามันท้องตอนไหน และท้องได้ยังไง

“จริงสิ พี่สาวรอผมก่อน ผมจะขอความช่วยเหลือจากภายนอก”

เวินเจ๋อหันกลับมาและโทรหาแม่ของเขา

“แม่ครับ ผมมีคําถามจะถามแม่ว่า ผู้หญิงจะทําให้ผู้ชายเชื่อฟังได้ยังไงครับ?”

เวินเจ๋อนึกขึ้นได้ว่า คนที่มีความรู้ในด้านนี้มากกว่าคือแม่ของเขา

เมื่อพูดถึงการดูละครโทรทัศน์ แม่ของเขาดูเยอะกว่าเขามาก

นอกจากนี้พ่อของเขามักจะฟังแม่ ดังนั้นแม่เขาต้องมีประสบการณ์มากในเรื่องนี้!

“ต๊ะ ที่รัก ลูกถามถึงอะไร ลูกเจอผู้หญิงที่ชอบแล้วเหรอ?”

“แม่ครับ ผมอายุแค่ 9 ขวบ ยังไม่ถึงวัยที่จะตกหลุมรัก”

“แม่รู้ว่าลูกอายุแค่เก้าขวบแต่ ก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไร แม่ไม่รังเกียจถ้าลูกจะเริ่มมีความรัก ลูกรู้ แต่เรื่องเรียนและอ่านหนังสือทั้งวัน คงจะไม่ดี ลูกอาจจะกลายเป็นคนซื่อบื้อ แม่ไม่อยากได้ลูกชายหัวปลาไม้* ไม่รู้จะน่าเบื่อขนาดไหนกัน? ” (་fi ม่อหวี บักตื้อ ปลาไม้ หมายถึง เครื่องเคาะบล็อกไม้กลวงรูปปลา เดิมทีพระสงฆ์จีนใช้เคาะจังหวะเมื่อสวดมนต์พระคัมภีร์)

“แม่ครับ แม่เปิดกว้างเกินไป ผมแค่ช่วยถามแทนเพื่อน เธอเป็นผู้หญิง เป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอชอบผู้ชายคนหนึ่งและต้องการให้ผู้ชายคนนั้นเชื่อฟังและกอดเธอ”

“แล้วเพื่อนของลูกคนนี้ หน้าตาดีไหม?”

“สวยที่สุดที่ผมเคยเห็นมา!

“1

“พูดเกินจริงไปไหม สวยกว่าแม่อีกเหรอ?”

“นี่…แม่สวยที่สุดในวัยของแม่ พี่สาวก็เป็นคนที่สวยที่สุดในวัยของเธอ ผู้หญิงทุกเพศทุกวัยมีความสวยงามที่แตกต่างกัน นี่คือสิ่งที่แม่บอกกับผม ดังนั้นจึงไม่ควรที่จะเปรียบเทียบกัน” “เจ้าเด็กเหลือขอคนนี้ นับว่าลูกฉลาดมาก แล้วผู้ชายที่เพื่อนของลูกชอบคนนั้นเขาชอบเธอด้วยไหม?”

“แน่นอนว่าเขาชอบ ถ้าไม่ชอบผมจะเตะก้นเบา!

“ถ้าอย่างนั้นก็เป็นเรื่องง่าย ลูกพาเพื่อนของลูกคนนี้ไปจัดแต่งทรงผมในวันพรุ่งนี้เช้า ใช้การ์ดของแม่เพื่อไปหาสไตลิสต์ที่เราไปหากันบ่อย ๆ แม่จะโทรหาเขาตอนนี้และบอกเขาว่าต้องทําอะไร ท่าอย่างไร ”

“ได้สิ” เมื่อได้รับค่าสั่งจากแม่ เวินเจ๋อก็รู้แล้วว่าควรทํายังไง จากนั้นเหวินเจ๋อก็ตัดสินใจที่จะลงมือในคืนนี้!

ในตอนบ่ายเงินเจ๋อพาเจี่ยนอีหลิงไปหาสไตลิสต์ของแม่เพื่อจัดแต่งทรงผมให้สวยงาม

“ไม่สิ เสื้อผ้าแบบนี้ไม่น้อยไปหน่อยเหรอ?”

ด้วยสุนทรียศาสตร์ของเวินเจ๋อ การแต่งตัวของพี่สาวแบบนี้ดูไม่สวยเลย

สไตลิสยิ้มและพูดว่า “นายน้อยเจ๋อ วางใจได้ฉันทําตามคําแนะนําจากแม่ของคุณ นี่เหมาะสมอย่างยิ่ง ถ้าออกไปข้างนอกอากาศหนาวก็คลุมด้วยเสื้อโค้ท พอกลับถึงบ้านก็ถอดเสื้อโค้ทออกก็พอแล้ว”

“ก็ได้ ในเมื่อแม่ผมพูดอย่างนั้นผมก็ไม่พูดอะไรแล้ว”

บทที่ 1032 อัจฉริยะตัวน้อยกลายเป็นผู้ช่วยตัวน้อย 4

เจี่ยนอีหลิงมองตัวเองในกระจกและรู้สึกไม่ค่อยดี

เป็นครั้งแรกที่เธอใส่เสื้อผ้าแบบนี้…

แม้ว่าส่วนที่ควรปกปิดจะถูกคลุมไว้แล้ว แต่เธอก็รู้สึกว่าวัสดุนั้นยังน้อยไปนิด…

แบบนี้จะทําให้อาเซิ่งเห็นด้วยไหม?

หลังอาหารเย็นเวินเจ๋อถือขนมและคอมพิวเตอร์ของเขาตรงตามเวลา และเดินไปที่ประตูเพื่อไปหาเจี่ยนอี้เหิงและเจี่ยนอี้เฉิน

เขาต้องการดูให้แน่ใจว่าพวกเขาจะไม่ทําลายแผนของตัวเอง

ตอนเย็นจ่ายหวินเชิ่งกลับบ้าน เขาไม่เห็นเด็กที่ส่งเสียงดัง เห็นแต่เจี่ยนอีหลิงที่แต่งตัวอย่างพิถีพิถัน…

และนั่นก็ทําให้…

จ่ายหวินเชิงตะลึงงัน…

บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เจี่ยนอีหลิงนั่งอย่างเชื่องเชื่อ เธอวางมือทั้งสองข้างบนหัวเข่าและดูท่าทางอึดอัดเล็กน้อย

แต่การแต่งตัวเธอนั้นไม่ธรรมดา…เซ็กซี่

ใช่ ชุดนี้เซ็กซี่มาก

ยกเว้นผ้าทึบแสงที่ใช้ในส่วนสําคัญ กระดูกไหปลาร้า ไหล่ เอว และต้นขา ส่วนใหญ่ทําจากผ้าไหมโปร่งแสง

ช่วงต้นขายาวลงมาจากกระโปรงมีสีขาวและอ่อนนุ่ม

การแต่งหน้าเบาๆ ทําให้ใบหน้าของเธอสวยงามและมีเสน่ห์มากขึ้น

ผมยาวขดอยู่เหนือหลังศีรษะ เหลือเพียงเศษผมไม่กี่เส้นที่อยู่ตรงหน้าเธอ

“เธอ……เธออแต่งตัวแบบนี้ได้ยังไง?” จ่ายหวินเชิงกลืนน้าสาย

“นายชอบไหม?” เจี่ยนอีหลิงถามอย่างระมัดระวัง

เธอรู้สึกกังวลและไม่มั่นใจ เพราะกลัวว่าเขาจะไม่ชอบ
“ชอบๆ ฉันชอบ”

แต่ก่อนอื่นเขาต้องคิดให้ออกว่าทําไมเธอถึงแต่งตัวแบบนี้

“ใครช่วยให้เธอแต่งตัวแบบนี้?”

“เสี่ยวเจ๋อ” เจี่ยนอีหลิงตอบตามตรง

“ทําไมเขาถึงช่วยเธอทําอะไรแบบนี้?”

“ฉันอยากมีลูกกับนาย เขาจึงช่วยฉันคิดหาวิธี”

“เจ้าเด็กเหลือขอนี่อายุแค่เก้าขวบจริงเหรอ?” เขาไปเรียนรู้ความรู้แปลกๆมากมายมาจากไหน?

“นายยังไม่ตอบเลย ชอบหรือเปล่า”

จ่ายหวินเชิ่งเดินไปหาเจี่ยนอีหลิงแล้วกอดและจูบเธอ

ในตอนท้ายของการจูบจ่ายหวินเชิ่งถามเจี่ยนอีหลิงว่า “เธอรู้ค่าตอบของฉันไหม?”

“ดูเหมือน จะชอบใช่ไหม?”

“ชอบจริงๆ”

“แล้ว…เธอสามารถมีลูกได้งั้นเหรอ?”

“อีหลิง” จ่ายหวินเชิ่งมีสีหน้าจริงจังมาก
“หือ? ”

“ฉันชอบเธอ”

“อือ…” แก้มของเจี่ยนอีหลิงแดงขึ้น

“มันไม่ใช่ความรักแบบที่อยากมีความสุขเพียงชั่วคราว แต่เป็นรักแบบที่ต้องการให้เกียรติเธอ

ฉันไม่อยากทําร้ายเธอ ฉันลังเลและสับสนมากกับการตัดสินใจของฉัน ฉันกลัวว่าวิธีนี้จะทําให้ฉันเป็นเจ้าของเธอจะทําร้ายเธอในที่สุด ฉันต้องการทําสิ่งเหล่านั้นเมื่อแน่ใจแล้วว่าเธอรักฉันในแบบที่ผู้หญิงรักผู้ชาย ฉันจะให้เวลาและพื้นที่สําหรับเธอในการตัดสินใจ”

เจี่ยนอีหลิงมองจ่ายหวินเชิ่งอย่างว่างเปล่า

ใบหน้าหล่อเหลาที่เดิมทีทั้งชั่วร้ายและน่ากลัวนั้นดูจริงจังและมีแววตาที่ลึกล้ํา

ร่างกายและสายตาของเขาในขณะนี้ช่างร้อนแรง

ราวกับว่าเขาต้องการที่จะแผดเผาเจี่ยนอีหลิงอย่างใดอย่างนั้น

แต่เขายังคงยับยั้งตัวเองไว้ และไม่ได้ทําอะไรมากกว่านั้น

เขาไม่ต้องการให้ลูกที่เขารักที่สุดเกิดขึ้นมา เพราะความที่กลัวว่าเขาจะตาย ถึงได้ทําเรื่องแบบนี้

เขาหวังว่ามันจะเกิดจากแรงกระตุ้นตามสัญชาตญาณของเธอ ไม่ใช่งานที่เธอต้องการทําให้สําเร็จ

เขาไม่อยากมีความสุขอยู่คนเดียว และเขาต้องการให้เธอมีความสุขไปด้วยกัน

เมื่อพูดจบจ่ายหวินเชิ่งก็อุ้มเจี่ยนอีหลิงไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง

“กอดอีกสักพัก เดี๋ยวก็หาย”

การกอดทําให้จ่ายหวินเชิ่งค่อยๆเย็นลงจากแรงกระตุ้นของตัวเอง