เทพอสูรสยบโลกา - ตอนที่ 273-274

ตอนที่ 273 ปะทะ(ตอนสี่)

จากเดิมพลโล่ทั้งยี่สิบนายที่ยืนเรียงกันเป็นแถวหน้ากระดานนั้นบัดนี้พวกเขาปรับเปลี่ยนขบวนคล้ายคลึงกับพีรามิดโดยมีรูปทรงสามเหลี่ยมที่ไร้ฐาน พวกเขาใช้กระบวนทัพรูปลิ่ม!

โดยมีหลิวไห่ยืนอยู่โดดเดี่ยวเป็นผู้นำขบวนอยู่แนวหน้าสุด ส่วนแถวหลังจากเขาหรือแถวที่สองนั้นมีพลโลยืนชิดซ้ายขวาของเขาข้างละหนึ่งคน

ส่วนแถวที่สามมีพลโล่อีกสองคนยืนเยื้องกับแถวสอง พวกเขายืนเรียงไล่กันเป็นแนวทั้งหมดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ตามเดิมนั้นรูปขบวนลิ่มมักใช้เพื่อบุกโจมตีฝ่าการป้องกันของข้าศึกที่มีแนวป้องกันแน่นหนา แต่ครานี้ด้วยจำนวนคนที่น้อยกว่าฝ่ายตรงข้ามโดยมีพลโล่เพียงยี่สิบนายกอปรกับมีผู้บาดเจ็บที่กำลังเคลื่อนย้ายอยู่ด้านหลัง

การแปรเปลี่ยนขบวนครั้งนี้จึงมิใช่การตีฝ่าแต่อย่างใด แต่เน้นในการป้องกันและสะดวกในการเคลื่อนพลมากกว่า รวมถึงดึงดูดความสนใจของข้าศึกฝ่ายตรงข้ามให้สนใจเพียงแต่พวกเขาเท่านั้น!

ทั้งยังสามารถใช้สู้กับจำนวนคนที่มีมากกว่าได้อย่างมีประสิทธิภาพ ป้องกันมิให้ฝ่ายศัตรูเข้าโอบล้อมและโจมตีด้วยอาวุธระยะไกลตีตลบหลังเข้าขนาบขบวนรบ เพราะพวกเขาทั้งหมดล้วนถือโล่ป้องกันร่างกายตนเองเอาไว้สามารถป้องกันได้ทั้งด้านหน้าและด้านข้าง

ส่วนด้านหลังของพวกเขานั้นเปิดโล่ง เพราะมิจำเป็นต้องวางกำลังพลเอาไว้จุดนั้นนั่นเอง

หลินหยางเห็นหลิวไห่จัดขบวนได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้เขาจึงอดยิ้มมิได้

การฝึกซ้อมของพวกเขาในทุกๆวันนั้นได้แสดงประสิทธิภาพออกมาแล้ว มิใช่เพียงหลิวไห่ที่ปรับเปลี่ยนขบวนรบได้อย่างรวดเร็วเตรียมรับการปะทะจากศัตรูที่กรูกันเข้ามาตรงหน้า

แต่เหล่าพลทหารของเขาก็มีประสิทธิภาพเช่นกันที่สามารถทำตามความต้องการของหลิวไห่จัดขบวนรบได้อย่างรวดเร็วมิเสียเวลาเปล่าเลย พร้อมกับความเป็นระเบียบเรียบร้อย

การฝึกซ้อมครูฝึกซิ่นก้งในแต่ละวันนั้นมิได้มีเพียงการต่อสู้ดิบเถื่อนอีกต่อไป พวกเขายังคงระดมความคิดใช้สมองกันด้วย

โดยเสนอแผนการเกี่ยวกับขบวนรบต่างๆนาๆเพื่อใช้ในการรับมือกับสถานการณ์ดังเช่นที่เกิดขึ้นตอนนี้ รวมถึงการฝึกใช้อาวุธแต่ละครั้งจะปรับเปลี่ยนไปตามขบวนรบที่ต้องเผชิญด้วยเช่นกัน

ตอนนี้พวกเขาเปิดโอกาศให้ทัพหลักได้เคลื่อนที่อย่างสะดวก หากศัตรูทั้งสามเผ่าต้องการโจมตีขบวนถอยทัพละก็พวกมันต้องฝ่าแนวป้องกันที่กีดขวางเส้นทางเอาไว้เสียก่อน หากพวกมันจะอ้อมไปโจมตีก็เท่ากับว่าเปิดช่องว่างด้านหลังให้ขบวนรูปลิ่มตีตลบท้าย!

ชึบบ~

เหล่ากองกำลังพันธมิตรที่กำลังกรูกันเข้าใส่ศัตรูของมันนั้นเมื่อเห็นแนวป้องกันของศัตรูปรับแปรเปลี่ยนขบวนรบที่แปลกตา พวกมันจึงหยุดการวิ่งเข้าปะทะและมองอย่างสับสน

ยืนคุมเชิงมิบุกเข้าไปต่อแม้จะมีจำนวนคนที่มากกว่าแต่สำหรับความพร้อมของพวกเขานั้นต่ำทรามยิ่งนัก ด้วยการที่พึ่งมาถึงสถานที่ป่าเถื่อนแห่งนี้ที่ใช้พละกำลังวัดตัดสินทุกสิ่งอย่าง

ก่อนที่จะเข้าข้ามผ่านประตูพวกเขาก็เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น จึงมิทราบถึงการเปลี่ยนแปรขบวนของศัตรูตรงหน้า บ้างก็หันหัวไปมองผู้นำของตนราวกับถามความเห็นอย่างใดอย่างนั้น

พวกมันมิทราบต้องทำเช่นไรต่อไป…

ตอนที่ 274 ปะทะ(ตอนห้า)

“บุกเข้าไปสิว่ะ” ผู้นำมนุษย์ตะโกนออกคำสั่งเสียงดังเมื่อเห็นบริวารของตนหยุดนิ่งมิกล้าเข้าใกล้

ในสายตาของมันมองเห็นเพียงกลุ่มคนยี่สิบคนที่ดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อเอาชีวิตรอดกลับไปเท่านั้น พักพวกด้านหลังของพวกมันทั้งหกสิบชีวิตกำลังเคลื่อนทัพถอยหนีไปโดยมิสนใจใยดีทิ้งไว้เพียงแต่พลทหารกล้าตายทั้งยี่สิบนาย

มีหรือจะสามารถต่อต้านกองทัพทั้งร้อยคนของมันได้ มันจึงอารมณ์เสียที่เห็นคนของมันตื่นตกใจกับอีแค่แนวป้องกันของศัตรูปรับเปลี่ยนไป

ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายอยู่ห่างกันมิถึงสามเมตร นับว่าใกล้เคียงกันยิ่งนัก ด้วยระยะที่ใกล้เคียงกันเพียงนี้สามารถเข้าปะทะกันได้ทุกเมื่อ

มองไปยังด้านหลังขบวนถอยทัพตอนนี้พวกเขายังคงเคลื่อนที่ไปอย่างต่อเนื่องตอนนี้ห่างจากหลิวไห่และหลินหยางราวห้าสิบเมตรเท่านั้นยังมิสามารถเรียกได้ว่าปลอดภัยอย่างที่สุดแต่ก็มิได้อยู่ในกระดานหมากนี้แล้ว

ด้วยการที่ต้องแบกร่างผู้บาดเจ็บไปด้วยจึงสร้างภาระให้แก่ขบวนทัพทำให้ความเร็วของขบวนเชื่องช้ามิว่องไว รวมถึงแนวป้องกันที่คอยปกป้องชีวิตของพวกเขาอยู่คอยระมัดระวังสิ่งรอบข้างเผื่อเกิดเหตุการณ์มิคาดฝัน

“โจมตี” หลิวไห่ตะโกนให้สัญญาณ

ฟิ้วว~

หอกเหล็กถูกปาออกมาจากแนวป้องกันขบวนรูปลิ่มกว่าสิบเล่ม!

หอกทั้งสิบเล่มพุ่งเข้าปักใส่ศัตรูที่อยู่มิห่างกาย ด้วยระใกล้เพียงสามเมตรแน่นอนย่อมมิพลาดเป้า พวกเขาล้วนปาเข้าใส่ร่างกายของศัตรูตรงตัวอย่างแม่นยำ!

ฉึก!

ฉึกก!

อ้ากกก~

มีเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดดังขึ้นมา ร่างกายของผู้ที่ส่งเสียงร้องนั้นมีหอกเหล็กปักทะลุร่างของมันไปโผล่ออกด้านหลัง!

ฟิ้วว~

เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดนั้นมิได้หยุดมือของมัจจุราชตรงหน้าแต่อย่างใด เมื่อหอกทั้งสิบถูกปาออกไปเมื่อครู่ ในเวลาไม่ห่างกันมากนักก็มีหอกอีกสิบเล่มพุ่งตามมาติดๆ

พลโล่ทั้งยี่สิบนายนี้มิได้โจมตีออกมาอย่างพร้อมเพรียงมิใช่เพราะขาดความเป็นระเบียบแต่ทว่ามันคือการโจมตีที่เว้นช่วงให้พวกเขาได้ขึ้นลำหอกใหม่!

โดยผู้ที่ปาหอกทั้งสิบเล่มในคราแรกนั้นเมื่อปาออกไปในมือของพวกเขาก็มิมีสิ่งใดเหลืออยู่อีก มันต้องใช้เวลาในการเตรียมหอกเล่มใหม่เพื่อจะโจมตีออกไปอีกครา

หากพวกเขาทั้งหมดยี่สิบคนปาออกไปหมดอย่างพร้อมเพรียงกัน ช่วงเวลาที่เว้นว่างนั้นจะเป็นจุดอ่อนของขบวนรบ พวกเขาจึงเติมเต็มมันด้วยการสลับกันโจมตีโดยแบ่งการโจมตีเป็นสองระลอกนั่นเอง

แต่การโจมตีที่ถูกแบ่งออกเช่นนี้แน่นอนเป้าหมายย่อมลดน้อยลงไปด้วยเช่นกัน

ฉึกก!

เมื่อหอกทั้งหมดยี่สิบเล่มถูกปาออกไปพวกเขามิได้โจมตีสืบต่อแต่อย่างใด

หยิบจับหอกเล่มใหม่ที่ตระเตรียมไว้ขึ้นมาเตรียมปะทะหากว่าศัตรูตรงหน้าบุกเข้ามาพวกเขาสามารถใช้หอกเป็นได้ทั้งอาวุธระยะประชิดและการโจมตีระยะกลางไปในตัวนั่นเอง

ผลลัพธ์จากการโจมตีระยะกลางด้วยหอกนี้มิสามารถคาดหวังอันใดได้มากนัก ด้วยการที่ศัตรูของพวกเขาเป็นมนุษย์และมิได้ยืนอยู่ติดกันอย่างแออัด

พวกมันยืนกระจัดกระจายอย่างไร้ระเบียบแบบแผน จึงมีช่องว่างเกิดขึ้นมากมายระหว่างพวกมัน ทำให้เป้าหมายที่เจาะจงนั้นเล็งยากขึ้นไปอีก