เทพอสูรสยบโลกา - ตอนที่ 257-258

ตอนที่ 257 วิกฤต(ตอนแปด)

เมื่อสิ้นเสียงของมัน กองกำลังที่ล้อมรอบค่อยๆย่นระยะเข้ามาใกล้หลินหยางขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเห็นเช่นนั้นหลินหยางยิ่งเคร่งเครียดยิ่งนัก เขาไม่คิดว่ามันจะโหดร้ายเช่นนี้สั่งให้กองทัพของตนลุมคร่าชีวิตศัตรูที่มีเพียงคนเดียว หากเป็นแบบนี้เขาคงไม่สามารถยื้อเวลาได้แน่ เขาไม่โง่พอที่จะยืนอยู่ปะทะกับคนทั้งร้อยคน

ฟิ้วว~

เคล้งง~

กองกำลังพันธมิตรที่ล้อมรอบพวกมันยิงธนูเข้าใส่เขาอย่างไม่ปราณี โชคดีที่พวกมันมิได้ช่ำชองมากเท่าใด มีเพียงแต่มนุษย์เท่านั้นที่ใช้ธนูโจมตี เหล่ามนุษย์หมาป่านั้นใช้อาวุธเป็นดาบ ส่วนมนุษย์กิ้งก่าส่วนใหญ่ใช้หอกเป็นอาวุธ

แม้มันจะไม่แม่นเท่าที่ควรแต่ทว่าหากเขาพลาดท่าเสียทีขึ้นมา ลูกศรเหล่านี้คงไปปักอยู่บนร่างกายของเขาเป็นแน่

หลินหยางค่อยๆถอยร่นทีละก้าว ส่วนกองกำลังพันธมิตรค่อยๆเดินหน้าเข้าใกล้เขาเรื่อยๆ

ในที่สุดเขาก็มิสามารถยื้อเอาไว้ได้อีกต่อไป

หันตัวกลับเข้าหายเข้าไปในปากถ้ำอย่างรวดเร็ว เพราะก่อนนี้เขาเห็นเหล่ามนุษย์กิ้งก่าที่เดิมทีมิได้อยากเข้าร่วมการรุมทำร้ายเขาเท่าใด แต่ตอนนั้นพวกมันกำลังจับหอกภายในมือเตรียมตั้งท่าจะปาเข้าใส่

หากมันปาหอกออกมาอาศัยโล่เหล็กภายในมือนั้นคงไม่เพียงพอที่จะต้านทานเอาไว้ได้ เขาจึงตัดสินใจถอยกลับเข้าไปภายในถ้ำเสีย

“พี่หยางเป็นยังไงบ้าง” เมื่อเข้ามาในถ้ำ ก็ได้ยินเสียงชายคนหนึ่งกล่าวถาม มันคือคนของเขานั่นเอง

“ขบวนทัพถึงไหนแล้ว?” หลินหยางกล่าวถาม

“พึ่งถอยมาได้นิดเดียวเองครับ” ชายคนนั้นตอบ

ขบวนรบมิสามารถถอยกลับมาได้อย่างรวดเร็ว เนื่องจากต้องคอยป้องกันการโจมตีจากค้างคาวปีกเหล็กอยู่ตลอดเวลา หากลดการป้องกันลงพวกเขาต้องแตกพ่ายเป็นแน่

หลินหยางครุ่นคิดอย่างกังวล แผนการยื้อเวลาของเขาล้มเหลวอย่างน่าเสียดาย ตอนนี้เขาเตรียมตั้งท่าต่อสู้ยืนอยู่หลังปากถ้ำตระเตรียมลอบโจมตีเหล่าศัตรูที่บุกฝ่าเข้ามา จะปล่อยให้พวกมันผ่านจุดนี้ไปไม่ได้

วูบบ~

ทันใดนั้นเองมีมนุษย์กิ้งก่าคนหนึ่งผ่านปากถ้ำเข้ามา มันถูกแรงดูดจากปากถ้ำที่คล้ายกับหลุมดำดูดเข้ามาอย่างแรงส่งผลให้มันกลิ้งเสียหลักล้มพับอยู่บนพื้น มันค่อยๆลุกขึ้นมองอย่างสับสนพบเจอแต่ความมืดมิดที่มิคุ้นชิน

ฉึก!

หลินหยางมิรีรอให้มันได้ตั้งหลักแทงหอกในมือใส่ร่างของมันทันที

อ้อกก~

มันถูกแทงเข้าที่ทรวงอกปลายหอกปักร่างของมันจนแทบจะทะลุร่างกายของมันไปยังด้านหลังเสียบเข้าใส่ปอดของมันอย่างจัง มันร้องออกมาพร้อมกับสำลักเลือดของตนเองและตกตายลงไป โดยที่ยังมิเห็นตัวผู้ที่โจมตีมันด้วยซ้ำ!

ฉึบบ!

หลินหยางดึงหอกกลับตั้งท่าเตรียมโจมตีอีกครา เขาปลิดชีวิตมนุษย์กิ้งก่าผู้เคาะห์ร้ายอย่างโหดเหี้ยม

วูบบ~

กองกำลังพันธมิตรของศัตรู ข้ามผ่านปากถ้ำเข้ามายังถ้ำค้างคาวเข้ามาสมทบกันอย่างรวดเร็ว

ฉึกก!

หลินหยางจัดการปลิดชีวิตพวกมันอย่างรวดเร็ว โดยอาศัยความได้เปรียบของตำแหน่งและการมองเห็นที่ชัดเจนกว่า

 ‘ขณะนี้หนอนดินระดับ 7 กำลังมุ่งหน้ามาที่เมืองของท่าน หนอนดินจำนวน 100 ตัวจะมาถึงในอีก 3 ชั่วโมง เตรียมตัวป้องกันเมืองไว้ให้ดี’

ทันใดนั้นเองก็มีเสียงใสหวานดังขึ้นมาภายในหัวของเขา แต่เมื่อได้ฟังความตรึงเครียดยิ่งเพิ่มพูนขึ้นอีกหลายเท่าตัว

‘บัดซบ’ หลินหยางสบถ

ตอนที่ 258 วิกฤต(ตอนเก้า)

“แย่แล้วพี่หยางมีสัตว์ประหลาดบุกเมืองของเรา” ชายที่ยืดหยัดสู้เคียงข้างหลินหยางกล่าว มันเองก็ได้ยินเช่นกัน

หลินหยางขมวดคิ้วใบหน้าดุดัน บัดนี้พวกเขาเจอศึกทั้งสามทาง!

ตอนนี้บริเวณปากถ้ำภายในมีเพียงเขาและชายอีกคนที่ยึดพื้นที่จุดนี้ คอยจัดการกับเจ้ากองกำลังพันธมิตรของศัตรูมิให้บุกฝ่าตีตลบหลังกองทัพของเขาได้

ส่วนกองทัพของเขานั้นเองก็กำลังโรมรันพัวพันต่อสู้อยู่กับฝูงค้างคาวหลายพันตัว และตอนนี้เองยังมีเจ้าหนอนดินระดับเจ็ดที่กำลังจะเข้าบุกเมืองของพวกเขาในอีกสามชั่วโมง

ฟิ้วว~

ฉึก!

“อั่ก” จู่ๆก็มีลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งเข้ามาปักลงบนหน้าท้องของชายคนนั้

“เห้ย” หลินหยางรีบถือโล่เข้าไปกำบังร่างของมันไว้ พลางมองดูบาดแผลของมัน ศรดอกนั้นปักเข้าไปลึกกว่าคึบ ยังดีที่มิได้ปักโดนจุดสำคัญแต่ก็ส่งผลให้ชายคนนั้นร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

บัดนี้กองกำลังพันธมิตรศัตรูพวกมันมิได้บุกเข้ามาอีกแล้ว หลินหยางและคู่หูของเขาคร่าชีวิตพวกมันไปกว่าห้าคน ดูท่าพวกมันจะไหวตัวทันมิส่งใครบุกเข้ามาอีก แต่กระนั้นมันกลับโจมตีเข้ามาด้วยอาวุธระยะไกลเสียนี้

ฟิ้วว~

เคล้ง~

“ถอยก่อน” หลินหยางกล่าวพลางพยุงร่างของผู้บาดเจ็บถอยห่างจากปากถ้ำพร้อมกันใช้โล่โลหะป้องกันไปในตัว

อีกฝ่ายยังคงโจมตีเข้ามาไม่หยุด แต่ทว่าปากถ้ำที่มืดมิดมิสามารถมองเห็นอีกฟากฝ่ายได้มันจึงมิได้เล็งเป้าหมายอย่างเจาะจง โจมตีเข้ามาอย่างสุ่มๆ แต่ขืนยังคงยืนเป็นเป้าอยู่เช่นนี้ก็คงต้องรอเวลาที่ลูกศรซักดอกจะปักลงบนร่างพวกเขา

พวกเขาถอยห่างออกมาจากปากถ้ำได้อย่างปลอดภัย แต่ตอนนี้พวกเขาก็ถือว่าเสียจุดยุทธศาสตร์อย่างปากถ้ำที่มีความสำคัญยิ่งนัก สามารถลอบโจมตีศัตรูในช่วงที่พวกมันยังมิสามารถปรับตัวกับความมืดได้ และปลิดชีวิตพวกมันลงก่อน

มองไปยังร่างไร้วิญญาณของกองกำลังพันธมิตรศัตรูพวกมันทั้งห้าตกตายลงอย่างมิทันได้รู้ความ แต่กระนั้นเมื่อทั้งห้าคนที่เข้ามาตายลงจนสิ้นจึงมิมีใครออกไปส่งคราวข่าวให้แก่พักพวก นี้จึงตามมาด้วยการยิงธนูจู่โจมเข้ามาภายใน

“นายไหวไหม” หลินหยางกล่าวถามผู้บาดเจ็บ ชายคนนี้นับว่ามีฝีมืออยู่พอตัวเป็นทหารฝีมือดีเลยทีเดียว สองในร่างไร้วิญญาณทั้งสามมากจากฝีมือของชายคนนี้นี่เอง

แกร๊กก~

“ยังไหวครับ!” ชายคนนั้นหักลูกธนูที่ปักหน้าท้องของตนออกเหลือไว้เพียงปลายศรที่ปักคาเอาไว้

ที่เขามิได้ดึงมันออกจากตัวนั้นเพราะเกรงว่ามันจะทำให้เขาเสียเลือดมากกว่าเดิมและตกเป็นภาระของหลินหยาง มันตอบกลับด้วยใบหน้าดุดันเตรียมพร้อมต่อสู้ราวกับว่าบาดแผลที่ถูกยิงเข้าใส่นั้นเป็นรอยถากบางเบา

มันจับหอกในมือค้ำร่างของตนเองไว้ ดูแล้วความสามารถคงลดหลั่นไปกว่าครึ่งแต่พลังใจนั้นเต็มเปยี่ยม!

“ดี!” หลินหยางอดชื่มชมในความอดทนของมันมิได้

ก่อนจะข้ามผ่านประตูสวรรค์ละทิ้งโลกเดิมมานั้น พวกเขาอาจเป็นเพียงพนักงานธรรมดาหรือนักศึกษา แต่บัดนี้จิตวิญญาณของพวกเขามิได้ต้อยต่ำไปกว่าชายชาติทหารผู้เจนศึกสงครามมาอย่างโชกโชน

หลินหยางยิ้ม หากเมื่อครู่เขามีชายคนนี้ซักยี่สิบคนเขาคงมิต้องหนีหัวซุกหัวซุนเช่นนี้