ตอนที่ 2247 ใครคือคู่ต่อสู้
หลังจากสูดหายใจครู่หนึ่ง นางค่อยๆ ส่ายหน้า กลีบปากสั่นระริก บอกเฟิ่งจิ่วว่า “มะ ไม่เป็นไร ขอบคุณภูตหมอที่ช่วยข้า” เอ่ยจบ นางกุมมือของลู่ซีเหยียนที่อยู่ข้างๆ ไว้แน่น พยายามข่มความกลัวในจิตใจ
เห็นนางสั่นขนาดนี้ เฟิ่งจิ่วจึงถามเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของนาง “เมื่อครู่นั่นตัวอะไร? สัตว์เลี้ยงวิญญาณของเจ้าหรือ?”
“หยวนหยวน เป็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณของข้าเอง”
พูดถึงเรื่องนี้ หร่วนหรูล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ เห็นสัตว์เลี้ยงสีขาวขนาดเท่ากำปั้นปีนขึ้นมากลางฝ่ามือนาง เจ้าตัวเล็กนั่นตัวกลมเกลี้ยง ตัวขนาดเท่ากำปั้น ดูเหมือนหนูวิญญาณอยู่บ้าง ครั้นอ้าปากก็เผยให้เห็นฟันแหลมคม ราวกับกำลังบอกเฟิ่งจิ่ว เมื่อกี้มันใช้ฟันนี้แหละกัดผู้ฝึกวิชามารเพื่อช่วยเจ้านายของมัน
“เก่งมาก” เฟิ่งจิ่วเผยยิ้ม มองสัตว์เลี้ยงวิญญาณตัวนั้นแวบหนึ่ง
หร่วนหรูได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มตาม อารมณ์อันตึงเครียดพลันผ่อนคลายลงมาด้วย
เวลานี้ ปีศาจเลือดที่ถูกทุกคนล้อมโจมตีถูกเจ้าเมืองลู่และต้วนเยี่ยฟันบาดเจ็บหนึ่งดาบ เลือดสีแดงสดไหลออกมา กลิ่นคาวเลือดทำให้เขาบ้าคลั่ง ยิ่งลงมือรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
เห็นเพียงผู้ฝึกตนหลายคนถูกเขาบีบหักคอตายขณะล้อมวงโจมตีเข้าไป จากนั้นโยนร่างทิ้งลงมาจากที่สูงราวกับทิ้งขยะ เขาราวกับสังหารจนดวงตากลายเป็นสีแดง หลังจากฆ่าผู้ฝึกตนพวกนั้น ก็แหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง
“ฮ่าๆๆๆๆ! ในเมื่อบีบบังคับให้ข้าต้องเปิดฉากการสังหาร อย่างนั้นข้าก็จะสงเคราะห์พวกเจ้าเอง!” เสียงของเขาพลันเงียบหายไป แววตากระหายเลือดกวาดมองผู้ฝึกตนพวกนั้น สุดท้าย มองผ่านผู้ฝึกตนเหล่านั้นมาที่เฟิ่งจิ่วในชุดสีแดง
“อย่าคิดว่าจะหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!”
เขากวาดวาดมือทั้งสองข้าง ค่อยๆ กำหมัด จ้องมองพวกเขา น้ำเสียงกระหายเลือดและบ้าคลั่ง “หลังจากฆ่าพวกเจ้า ข้าก็ฆ่าคนในจวนนี้ให้หมด จากนั้นก็ฆ่าคนในเมือง! ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องตายอยู่ที่นี่ทุกคน!”
ครั้นเห็นความแข็งแกร่งของปีศาจเลือด เพียงโบกมือก็ฆ่าผู้ฝึกตนคนหนึ่งได้ ผู้ฝึกตนคนอื่นจึงอดลังเลไม่ได้ หากเข้าไปอีก หากถูกฆ่าไปด้วย เกรงว่า…
นึกมาถึงตรงนี้ ผู้ฝึกตนบางส่วนถอยหลังออกมาประมาณสามสามจั้ง หันไปเอ่ยกับเจ้าเมืองอย่างขอโทษ “เจ้าเมืองลู่ พลังของปีศาจเลือดนี่แข็งแกร่งเกินไปแล้ว พวกข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันจริงๆ ขอโทษด้วย”
เอ่ยจบ เขาก็ประสานมือให้เจ้าเมืองลู่อย่างขอโทษ หันตัวคิดจะหนี แต่ใครจะรู้ ในขณะที่พวกเขาหมุนตัว ปีศาจเลือดนั่นโฉบบินเข้ามาอยู่ข้างหลังของสองคนนั้นราวกับภูติผี สองหมัดกำแน่น แรงกดดันและกระแสพลังอันแข็งแกร่งพลันพุ่งออกไปพร้อมกับหมัดสองหมัด
“ข้าส่งพวกเจ้าเอง!”
สิ้นเสียง หมัดสองหมัดจู่โจมออกไป พุ่งกระแทกแผ่นหลังของสองคนนั้นพาเอาเลือดเนื้อทะลุออกไปด้วย เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่น ไม่นานเสียงร่างกระแทกพื้นสองเสียงก็ดังตามมา หมัดสองหมัดนั้น พุ่งกระแทกร่างของสองคนนั้นจนกลายเป็นรู
เลือดเนื้อกระจุยกระจาย อาบย้อมพื้นให้แดงไปทั้งแถบ บางส่วนยังกระเด็นไปอาบกำแพง ดูน่าสยดสยองมาก…
ลู่ซีเหยียนกับหร่วนหรูที่เห็นภาพนั้นดวงหน้าซีดขาว แทบจะอาเจียนออกมา พวกนางประคองกันหันหน้าไปทางอื่น ข่มความรู้สึกที่อยากจะกรีดร้องออกมา
เฟิ่งจิ่วมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าหนักอึ้ง ลอบคิดในใจ ‘พลังระดับปราชญ์เซียนของเขาไม่ธรรมดาจริงๆ หมัดหนึ่งจู่โจมออกไป กลับสามารถเจาะร่างสองคนนั้นให้กลายเป็นรูได้ พลังระดับนี้ จะมีใครในที่นี้เป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้บ้าง?’
สายตากวาดมองผ่านคนที่เหลือ สุดท้ายก็หยุดอยู่ตรงอี้ซิวหรานที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอมากนัก
………………………………….
ตอนที่ 2248 ส่งเจ้าไปดี
หากเขายอมช่วย บวกกับเจ้าเมืองลู่และต้วนเยี่ย น่าจะมีโอกาสชนะได้ เพียงแต่ จะทำให้เขายอมช่วยได้อย่างไร?
เวลานี้ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย พลังเร้นลับแม้จะถึงระดับเทพนักรบแล้ว แต่จะต่อกรกับผู้อาวุโสเซียนนั้นยังเป็นไปไม่ได้ แต่หากใช้พลังระดับปราชญ์เซียนของเธอ กอปรกับมีกระบี่คมพยับอยู่ในมือ โอกาสชนะก็จะมีมากขึ้น
ตอนนี้ พลังวิญญาณของเธอถูกผนึก กระบี่คมพยับก็ไม่อยู่ในมือ สถานการณ์นี้ เธอเองก็ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรดี
ในเวลานี้เอง ปีศาจเลือดที่สังหารผู้ฝึกตนสองคนนั้นพลันหันกลับมา สายตากวาดมองทุกคน สุดท้ายก็หยุดจ้องอยู่ที่เฟิ่งจิ่วในชุดสีแดงงดงาม ประกายลึกล้ำพาดผ่านดวงตา นาทีต่อมา เขาโฉบไหวร่างกาย เหาะเข้ามาหาเฟิ่งจิ่วด้วยความเร็ว
“ระวัง!”
ต้วนเยี่ยตะโกน คิดจะขัดขวาง แต่กลับถูกปีศาจเลือดโบกมือซัดพลังขุมหนึ่งใส่จนร่างกายเซถอยไปข้างหลัง
อี้ซิวหรานเห็นอย่างนั้นก็รีบเคลื่อนย้ายร่างกาย โฉบเข้าไปข้างหน้า นาทีที่ปีศาจเลือดคว้ามือไปที่เฟิ่งจิ่ว เขาโจมตีมัน เห็นเพียงประกายเย็นวาบพาดผ่านไปต่อหน้า พลังกระบี่อันดุดันฟาดฟันไปทางปีศาจเลือด กระแสพลังสะท้อนไอเย็นของพลังกระบี่ บีบเค้นจนปีศาจเลือดต้องถอยไปหลายจั้ง
มันหรี่ดวงตาอันโหดเหี้ยมชั่วร้าย จ้องมองผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าหญิงชุดแดง น้ำเสียงเยือกเย็นแฝงแววกระหายเลือด “เจ้าเป็นใครอีก!”
อี้ซิวหรานถือกระบี่ในมือพาดขวางไว้ตรงหน้า สายตาคมปลาบจ้องปีศาจเลือด “เจ้าจับใครข้าไม่สน แต่หากเป็นนาง เจ้าแตะต้องไม่ได้”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาสายตาไหวระริก เลื่อนสายตาออกไปมองที่ปีศาจเลือด วรยุทธ์ระดับผู้อาวุโสเซียน หนำซ้ำยังเป็นผู้ฝึกวิชามารที่พัฒนาวรยุทธ์ด้วยการดูดกินเลือด วิธีการโหดเหี้ยม มีประสบการณ์ต่อสู้ หากสู้กับอี้ซิวหรานขึ้นมา อาศัยแค่อี้ซิวหรานคนเดียวยากจะล้มมันได้
สิบจอมมารภายใต้อาณัติของจอมมารปีศาจ แต่ละตนล้วนมีวรยุทธ์ที่ไม่ธรรมดา ไม่แปลกใจเลยที่แม้จะมีสี่สำนักเซียนใหญ่คอยกำราบปราบปราม แต่ผู้ฝึกวิชามารตนนี้ก็ยังกล้ากำเริบอย่างนี้
ในขณะที่เธอกำลังครุ่นคิด เจ้าเมืองลู่กับต้วนเยี่ยถือดาบจู่โจมเข้าไปอีกครั้ง มือที่กำกระบี่ของอี้ซิวหรานพลิกหมุน ประกายกระบี่เส้นหนึ่งพาดผ่าน ก่อนจะพวยพุ่งออกไป
เงาร่างสี่เงาต่อสู้กันอยู่กลางอากาศ ผู้ฝึกตนคนอื่นไม่กล้าเข้ามาอีก แต่กลับไม่มีใครจากไป พวกเขาเฝ้าระวังอยู่รอบๆ ด้านล่าง และเพื่อเลี่ยงไม่ให้ถูกลูกหลงจากแรงกดดันอันแข็งแกร่ง พวกเขายังถอยห่างออกไปอีกระยะหนึ่ง
เห็นเพียงปีศาจเลือดงอนิ้วมือเหมือนกรงเล็บ พุ่งข่วนออกไปในพริบตา ข่วนฉีกเสื้อคลุมของเจ้าเมืองลู่ออกไปพร้อมกับเนื้อหนังที่หัวไหล่ของเขา เหลือรอยเลือดอันน่าสะพรึงไว้ให้เห็นหลายเส้น
“ท่านพ่อ!” ลู่ซีเหยียนตะลึง สองมือยกขึ้นปิดปากกรีดร้องเสียงหลง
“อึก!”
เจ้าเมืองลู่ร้องด้วยความเจ็บปวด มือหนึ่งกุมบาดแผลที่หัวไหล่ เสียหลักเซถอยจากนั้นก็ร่วงตกลงมาจากกลางอากาศ เลือดที่ไหลออกมาจากแผลที่ไหล่ไม่ยอมหยุด ไม่นาน ก็ย้อมแขนของเขาจนแดงไปทั้งแถบ
“ฮ่าๆๆๆๆๆ! เจ้าเมืองแห่งเมืองธาราภูมิ ที่แท้ก็แค่นี้เอง!”
ปีศาจเลือดแหงนหน้าหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะพลันเงียบหาย สายตาจับต้องไปที่เฟิ่งจิ่วอีกครั้ง เหมือนยังหมายตาเธออยู่ ทว่า เขาเองก็รู้ หากจะจับเธอ เดาว่าต้องกำจัดสองคนที่ขวางทางไว้สิ้นซากก่อน ด้วยเหตุนี้ แววตากระหายเลือดของเขาหันมองไปที่ต้วนเยี่ย
“เจ้าหนู ข้าจะส่งเจ้าไปดีเอง!” เสียงอันชั่วร้ายนั้นเอ่ยขึ้น สองมือหวาดหมุน เห็นเพียงกระแสพลังรอบๆ พลันรวมตัวกันเป็นก้อน…
………………………………….
