บทที่ 997 มันถูกพิษหรือเปล่า?
บทที่ 997 มันถูกพิษหรือเปล่า?
อวิ้นเจียนเยว่สูดหายใจเข้าลึกและเตือนตัวเองว่าอย่าตื่นตระหนก ขณะที่ค่อย ๆ หันหลังกลับ
ข้าเป็นเจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์และได้ผ่านความยากลำบากทุกรูปแบบมาแล้ว จะแสดงความขี้ขลาดต่อหน้าเด็กแบบนี้ได้อย่างไร?
“ฮึ่ม! ไม่ใช่ว่าข้าไม่เคยเห็นมาก่อน!”
ซูอันประเมินนางต่ำไปในครั้งนี้ ที่ผ่านมานางมักจะได้พบเหตุการณ์เช่น ชายสกปรกรังแกสาวน้อยใสซื่อเพื่อเป็นการลงโทษ นางมักจะตัดเครื่องมือที่พวกมันใช้ก่ออาชญากรรมออกไป นางไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาอย่างที่เขาคิด
แม้ว่าจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่นางก็ยังรู้สึกงุนงงอยู่บ้างเมื่อหันกลับมา
คือ… มีอะไรผิดปกติกับโลกนี้หรือไม่?
นางเคยเด็ดพวงสวรรค์ของพวกชายชั่วมาแล้ว ดังนั้นนางจึงจำขนาดปกติของมันได้ อย่างไรก็ตาม ผู้ชายตรงหน้าดูแตกต่างจากชายชั่วเหล่านั้น
หลังจากลังเลเล็กน้อย นางอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจ้า… เจ้าโดนวางยาพิษหรือเปล่า? ทำไมมันบวมขนาดนี้?”
เสียงของนางอ่อนลงโดยไม่รู้ตัวขณะที่พูด
ซูอันตกตะลึงครู่หนึ่งแล้วตระหนักว่านางเข้าใจผิดทั้งหมด เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอธิบายให้นางฟัง “ข้าไม่ได้โดนพิษอะไร ปกติมันเป็นแบบนี้แหละ บางทีข้า… อาจจะเกิดมาโชคดีเกินไป”
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขารู้สึกแปลกที่พูดแบบนี้
อวิ้นเจียนเยว่เป็นผู้หญิงที่มีอายุและผ่านประสบการณ์ชีวิตมายาวนาน นางตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเองอย่างรวดเร็ว ใบหน้างดงามแดงก่ำในทันที นางอับอายมากจนอยากจะมุดดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด
นางกระแอมเพื่อปกปิดมัน “ไปนั่งบนเตียง ข้าต้องช่วยเจ้าถอนผนึก… เอ่อ… อย่าลืมหันหลังให้ข้าด้วย”
ซูอันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความจริงแล้วการถูกจ้องมองแบบนี้ก็กดดันเขามากเช่นกัน
เมื่ออวิ้นเจียนเยว่บอกให้หันหลังให้ ซูอันตัวแข็งทื่อ “ท่านไม่ถอดเสื้อผ้าด้วยเหรอ?”
“ข้าจะถอดเสื้อผ้าทำไม!” อวิ้นเจียนเยว่ตกตะลึงจากนั้นจึงอารมณ์เสียไปอย่างสิ้นเชิง “เจ้าคิดบ้าอะไรอยู่!?”
—
ท่านยั่วยุอวิ้นเจียนเยว่สำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +996… +996… +996…
—
“ไม่มีอะไร! ข้าแค่กังวลว่าการปะทุของพลังชี่จะทำให้อุณหภูมิในร่างกายของท่านสูงเช่นกัน หากไม่สลายมันอย่างรวดเร็ว อาจเป็นอันตรายได้!” ซูอันอธิบายอย่างรวดเร็ว ในใจเต็มไปด้วยความเสียดาย เซียวเหล่งนึ่งและเอี้ยก้วยไม่ได้ถอดเสื้อผ้าเมื่อบ่มเพาะร่วมกันเหรอ?
เสียงของอวิ้นเจียนเยว่เย็นชา “หยุดคิดความคิดโง่ ๆ ซะ! โคจรพลังชี่ของเจ้าผ่านจุดตันเถียนและผ่อนคลายร่างกาย อย่าปฏิเสธพลังชี่ของข้า”
“เข้าใจแล้ว…” ซูอันหัวเราะอย่างเขินอายแล้วนั่งลงบนเตียง
อวิ้นเจียนเยว่กระแทกฝ่ามือไปที่แผ่นหลังของเขา สีหน้าของนางดูจริงจัง พยายามอย่างเต็มที่เพื่อกรองความคิดที่ไม่จำเป็นทั้งหมดออกไป นางไม่สามารถเบี่ยงเบนความสนใจได้แม้เพียงเล็กน้อยในขณะที่ปลดผนึกของผู้บ่มเพาะที่มีอำนาจมากที่สุดในโลก
ความสงสัยของซูอันไม่ได้ผิดไปทั้งหมด เมื่อความร้อนถูกปลดปล่อยออกมา นางจะตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน อย่างไรก็ตาม ไม่มีทางที่นางจะถอดเสื้อผ้าออกต่อหน้าผู้ชาย นางคิดว่าสามารถพึ่งพาการบ่มเพาะระดับปราชญ์ให้ตัวเองปลอดภัยได้ และส่งพลังชี่เข้าไปในร่างกายของเขาโดยไม่กังวลใจอีกต่อไป
ซูอันรู้สึกถึงคลื่นพลังชี่ที่เข้าสู่ร่างกายของเขา รู้สึกแตกต่างจากความร้อนแผดเผาจากพลังชี่ของจักรพรรดิ พลังชี่สายนี้เป็นเหมือนแสงจันทร์เย็น ๆ ทำให้เขาผ่อนคลายโดยไม่รู้ตัว
น่าเสียดายที่ความสงบสุขนี้สั้นนัก ผนึกที่จักรพรรดิทิ้งไว้ในร่างกายของเขาคำรามเหมือนมังกรเมื่อรู้สึกว่าพลังชี่ที่มาใหม่นี้กำลังพยายามจะปลดเปลื้องมัน มันตอบโต้อย่างดุร้าย
อวิ้นเจียนเยว่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อต่อต้านพลังของจักรพรรดิด้วยความอ่อนโยนทว่าไม่อ่อนแอ เมื่อพลังชี่ทั้งสองปะทะกัน ชั่วขณะหนึ่งซูอันรู้สึกเหมือนถูกต้มทั้งเป็น และต่อมาเขารู้สึกราวกับถูกน้ำแข็งปกคลุม
คลื่นไอน้ำสีขาวพวยพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา ในที่สุดเขาก็รู้ว่าทำไมนางถึงบอกว่าเขาต้องถอดเสื้อผ้าออก
แม้ร่างกายที่แข็งแรงของซูอันจะทนทุกข์เมื่อพลังชี่ทั้งสองปะทะกัน อย่างไรก็ตาม เขาเคยใกล้ความตายมาแล้วหลายครั้ง เมื่อเทียบกับช่วงเวลาเหล่านั้น สิ่งนี้จัดว่าไม่นับเป็นอะไรได้เลย
ความประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของอวิ้นเจียนเยว่ นางรู้ดีว่ากระบวนการปลดผนึกจะทำให้เจ็บปวดเพียงใด นางจงใจไม่ได้พูดถึงมันก่อนหน้านี้เพราะเขาพูดจาล้อเล่นตลอดเวลา นางคิดจะสอนบทเรียนให้อีกฝ่าย แต่จริง ๆ แล้วเขากลับอดทนกับมันได้โดยไม่คร่ำครวญแม้แต่ครั้งเดียว
นางค่อนข้างประทับใจ แม้ว่าชายผู้นี้จะดูค่อนข้างไร้สาระ แต่จริง ๆ แล้วเขามีความอดทนมากทีเดียว
เสียงของนางอ่อนโยนขึ้น “รออีกหน่อย ผนึกของจักรพรรดิเริ่มคลายออกแล้ว”
นางกระแทกฝ่ามือที่ไหล่เขา ร่างกายของซูอันหมุนไปรอบ ๆ นางฉวยโอกาสจี้จุดชีพจรด้านหน้าและด้านหลังของเขาด้วยพลังแห่งจักรวาลที่นางบ่มเพาะ
ผู้บ่มเพาะที่มีอำนาจมากที่สุดในโลกเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าเกรงขามอย่างแท้จริง และปราชญ์อีกคนหนึ่งอาจไม่สามารถขจัดอำนาจของเขาได้
อย่างไรก็ตาม พลังจักรวาลที่นางได้บ่มเพาะมานั้นสัมพันธ์กับกฎแห่งเวลาและมิติ มันเป็นไปได้ที่นางจะชะลอและหยุดเวลาไว้ชั่วคราว
นางใช้พลังจักรวาลนี้เพื่อตัดการเชื่อมต่อระหว่างผนึกของจักรพรรดิกับร่างกายของซูอันชั่วคราว เมื่อเสร็จแล้วนางจึงค่อย ๆ ทำลายผนึก
แน่นอนว่าถ้าจักรพรรดิมาด้วยตัวเอง พลังจักรวาลของนางย่อมช่วยอะไรไม่ได้ อย่างไรก็ตาม นางมั่นใจว่าสามารถจัดการกับพลังที่เหลืออยู่บางส่วนของจักรพรรดิได้
มันต้องใช้เวลาพอสมควร แต่ในที่สุดอวิ้นเจียนเยว่ก็ทำลายผนึกอันน่าสะพรึงกลัวได้เกือบทั้งหมด
นางถอนหายใจอย่างโล่งอก ทันใดนั้นจึงสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างกำลังดุนดันนาง เจ้าสำนักมารมองลงไปและตกตะลึงชั่วขณะ แก้มขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ “ไอ้เด็กเวร! รนหาที่ตาย!”
นางสามารถทนต่อการพูดจาที่ไร้ยางอายของซูอันได้ แต่เขากล้าดีอย่างไรดูถูกนางอย่างเปิดเผยเช่นนี้?
—
ท่านยั่วยุอวิ้นเจียนเยว่สำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +999… +999… +999…
—
ความโกรธของนางถึงขีดสุดแล้วจริง ๆ
อุณหภูมิห้องลดลงหลายองศา ซูอันรู้สึกว่าผมเส้นเล็กของเขาชี้ตั้ง และสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าภายในดวงตาของอีกฝ่าย
“มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด!” เขารีบอธิบาย “พี่สาวเจ้าสำนัก ท่านไม่ได้บอกเหรอว่าพลังชี่ของข้าจะกระชากเมื่อผนึกถูกปลดออก? ข้าไม่สามารถควบคุมมันได้!”
ดวงตาของอวิ้นเจียนเยว่หรี่ลง นางเคยพูดอย่างนั้น นี่ไม่ใช่ความผิดของเขาจริง ๆ เขาไม่ได้มีความคิดที่ไม่เหมาะสมกับนาง คงจะเป็นเพียงพลังชี่ที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในร่างกายของเขา
แต่ทำไมนางถึงรู้สึกไม่มีความสุขเมื่อเกิดความคิดนี้ขึ้นมา?
นางก้มลงมองอย่างไม่รู้ตัวอีกครั้งและสบถในใจ มันน่าเกลียดมากเลย!
ภาพที่บาดตายังคงค้างอยู่ในใจของนางเป็นเวลานาน ในที่สุดนางก็เชื่อว่า ‘ไอ้นั่น’ ของซูอันไม่ได้ผิด แต่มันใหญ่โตเช่นนี้โดยธรรมชาติ…
อา! อวิ้นเจียนเยว่! เจ้าคิดบ้าอะไรเนี่ย! ข้าอายุน้อยกว่าเจ้ามากและเป็นคนรักของลูกศิษย์เจ้าด้วย! หยุดคิดเดี๋ยวนี้ หยุด หยุด!
