บทที่ 979 ตาต่อตาฟันต่อฟัน
บทที่ 979 ตาต่อตาฟันต่อฟัน
เป็นความจริงที่จักรพรรดิไร้คู่ต่อสู้ แต่ด้วยภาพลักษณ์ที่น่าสมเพชของรัชทายาท และข่าวเรื่องจักรพรรดิจวนจะสิ้นอายุขัย สถานการณ์จึงค่อย ๆ เอนเอียงมาทางเขา
ทว่าซูอันปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับวิชาวัฏจักรหงส์อมตะ เมื่อเขารู้เรื่องนี้ครั้งแรก มันทำลายความสงบที่ตัวเองรู้สึกมานานมากอย่างเห็นได้ชัด หากจักรพรรดิได้รับความเป็นอมตะที่แท้จริง การต่อสู้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานั้น เขาทำไปเพื่ออะไร?
เมื่อข่าวนี้ถูกเปิดเผย มันถึงกับทำให้ขุนนางบางคนที่อยู่ฝ่ายของเขานั่งไม่ติดเก้าอี้ สาเหตุที่คนเหล่านี้เข้าร่วมกลุ่มของเขาไม่ใช่เพราะชื่นชอบเขา แต่เพราะจักรพรรดิผู้มีอำนาจมากที่สุดในโลกกำลังจะสิ้นพระชนม์ และรัชทายาทองค์นี้เป็นเพียงหมูโง่ตัวหนึ่ง!
แต่เมื่อพวกเขารู้ว่าจักรพรรดิมีโอกาสได้รับชีวิตที่เป็นนิรันดร์ มันจึงไม่มีคนใดที่โง่พออยากหาที่ตายด้วยการอยู่ฝั่งตรงข้ามกับจักรพรรดิ
เขาร้อนใจจนอกแทบไหม้ หลังจากที่ไอ้หนุ่มคนนี้มาถึงเมืองหลวง เขาก็สูญเสียทั้งผู้บัญชาการทหารรักษาการณ์และแม่ทัพกองทหารฝ่ายซ้ายซึ่งเป็นบุคคลสำคัญ นี่เป็นครั้งแรกที่ฝ่ายของเขาประสบกับความสูญเสียครั้งใหญ่ในรอบหลายปี
ไอ้หนุ่มคนนี้คือศัตรูตัวฉกาจของข้าหรือเปล่า?
ราชันลมปราณโยนความคิดนี้ทิ้งไปทันที คนอย่างเขาจะไม่มีวันปล่อยให้ตัวเองมีความคิดที่ไร้ประโยชน์เช่นนั้น
ซูอันพูดตอบกลับ “ผู้น้อยมีนามว่าซูอัน ข้าปรารถนาที่จะได้พบกับราชันลมปราณผู้เลื่องชื่อมานานแล้ว”
เปลือกตาของราชันลมปราณกระตุก ผู้ชายคนนี้เห็นได้ชัดว่าเกลียดชังข้า แต่ตอนนี้เขาบอกว่าเขาอยากพบข้ามานานแล้ว? เขาไม่ได้จงใจเย้ยหยันข้าใช่ไหม?
—
ท่านยั่วยุจ้าวจิ่งสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น + 99!
—
ซูอันรู้สึกผิดหวังกับคะแนนความโกรธแค้นน้อยนิดที่อีกฝ่ายมีให้เขา ชายผู้นี้เป็นปราชญ์ อีกฝ่ายต้องทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ เขาไม่ควรให้คะแนนความโกรธแค้นจำนวนน้อยขนาดนี้
แต่เมื่อคิดอย่างถี่ถ้วน คนที่เป็นคู่ต่อกรกับองค์จักรพรรดิมาโดยตลอดเป็นเวลานานขนาดนี้ ย่อมมีความมั่นคงทางอารมณ์ที่สูงนั้นถูกต้องแล้ว…
ในการสนทนากับอวิ้นเจียนเยว่ นางเคยบอกเขาว่ามีคนสองคนกว่า ๆ ที่ทำให้นางกลัว สองคนแรกคือ จักรพรรดิและราชันลมปราณ ส่วนอีกไม่ถึงครึ่งคนสุดท้ายคือ จูเซี่ยฉือซิน ซึ่งดีกว่ามดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ราชันลมปราณหยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบ แล้วกล่าวอย่างใจเย็นว่า “จากที่เจ้าพูดก่อนหน้านี้ ดูเหมือนเจ้าคิดว่ามันไม่เหมาะที่จะให้องค์ชายรัชทายาทยกชาให้ข้า? การศึกษาเริ่มต้นจากพื้นฐานและอาจารย์ที่เข้มงวดจะช่วยให้ศิษย์ชื่นชมสิ่งที่เรียนรู้ นี่คือภูมิปัญญาที่สืบทอดมาแต่โบราณ ข้ากลัวว่าเจ้าอาจไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน เนื่องจากเจ้าเติบโตขึ้นมาจากข้างถนนในเมืองจันทร์กระจ่าง”
ซูอันไม่ได้อารมณ์เสียที่ราชันลมปราณกำลังดูถูกเขา เขาแย้มยิ้มออกมาและกล่าวว่า “องค์รัชทายาทเป็นทายาทสืบราชบัลลังก์ และองค์หญิงรัชทายาทจะกลายเป็นจักรพรรดินีในอนาคต ผู้น้อยไม่คิดว่าพฤติกรรมของราชันลมปราณนั้นสอดคล้องได้กับคำว่าภักดี”
หลายคนอ้าปากค้างกับคำพูดของซูอัน ใบหน้าของสวีน้อยและเหอน้อยซีดลง เผี่ยวตวนเตียวและเจียวซือกุนสูดหายใจลึกโดยสงสัยว่าซูอันพูดไปเพื่ออะไร? เขากล้าพูดกับราชันลมปราณแบบนี้ได้อย่างไร?? เขาตายแน่!
แม้แต่นางกำนัลขององค์หญิงรัชทายาทหรงโม่ก็ยังตัวแข็งค้าง นางกลัวว่าความโกรธของราชันลมปราณจะเปลี่ยนเป้าหมายไปเป็นรัชทายาทและองค์หญิงรัชทายาท นางไม่ใช่คู่มือของราชันลมปราณเลยแม้แต่น้อย ต่อให้ร่างกายของนางจะอยู่ในสภาพสมบูรณ์สูงสุด นับประสาอะไรกับตอนนี้ที่นางยังคงบาดเจ็บ
นางสาปแช่งซูอันที่อาจจะนำความโชคร้ายมาให้เจ้านายของนาง
—
ท่านยั่วยุหรงโม่สำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +233…233…233…
—
มีเพียงองค์หญิงรัชทายาทเท่านั้นที่รู้สึกสดชื่นอย่างเหลือเชื่อ นางพบว่าซูอันน่าพึงพอใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่คิดเลยว่าชายผู้นี้จะแสดงความจงรักภักดีได้เช่นนี้ บางทีมันอาจจะคุ้มค่าที่จะให้การอุปถัมป์ค้ำชูต่อไปในอนาคต
ดวงตาของราชันลมปราณหรี่ลง แต่ปฏิกิริยาของเขาก็รวดเร็วเช่นกัน เขากล่าวว่า “ตลอดเส้นทางแห่งการบ่มเพาะ การเคารพอาจารย์เป็นคุณธรรมที่สำคัญที่สุด ไม่ว่าจะสูงส่งหรือต่ำต้อย ล้วนต้องรักษาคุณธรรมนี้ทั้งสิ้น”
ซูอันขอบคุณสวรรค์ที่เขาผ่านการศึกษาภาคบังคับมาเก้าปีก่อนที่เขาจะข้ามมาอยู่ในโลกแห่งการบ่มเพาะนี้ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เข้าใจอะไรเลย
แม้ว่าเขาจะอยู่ในโลกแห่งการบ่มเพาะ แต่ระบบมารยาทก็ได้รับการรักษามาเป็นเวลาหลายพันปี ไม่จำเป็นที่อาจารย์จะต้องแสดงท่าทางที่อ่อนน้อมถ่อมตนเมื่อให้ความรู้แก่ศิษย์ แม้แต่ในฐานะผู้ปกครองก็ต้องแสดงทัศนคติที่เคารพและจริงจังในการเรียนรู้ และละทิ้งสถานะของตนเอง นี่คือความเคารพต่ออาจารย์ที่ราชันลมปราณกล่าวถึง
ความหมายของราชันลมปราณชัดเจน หากผู้ปกครองจำเป็นต้องปฏิบัติตามบรรทัดฐานดังกล่าว รัชทายาทและองค์หญิงรัชทายาทก็ควรกระทำเช่นกัน
องค์หญิงรัชทายาทหันเหดวงตาที่สวยงามของนางไปทางซูอัน นี่คือเหตุผลที่นางต้องทนกับความอัปยศอดสูก่อนหน้านี้ นางอยากรู้ว่าซูอันจะตอบอย่างไร?
ด้วยเหตุผลบางอย่าง นางรู้สึกว่าชายคนนี้จะไม่ทำให้นางผิดหวัง
ซูอันตอบกลับ “ในฐานะอาจารย์ขององค์รัชทายาท องค์รัชทายาทและองค์หญิงรัชทายาทควรเคารพท่านเมื่อท่านสั่งสอนชี้แนะ”
ด้านข้าง คนอ้วนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างโง่เขลา “นั่นแหละ นั่นแหละ!”
องค์หญิงรัชทายาทขมวดคิ้ว เมื่อครู่นางมีความสุขกับการแสดงความจงรักภักดีของชายคนนี้ แต่นั่นคือทั้งหมดที่เขามีหรือไง? ไม่เพียงแค่นั้น ความโง่ไร้สมองของรัชทายาทก็ยิ่งทำให้นางเหนื่อยใจ
ราชันลมปราณยังคงเงียบ จากประสบการณ์ของเขา เขาสามารถบอกได้ชัดเจนว่าอีกฝ่ายมีอะไรอีกมากที่จะพูด
แน่นอนว่าซูอันพูดต่อ “แต่ทว่าสถานะอาจารย์ของท่านนั้นไร้ผลในช่วงเวลาก่อนหรือหลังการสอนชั้นเรียน ดังนั้นแล้วในระหว่างเวลาที่ไม่ใช่การเรียนการสอน ท่านควรปฏิบัติต่อองค์รัชทายาทด้วยความเคารพไม่ใช่หรือ?”
คิ้วของราชันลมปราณเลิกขึ้นเล็กน้อย เด็กหนุ่มผู้นี้มีคารมคมคาย เขาเริ่มตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก
ซูอันมองไปที่รัชทายาททันที “องค์รัชทายาท ชั้นเรียนของท่านกับราชันลมปราณจบลงหรือยังพะย่ะค่ะ?”
รัชทายาทเกาศีรษะและตอบด้วยเสียงอ้อมแอ้ม “ข้าว่าคิดอย่างนั้นนะ…เจ้าช่วยพาข้าออกไปเล่นกับกบได้ไหม?”
ใบหน้าขององค์หญิงรัชทายาทมืดลง
ซูอันกระแอมในลำคอและสงบสติอารมณ์ก่อนจะพูดว่า “ในเมื่อชั้นเรียนสิ้นสุดลงไปแล้ว ก็ควรเป็นตาของราชันลมปราณที่จะแสดงความเคารพต่อองค์รัชทายาท”
เมื่อสังเกตเห็นว่าราชันลมปราณยังคงนิ่งเฉย ซูอันจึงสุมเชื้อไฟลงในกองเพลิง “ดูเหมือนว่าราชันลมปราณจะไม่ยอมแสดงความเคารพต่อองค์รัชทายาท บางทีท่านอาจมีความคิดที่จะแทนที่ตำแหน่งของพระองค์?”
ราชันลมปราณหมดความอดทนในที่สุด แม้ว่าการต่อสู้ชิงบัลลังก์ระหว่างเขากับรัชทายาทใกล้จะถึงจุดแตกหักแล้ว แต่ทั้งสองยังคงรักษาความสุภาพต่อกัน เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ไม่ควรนำมาพูดโดยตรง
—
ท่านยั่วยุจ้าวจิ่งสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น + 666!
—
เขาจ้องมองซูอันอย่างเย็นชา ทันใดนั้นซูอันรู้สึกราวกับตกลงไปในทะเลสาบน้ำแข็งและอาจจะตายได้ทุกเมื่อ
นี่คือพลังของผู้บ่มเพาะระดับปราชญ์…!
ซูอันยิ้มอย่างขมขื่น เขาทำบาปทำกรรมอะไรไว้นักหนาหนอ? ก่อนหน้านี้เขาได้ยั่วยุจักรพรรดิที่เป็นผู้บ่มเพาะอันดับหนึ่งของโลก และตอนนี้เขาได้ยั่วยุผู้บ่มเพาะที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกอันดับสองด้วยอีกคน
ราชันลมปราณรู้สึกประหลาดใจที่ซูอันยังคงสงบนิ่งไม่สะทกสะท้าน ท้ายที่สุดแล้ว ผู้บ่มเพาะทั่วไปส่วนใหญ่จะไม่สามารถทนต่อแรงกดดันของเขาได้และคงคุกเข่าอยู่บนพื้นไปแล้ว เขาต้องการสอนบทเรียนให้เจ้าเด็กปากกล้าคนนี้ แต่ไม่คิดเลยว่าการกระทำของเขาจะไร้ผล
จากความภาคภูมิใจในฐานะปราชญ์ หากผู้บ่มเพาะในระดับที่ต่ำกว่ารอดชีวิตจากการโจมตีของเขา เขาจะไม่โจมตีเพิ่มเติมอีก อย่างไรก็ตาม ราชันลมปราณตัดสินใจที่จะปลดปล่อยแรงกดดันอีกครั้ง เขาต้องแน่ใจว่าชายคนนี้จะได้รับบทเรียนที่โหดร้าย
