บทที่ 940 เจอกันโดยบังเอิญ
บทที่ 940 เจอกันโดยบังเอิญ
ซูอันหยิบอาหารออกมาจากดวงแก้วผู้รอบรู้ “ข้าจะออกไปข้างนอกสักหน่อย ส่วนท่านก็พักผ่อนอยู่ที่นี่แหละ ท่านออกไปไม่ได้แน่ ๆ กินนี่ไปก่อน แล้วข้าจะหาอะไรที่ดีกว่ามาให้”
“ขอบคุณ” ด้วยการบ่มเพาะของอวิ้นเจียนเยว่ นางสามารถอยู่ได้ถึงครึ่งเดือนโดยไม่กินอาหาร อย่างไรก็ตาม นางก็ไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของเขา
“หากเจ้ามีโอกาส ช่วยซื้อเปลผ้าขนาดเหมาะ ๆ ให้ข้าด้วย” นางกล่าวเสริม เนื่องจากนางตัดสินใจที่จะอยู่ต่อ นางจึงต้องจัดการปัญหาเรื่องที่หลับนอนให้ได้
ไม่มีทางที่นางจะนอนบนเตียงของเขาอีก แต่ริบบิ้นผ้าไหมนั้นห่างไกลจากคำว่าเตียงมากนักและไม่ใช่ทางเลือกที่ดี
คลังมิติทั่วไปไม่สามารถเก็บเตียงทั้งเตียงได้ แต่เปลผ้าสามารถพับได้ ซึ่งทำให้ปัญหาน้อยลง
“ตกลง” ซูอันรู้สึกเสียใจเล็กน้อย ในคืนก่อนเขาอยากจะแกล้งหลับ แต่กลับเผลอหลับไปจริง ๆ ไม่เพียงแต่เสียโอกาสอันยอดเยี่ยมไปเท่านั้น แต่ยังทำให้นางขุ่นเคืองอีกด้วย
ขณะที่เขาจากไป อวิ้นเจียนเยว่รู้สึกผิดเล็กน้อย “เจ้ายังเจ็บอยู่ไหม?”
ซูอันหยุดนิ่งครู่หนึ่ง จากนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “พี่สาวห่วงใยข้างั้นเหรอ?”
“ฮึ่ม! ข้าแค่กลัวว่าจะไม่มีใครช่วยข้า ถ้าเจ้าได้รับบาดเจ็บ”
ซูอันหัวเราะ เขาจากไปอย่างอารมณ์ดี
หลังจากการสอบสวนอย่างเข้มงวดตลอดทั้งคืน ประตูวังก็ถูกเปิดอีกครั้ง เพราะเจ้าหน้าที่หลายร้อยคนต้องทำหน้าที่ของตน
สถานะของซูอันในฐานะทูตยุทธ์เสื้อแพรทองทำให้เขาสามารถเข้าและออกจากพระราชวังได้อย่างอิสระ เขาสังเกตเห็นว่าทหารรักษาประตูวังทำท่าแปลก ๆ เมื่อสังเกตเห็นเข็มกลัดของเขา เขาเพิ่มความระมัดระวังและสังเกตเห็นว่ามีใครบางคนกำลังติดตามเขามาอย่างลับ ๆ
เฉิงซยงคนนั้นยังตามข้าอยู่หรือเปล่า?
ซูอันนึกเยาะเย้ย มันไม่ง่ายนักหรอกที่เจ้าจะไล่ตามข้าได้!
เขาเดินวนรอบเมืองสองสามรอบ เมื่อเขาทิ้งห่างผู้ไล่ตามแล้ว เขาก็พบมุมเปลี่ยวและเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังเรือนพักนอกวัง
ร่างกายของเขาตึงเครียดทันทีที่เข้ามาในบ้าน ทันใดนั้นเขาก็พุ่งพรวดเข้าไป
จู่ ๆ ก็มีแสงโคมส่องเข้ามา ต่างฝ่ายต่างเงื้อง่าจะโจมตีกัน แต่กลับจำกันได้ทันทีและหยุดตัวเองทัน
“ฮัวเล่ย!”
“อาซู!”
ซูอันรู้สึกประหลาดใจและดีใจมาก “ขอบคุณสวรรค์ที่เจ้าไม่เป็นไร! จักรพรรดิส่งแม่ทัพหลิวเหย่าและแม่ทัพเจาหยวนตรวจค้นทั่วทั้งเมืองหลวง ข้ากังวลว่าอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเจ้า”
ชิวฮัวเล่ยยิ้ม “ข้าอาจจะเป็นผู้หญิง แต่ข้าใช้เวลาหลายปีในฐานะนักรบ เจ้าคิดว่าสุนัขของจักรพรรดิเหล่านั้นจะมีโอกาสจับข้าได้หรือไง?”
นางตระหนักว่านางเลือกใช้คำพูดที่ไม่ดีและขอโทษอย่างรวดเร็ว “อาซูข้าไม่ได้เหมารวมเจ้าไปด้วยนะ”
“ข้ารู้” ซูอันยิ้ม เขาจับมือนางและเดินเข้าไปข้างใน “เข้าไปคุยกันข้างในกันเถอะ จะได้ไม่มีใครแอบฟังพวกเราได้”
“ตกลง” ชิวฮัวเล่ยอยากจะปล่อยมือโดยไม่รู้ตัว แต่ซูอันกำมือนางไว้แน่น นางกัดริมฝีปากและปล่อยให้เขาจับจูงไป
ซูอันรู้สึกดีใจ ผู้หญิงคนนี้เคยชินกับการสัมผัสทางกายแล้ว การจับมือ และการกอดนางดูเหมือนจะไม่เป็นไร น่าเสียดาย แม้ว่าเขาจะพยายามหนักมากเพื่อมาถึงจุดนี้ แต่ความสัมพันธ์นี้ก็ยังดูไม่มีอนาคต
หืม? เดี๋ยวนะ…แม้ว่านางจะสูญเสียความบริสุทธิ์ไม่ได้เพราะเคล็ดวิชาที่นางบ่มเพาะ แต่มันก็น่าจะมีอย่างอื่นให้เล่น!
ในหนัง AV ญี่ปุ่นจากโลกก่อนหน้านี้มีวิธีถมไป!
“อาซู เจ้าพบอาจารย์ของข้าไหม?” ชิวฮัวเล่ยถามอย่างกังวล นางได้รับการสั่งสอนเลี้ยงดูจากอาจารย์ ดังนั้นนางจึงเคารพรักใคร่อาจารย์ของนางมาก
“ข้าเจอนางแล้ว และเมื่อคืนเราสองคนก็นอนด้วยกัน” ซูอันตอบโดยไม่รู้ตัว จิตใจของเขากำลังเหม่อลอยถึงหนัง AV
ชิวฮัวเล่ยเกือบจะสะดุดพื้น “ห้ะ?”
“อ…เอ้ย! ไม่ใช่…” ซูอันรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว “ข้าช่วยชีวิตนางและพานางไปที่เรือนพักของข้าในวัง” เขากล่าว
“อาจารย์ยายของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ชิวฮัวเล่ยบีบมือเขาอย่างประหม่า
“อืม อาจารย์ของเจ้าดูไม่แก่ขนาดที่เจ้าเรียกเลย” ซูอันพูดอย่างสงสัย
ชิวฮัวเล่ยแลบลิ้น “ข้าแค่ให้เกียรติ…” นางจำได้ว่าเคยถูกทุบตีหลายครั้งที่เรียกอาจารย์ของนางว่าอาจารย์ยาย ดูเหมือนว่าผู้หญิงทุกคนจะสนใจเรื่องอายุของตัวเอง เมื่อดูจากรูปลักษณ์ อาจารย์ยายดูเหมือนเป็นพี่สาวของนางมากกว่า…
ซูอันตอบกลับ “ดวงวิญญาณของนางได้รับบาดเจ็บในการต่อสู้กับจักรพรรดิ…แต่ไม่ต้องกังวล ข้าให้สมุนไพรห้ารากแก่นางแล้ว อีกไม่นานนางจะหายดี จริง ๆ แล้วนางเป็นห่วงพวกเจ้ามากและขอให้ข้ามาส่งข่าวถึงเจ้า”
“ดีแล้ว” ชิวฮัวเล่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก “พวกเราพากันไปซ่อนตัวหลังจากออกจากพระราชวัง เราอยู่ในเมืองหลวงมาหลายปีแล้ว ดังนั้นการแอบซ่อนพวกเรากลุ่มเล็ก ๆ จึงไม่เป็นปัญหาใหญ่นัก แต่ข้ายังรู้สึกแย่กับเหล่าคนที่ถูกจับกุมเมื่อคืนนี้”
แม้แต่ผู้อาวุโสก็ยังถูกจับได้ ทั้งหมดเป็นเพราะนาง นางรู้สึกแย่มากขึ้นเรื่อย ๆ นางอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็ลังเล นางต้องการขอให้ซูอันช่วยคนที่ถูกจับไป แต่เขาได้รับความเสี่ยงอย่างมากแล้วจากการพยายามช่วยอาจารย์ของนาง นางจะให้เขาลำบากมากขึ้นได้อย่างไร?
ชิวฮัวเล่ยมองซูอันแล้วยิ้มหวานดุจน้ำเชื่อม “อาซู เจ้าช่วยพวกเราได้มากจริง ๆ พวกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะขอบคุณอย่างไรดี”
ซูอันหัวเราะและพูดว่า “เราสนิทกันมากขนาดนี้แล้ว แต่เจ้ากลับทำกับข้าเหมือนคนแปลกหน้าด้วยการพูดอะไรพวกนี้! แน่นอน ถ้าเจ้าอยากจะขอบคุณข้าจริง ๆ ทำไมเจ้าไม่เสนอตัวเองให้ข้าล่ะ?”
ขณะที่เขาพูด เขาก็ดึงนางเข้าไปในอ้อมแขน เขาต้องการรู้ว่าอวิ้นเจียนเยว่หลอกลวงเขาหรือไม่
ใบหน้าของชิวฮัวเล่ยแดงขึ้นขณะที่นางถูกกอด “อาซู เคล็ดวิชาที่ข้าบ่มเพาะนั้นแปลกไม่เหมือนวิชาใด ร่างกายของข้าต้องคงความบริสุทธิ์ไว้อีกนาน”
ใบหน้าของซูอันหมองลง เขาถอนหายใจ มันเป็นเรื่องจริงสินะ…
ชิวฮัวเล่ยคิดว่าเขาแค่ผิดหวัง นางกัดริมฝีปาก ทันใดนั้นก็พูดขึ้นว่า “อาซู แม้ว่าข้าจะมอบตัวเองให้กับเจ้าไม่ได้ แต่ข้าเห็นว่านางคณิกาในหอสุขนิรันดร์สามารถมอบความสุขให้กับแขกด้วยวิธีอื่นได้ ข้าจะลองดู…”
หัวใจของซูอันเริ่มเต้นแรงทันที ในขณะที่แก้มของชิวฮัวเล่ยค่อย ๆ แดงขึ้น นางนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา ดังนั้นไม่มีทางที่นางจะไม่รู้ว่าร่างกายของเขามีปฏิกิริยา
…
ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปไม่กี่ถนน หญิงสาวสวยในชุดขาวกำลังเดินตีคู่ไปพร้อมกับชายหนุ่มรูปงาม พวกเขาทั้งคู่ดูดีและดึงดูดสายตาจากทุกทิศทุกทาง
“พี่ใหญ่ สายตาพวกนี้น่ารำคาญจริง ๆ!”
“ตอนนี้เจ้ากำลังทำตัวเป็นผู้ชายอยู่ จะกลัวอะไร?”
“ข้าแค่ไม่ชอบ!” ชายหนุ่มตอบ
“พี่เขยของเจ้าอาศัยอยู่ที่นี่เหรอ?” หญิงสาวที่สวมชุดสีขาวดูไม่เย็นชาและเฉยเมยอีกต่อไป เสียงของนางดูรีบร้อนอยู่บ้าง
“อีกสองถนน ใกล้จะถึงแล้ว” เมื่อเห็นสีหน้าของนาง หนุ่มน้อยก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวันก่อน และแก้มของเขาก็กลายเป็นสีชมพูเช่นกัน
