บทที่ 939 สัญชาตญาณผู้หญิง
บทที่ 939 สัญชาตญาณผู้หญิง
ในขณะเดียวกันค่ำนี้ เฉิงซยงกลับไม่มีอารมณ์จะนอน ดวงตาของเขาแดงก่ำ ในขณะที่ตัวเองยังคงสืบสวนเหตุการณ์ลอบสังหารภายในวังไร้พิพาทต่อไป…
มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในวัง และเขาก็รู้ว่าตัวเองจะถูกประหารหากไม่ได้ความคืบหน้าอะไรเลย
เขาส่งทหารออกไปตรวจตราในวังเพื่อค้นหานักฆ่า และได้ซักถามทุกคนที่ลาดตระเวนอยู่ สอบถามทุกรายละเอียดและไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้เบาะแสแม้เพียงเล็กน้อยผ่านไป
เมื่อแต่ละกลุ่มถูกสอบปากคำ ในที่สุดหนึ่งในนั้นก็พูดอย่างรู้สึกผิดว่า “เราจำได้ว่ามีทูตยุทธ์เสื้อแพรสองคนออกมาจากห้องของท่านสิบเอ็ด”
“ทูตยุทธ์เสื้อแพรทอง ท่านสิบเอ็ด?” เฉิงซยงขมวดคิ้ว เขาอีกแล้วเหรอ? ดวงตาของเขาสว่างขึ้น “เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นทูตยุทธ์เสื้อแพรสองคน?” เขารีบถาม
ทูตยุทธ์เสื้อแพรทุกคนต่างได้รับสถานะพิเศษ สมาชิกในกลุ่มแทบไม่เคยเปิดเผยตัวตนต่อกันและกัน พวกเขาจะไปที่ห้องทางการหากมีเรื่องต้องหารือ และมีพื้นที่ที่กำหนดไว้เป็นพิเศษในการทำงาน ไม่มีใครในหมู่ทูตยุทธ์เสื้อแพรที่จะเชิญคนอื่นเข้าไปในเรือนพักส่วนตัวของตนเอง
“ใช่ ข้าแน่ใจ ทูตยุทธ์เสื้อแพรอีกคนมีรูปร่างที่เล็กกว่า ทุกคนจึงคิดว่าบางทีท่านสิบเอ็ดอาจมีรสนิยมชอบผู้ชายตัวเล็กและบอบบาง” ผู้พูดหัวเราะอย่างประหม่า การมองดูความโชคร้ายของผู้อื่นย่อมดีกว่าต้องทนทุกข์ด้วยตัวเอง
“เดี๋ยวนะ อีกคนดูเหมือนจะแต่งตัวเป็นทูตยุทธ์เสื้อแพรทองเช่นกัน… เขาไม่ได้เป็นลูกน้องของท่านสิบเอ็ดใช่ไหม?” ทหารอีกคนพูดอย่างงุนงง
“จริงเหรอ? ข้าไม่ได้สังเกตอะไรเลย เครื่องแบบของพวกเขาดูคล้ายกันมาก” หมู่ทหารเริ่มพูดคุยกันเองว่าบุคคลนั้นเป็นทูตยุทธ์เสื้อแพรทองด้วยหรือไม่
เฉิงซยงรู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นที่เพิ่มขึ้น มีบางอย่างที่น่าสงสัยเกี่ยวกับท่านสิบเอ็ดผู้นี้อย่างแน่นอน!
อย่างไรก็ตาม หลังจากความล้มเหลวครั้งก่อนของเขา เขาไม่กล้าที่จะรีบร้อนบุกเข้าไปในบ้านพักทูตยุทธ์เสื้อแพรทองอีก เขาเรียกทหารเฝ้าประตูวังมาสอบถามเรื่องราวเพิ่มเติม
ในที่สุด เขาได้รู้ว่าไม่นานหลังจากที่วังไร้พิพาทถูกโจมตี ทูตยุทธ์เสื้อแพรสองคนได้ออกไปจากวังหลวงแล้ว หนึ่งในนั้นติดเข็มกลัดสีทอง แต่ไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับทูตยุทธ์เสื้อแพรอีกคนหนึ่งที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง
เนื่องจากทูตยุทธ์เสื้อแพรค่อนข้างลึกลับ ทุกคนจึงระมัดระวังและไม่มีใครกล้าตรวจสอบอะไรให้ชัดเจน
เฉิงซยงหัวเราะอย่างชั่วร้ายเมื่อได้ยินเรื่องทั้งหมดนี้ มาดูกันว่าตอนนี้เจ้าจะหนีไปไหน!?
…
ซูอันไม่รู้ตัวว่ามีใยแมงมุมขนาดใหญ่คืบคลานเข้ามาล้อมรอบตัวเขาอย่างช้า ๆ ในขณะนี้ตัวเองกำลังหลับสนิทมาก
ข้าง ๆ เขาอวิ้นเจียนเยว่เพลิดเพลินกับการนอนหลับของนางเช่นกัน อย่างไรก็ตาม ในกลางดึกนางกลับตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน นางรู้สึกว่าซูอันหันกลับมาด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายและเอื้อมมือมาจับนาง
นางกำลังจะตัดแขนขาของเขาเพื่อสอนให้รู้จักความขุ่นเคืองของผู้บ่มเพาะระดับปราชญ์
แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง นางกลับไร้เรี่ยวแรง เปลือกตาของนางหนักอย่างเหลือเชื่อจนไม่สามารถรวบรวมกำลังที่จะต่อต้านได้
ในช่วงเวลาแห่งความฟุ้งซ่านนี้ มือของเขาจับนางไว้แล้ว
นางกำลังจะระเบิดความโกรธ พยายามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่ดูเหมือนจะยังคงไร้เรี่ยวแรงต่อไป
“หยุดดิ้นนะ ยิ่งท่านต่อต้านมากเท่าไร ข้าก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น” นางคล้ายจะได้ยินเสียงพูดของซูอันลาง ๆ
นางรู้สึกว่ามือของเขาลูบไล้อยู่ใต้เสื้อผ้าของนาง ร่างกายของนางแข็งค้าง ลืมตาตื่นขึ้นมา
แสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง นางตระหนักว่ามันเป็นเวลาเช้าแล้ว ทุกอย่างเป็นแค่ความฝัน…ทำไมข้าถึงฝันถึงเรื่องน่าอายเช่นนี้?
หลังจากที่นางได้กลายเป็นผู้บ่มเพาะระดับปราชญ์ จิตของนางมั่นคงดุจหินผา ซึ่งทำให้นางแทบไม่มีความฝันยามหลับอีกเลย
ความเสียหายต่อดวงวิญญาณของนางจากการต่อสู้กับจักรพรรดิคงเป็นสิ่งที่ทำให้นางฝัน เพียงแต่นางไม่ได้ฝันถึงการต่อสู้กับจักรพรรดิ แต่ฝันถึงชายผู้นี้แทน เรื่องนี้รบกวนใจอย่างยิ่ง!
ตอนกลางดึก เขาทำบางอย่างกับข้าอย่างแน่นอน!
ด้วยความตกใจกับความคิดนี้ นางจึงมองไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ นางกำลังจะดุเขา แต่สิ่งที่เห็นนั้นทำให้นางตกตะลึงอย่างสมบูรณ์
พวกนางทั้งสองกอดกันแน่น มันไม่ใช่แขนของซูอันที่โอบนางไว้ แต่นางเป็นฝ่ายกอดเขาเสียเอง
นางโอบพันรอบตัวเขาราวกับปลาหมึกยักษ์ ต้นขาของนางกดเข้าที่เอวของเขา
อวิ้นเจียนเยว่ตกตะลึงอย่างเต็มที่
นางรู้ว่าตัวว่าเป็นคนนอนดิ้น แต่ไม่คิดว่ามันจะแย่ขนาดนี้
สิ่งที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่านั้นคือความจริงที่ว่า ตอนนี้เป็นเวลาเช้าแล้ว และ…น้องชายของเขา…ก็ตื่นตัวเต็มที่รับแสงอรุณเช่นกัน มันกดลงมาที่หน้าท้องส่วนล่างที่นางหวงแหน สัมผัสได้ถึงความดุร้ายของมันผ่านเสื้อผ้าของนาง
“ไม่แปลกใจเลยที่ข้าจะฝันแบบนั้น!” อวิ้นเจียนเยว่โกรธมากจนเตะซูอันตกเตียงทันที
“อะไร! เกิดอะไรขึ้น!?” ซูอันตื่นขึ้นดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ความคิดแรกคือเขาถูกลอบโจมตีอย่างกะทันหัน แต่เขาค่อย ๆ ผ่อนคลายเมื่อเขาเห็นอวิ้นเจียนเยว่ที่นั่งกอดตัวเองแน่นราวกับสปริงที่ขดตัว “ท่านนั่งแบบนั้นทำไม?”
“เป็นความผิดของเจ้าที่ไม่ให้เกียรติข้า!” อวิ้นเจียนเยว่หน้าแดง ในเวลาเดียวกัน นางดีใจที่ตื่นขึ้นมาเห็นก่อน ถ้าเขาเป็นฝ่ายตื่นก่อนแล้วเห็นนางกอดรัดเขา ชื่อเสียงของนางจะต้องเสื่อมเสียเป็นอย่างมาก
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของนางที่จ้องมาทาง ‘ซูอันน้อย’ ซูอันโกรธจัดทันที “นี่เป็นสภาพธรรมชาติของผู้ชายเมื่อตื่นขึ้นในตอนเช้า! ท่านกำลังนอนอยู่ในบ้านของข้าและบนเตียงของข้า แถมยังมาถีบข้า! นี่มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอ!?”
อวิ้นเจียนเยว่รู้สึกผิดเล็กน้อยเช่นกัน แต่นางก็ยังตอบว่า “การถีบก็เป็นสัญชาตญาณของผู้หญิงเช่นกัน”
ซูอันโง่งมพูดไม่ออก
ช่างเป็นผู้หญิงที่ไร้ยางอาย! นางลอกคำพูดของข้า…
น้ำเสียงของอวิ้นเจียนเยว่อ่อนลง “ขอบคุณที่ช่วยข้าไว้ อาการบาดเจ็บของข้าหายดีแล้ว ไม่จำเป็นที่เราจะต้องรบกวนกันอีกต่อไป”
นางเป็นผู้หญิง และนางก็รู้สึกไม่สบายใจที่จะอยู่ใต้หลังคาเดียวกันกับชายอีกคนหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้าต้องนอนบนเตียงเดียวกัน ถ้าเขาเห็นท่าทางการนอนของนาง…แค่ความคิดเพียงอย่างเดียวก็น่าอายแล้ว…
น้ำเสียงของซูอันเริ่มจริงจัง “อาการบาดเจ็บของท่านรุนแรงมาก ท่านจะฟื้นตัวได้อย่างไรหลังจากผ่านไปเพียงคืนเดียว? นอกจากนี้พระราชวังทั้งหมดอยู่ภายใต้กฎที่เข้มงวดยิ่งขึ้น ค่ายกลป้องกันกลับมาทำงานอีกครั้ง และประสาทสัมผัสของจักรพรรดิก็ครอบคลุมทั่วทั้งวัง ท่านจะหนีออกไปไหนได้?”
อวิ้นเจียนเยว่ยังคงเงียบ แน่นอนว่านางรู้เรื่องทั้งหมดนี้ แต่นางละอายที่จะขอพักอาศัยกับชายหนุ่มต่อไป “สมาชิกในสำนักของข้าทั้งหมดล้วนตายตกหรือหนีไปได้ พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่อย่างไร้ผู้นำ ข้าต้องหาทางติดต่อฮัวเล่ยและมอบหมายบางอย่างให้นางดูแล”
หลังจากครุ่นคิด ซูอันกล่าวว่า “ตอนนี้ท่านไม่สามารถออกจากวังได้ ข้าจะติดต่อนางแทนท่านเอง”
อวิ้นเจียนเยว่ลังเล แต่ไม่เถียง “ขอบคุณสำหรับน้ำใจของเจ้า” นางกล่าว
