บทที่ 1062 เจ้าควรหลีกเลี่ยงข้าไม่ใช่เหรอ?
………………….
บทที่ 1062 เจ้าควรหลีกเลี่ยงข้าไม่ใช่เหรอ?
ซูอันถูกมัดไว้กับที่นั่ง กลุ่มทหารเดินไปมา ในมือของพวกเขาถือไม้หนา สีหน้าของเขามืดมน เขาสามารถเพิ่มระดับการบ่มเพาะได้จากการถูกทุบตีก็จริง แต่นี่มันไม่น่าละอายเกินไปเหรอ? เขาไม่ใช่พวกรักความเจ็บปวด เขาสามารถยอมรับการถูกผู้บ่มเพาะระดับสูงทุบตีได้ แต่จะไม่ยอมเป็นที่ระบายอารมณ์ของเจ้าโง่นี่อย่างแน่นอน!
ขณะที่กำลังคิดว่าจะหาทางออกจากสถานการณ์นี้ได้อย่างไร เสียงที่เย็นชาก็ดังขึ้น “หยุด!”
ทุกคนต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก ขอบคุณสวรรค์ที่องค์หญิงรัชทายาทมาที่นี่! นางเป็นคนเดียวที่สามารถควบคุมรัชทายาทได้ ไม่อย่างนั้นถ้ารัชทายาทเกิดคลั่งขึ้นมาจริง ๆ พวกเขาอาจจะตายตกไปพร้อมกับซูอันก็ได้!
รัชทายาทรู้สึกตื่นเต้นเมื่อเห็นองค์หญิงรัชทายาท “หลิงหลง เจ้ามาถูกเวลาแล้ว! ดูสิว่าข้าจะลงโทษผู้ชายที่รังแกเจ้าอย่างไร”
องค์หญิงรัชทายาทมองไปรอบบริเวณก่อนที่ดวงตาของนางจะหยุดที่ซูอัน นางครุ่นคิดคร่าว ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น คิ้วคมเลิกขึ้นขณะที่ถาม “องค์รัชทายาทกำลังทำอะไร?”
รัชทายาทตอบว่า “ข้ากำลังเฆี่ยนคนที่รังแกเจ้า!”
“จักรพรรดิและผู้เบิกเท็จยืนยันแล้วว่าเราถูกใส่ร้าย แต่เจ้ายังจะตีเขาอีก คนอื่นจะคิดอย่างไรกับข้าหากมีข่าวเรื่องนี้รั่วไหลออกไป!?” องค์หญิงรัชทายาทเริ่มร้องไห้ “ผู้คนจะคิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นจริงระหว่างข้ากับเขา แบบนั้นข้าจะมีชีวิตต่อไปได้อย่างไร!? องค์รัชทายาท นี่เป็นเพราะเจ้าต้องการให้สนมไป่เป็นชายาเอกแทนที่ข้าใช่ไหม? ไม่ต้องลำบาก เดี๋ยวข้าจะสละฐานันดรด้วยตัวเอง!”
รัชทายาทตื่นตระหนกทันที ไม่รู้ว่าจะวางมือที่อ้วนของเขาไว้ที่ไหน “หลิงหลง ได้โปรดอย่าโกรธเลย ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น! ข้าแค่อยากจะช่วยเจ้า…”
“ถ้าองค์รัชทายาทต้องการช่วยให้ข้ารู้สึกดีขึ้นจริง ๆ ให้หาคนที่ใส่ร้ายข้า และอย่าทำร้ายซูอัน” น้ำตาขององค์หญิงรัชทายาทไหลออกมาราวกับไข่มุกที่ด้ายขาด “ไม่เช่นนั้น ไม่เพียงแต่ไม่ช่วยข้า แต่กำลังทำให้ชื่อเสียงของข้ามีมลทิน!”
รัชทายาทเริ่มสับสน “คงไม่เป็นอะไร ถ้าข้าไม่ตีเขา…”
องค์หญิงรัชทายาทตัดบท “ไม่เพียงแต่เจ้าไม่สามารถตีเขาได้ เจ้าต้องวางเขาอยู่ในตำแหน่งที่สำคัญ เมื่อนั้นเราจึงจะแสดงให้ผู้คนเห็นได้ว่าเรามีมโนธรรมที่ชัดเจน! เมื่อนั้นทุกคนจะเชื่อมั่นในความบริสุทธิ์ของข้า”
ซูอันตกตะลึง รัชทายาทอยู่ในอุ้งมือของผู้หญิงคนนี้จริง ๆ!
รัชทายาทเริ่มลังเลเมื่อได้ยินว่า ไม่เพียงแต่เขาไม่สามารถลงโทษซูอันได้ แต่ยังต้องมอบตำแหน่งสำคัญให้ซูอันด้วย “แต่…”
องค์หญิงรัชทายาทมองเขา “ทำไม? นี่เจ้าไม่เชื่อคำพูดของข้าแล้วเหรอ?”
รัชทายาทหัวเราะคิกคักและพูดว่า “ข้าเชื่อเจ้า ข้าเชื่อเจ้า! คำพูดของหลิงหลงนั้นถูกต้องเสมอ ให้รางวัลแก่ซูอันเป็นทองคำหนึ่งร้อยชั่งและเงินอีกห้าหมื่นตำลึง ให้… และให้…”
เขาอึ้งไปชั่วขณะ มององค์หญิงรัชทายาทอย่างเว้าวอน “หลิงหลง เราควรให้ตำแหน่งอะไรเขาดี?”
รัชทายาทไม่มีความรู้เกี่ยวกับตำแหน่งทางการต่าง ๆ ของตำหนักตะวันออกแม้แต่น้อย
องค์หญิงรัชทายาทพูดอย่างเฉยเมยว่า “ให้เขาเป็นผู้แทนองค์รัชทายาท”
ผู้แทนองค์รัชทายาทมีตำแหน่งสูงมากคล้ายกับผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ แต่แน่นอนว่าอำนาจนั้นจำกัดอยู่ที่ตำหนักตะวันออกเท่านั้น
“งั้นก็ให้ตำแหน่งผู้แทนองค์รัชทายาทแก่เขา” รัชทายาทไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องใหญ่และทำทุกอย่างตามที่องค์หญิงรัชทายาทคิดว่าถูกต้อง
ปี่หลิงหลงพยักหน้าเล็กน้อยและมองไปที่ซูอัน “ทำไมเจ้ายังไม่ขอบคุณองค์รัชทายาทอีก?”
“ขอบพระทัยองค์รัชทายาท ขอบพระทัยองค์หญิงรัชทายาทพะย่ะค่ะ!” ซูอันตอบรับด้วยความงุนงง เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะถูกวางไว้ในตำแหน่งที่สำคัญเช่นนี้! ดูเหมือนว่าองค์หญิงรัชทายาทจะทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้ โดยส่งเสริมเขาในอัตราที่บ้าระห่ำหลังจากที่เขาช่วยชีวิตนาง
องค์หญิงรัชทายาทพูดบางอย่างกับรัชทายาท ทำให้สีหน้าของชายอ้วนดีขึ้นในทันที จากนั้นเขาก็เรียกเหอน้อยและสวีน้อยออกไปเล่นด้วยกันอย่างมีความสุข
เมื่อกลุ่มของรัชทายาทจากไป สีหน้าที่ยิ้มแย้มขององค์หญิงรัชทายาทก็หายไป นางมองขันทีตัวน้อยที่กำลังสั่นอยู่ที่มุมห้องโถงแล้วพูดว่า “ใครก็ได้ลากมันไปโบยให้ตาย!”
ขันทีตัวน้อยทรุดตัวลงกับพื้นและอ้อนวอนว่า “องค์หญิง โปรดไว้ชีวิต ได้โปรดไว้ชีวิตกระหม่อมด้วย!”
สีหน้าขององค์หญิงรัชทายาทเย็นชา ในไม่ช้า ทหารองครักษ์ก็พาขันทีน้อยซึ่งกลัวจนปัสสาวะราดกางเกงออกไป “นี่เป็นผลมาจากการนินทาองค์รัชทายาท ข้าหวังว่าต่อไปจะไม่มีใครทำอะไรที่โง่เง่าเช่นนี้อีก!”
“ร… รับทราบแล้ว!” เหล่าบริวารที่หวาดกลัวกราบคำนับตัวสั่น
ปี่หลิงหลงรู้ทุกอย่างในตำหนักตะวันออกเหมือนมองฝ่ามือตัวเอง นางสามารถแยกแยะออกว่าใครเป็นผู้เป่าหูรัชทายาทในทันที จากนั้นจึงจัดการกับสถานการณ์อย่างรวดเร็วและเด็ดขาดเพื่อให้ไม่มีใครกล้าที่จะล่วงเกินนางอีกครั้ง
“ท่านซู ตามข้ามา ข้ามีเรื่องจะพูดคุยด้วย” องค์หญิงรัชทายาทพูดก่อนจะมุ่งหน้าเข้าไปในห้องชั้นใน
ซูอันตกตะลึง เขาคิดว่า องค์หญิงรัชทายาทไม่กล้าเกินไปหน่อยเหรอ? มีเรื่องอื้อฉาวระหว่างเราสองคน แต่เจ้าจะไม่หลีกเลี่ยงข้าเลยเหรอ? แต่เขามีคำถามมากมายจะถามนางเช่นกัน เขาจึงเดินตามนางเข้าไปด้านใน
เผี่ยวตวนเตียวสะกิดเจียวซือกุนซึ่งอยู่ข้าง ๆ “นี่ เจ้าคิดว่ามีอะไรระหว่างพี่ซูกับองค์หญิงรัชทายาทจริงไหม?”
เจียวซือกุนขยับออกห่างจากอีกฝ่ายทันที “บัดซบ! ถ้าอยากตายก็อย่าลากข้าไปกับเจ้าด้วย!”
เผี่ยวตวนเตียวตระหนักในทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังเตือน เขารีบหุบปากอย่างเร็ว
…
ในขณะเดียวกัน เมื่อซูอันเดินตามองค์หญิงรัชทายาทเข้าไปถึงห้องชั้นใน องค์หญิงรัชทายาทผายมือให้บริวาร “นำเก้าอี้มาให้ท่านซูนั่ง”
นางกำนัลรีบนำเก้าอี้ให้ซูอัน เมื่อซูอันนั่งลง เขาถามอย่างสุภาพว่า “กระหม่อมขอเรียนถาม พระองค์ต้องการคุยเรื่องใดกับกระหม่อมหรือพะย่ะค่ะ?”
เขายังคงต้องแสดงมารยาทพื้นฐานต่อหน้าคนอื่น
ปี่หลิงหลงโบกมือให้นางกำนัลถอยออกไป แต่ไม่มีทางที่พวกเขาจะปิดประตูได้ เพราะนั่นจะนำไปสู่การนินทาไม่รู้จบ
นางกำนัลคอยเฝ้าทางเข้าออกด้านนอกในระยะที่ห่างพอสมควร ซึ่งระยะนี้พวกนางสามารถเห็นได้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นภายใน แต่ก็ไม่ถึงขั้นว่าจะสามารถดักฟังสิ่งที่ทั้งคู่สนทนาได้
………………….
