บทที่ 1023 ความกังวลขององค์หญิงรัชทายาท
บทที่ 1023 ความกังวลขององค์หญิงรัชทายาท
“อะไรจะเกิดขึ้นกับข้าล่ะ?” ซูอันค่อนข้างสับสนกับคำถามของนาง
ใบหน้าของฉู่โหยวเจาแดงก่ำ นางรีบพูดว่า “ตกลงว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?”
“นางเป็นผู้หญิงที่งดงาม” ซูอันยังคงคิดถึงความงามของอวี้เหยียนลั่ว ทำไมสวรรค์ถึงให้พรผู้หญิงคนเดียวได้มากขนาดนี้? เหมือนกับจะให้นางมีความงามที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
อืม ผู้หญิงคนนี้เหมาะกับข้ามาก
ฉู่โหยวเจาเริ่มกังวลเมื่อไม่ได้รับคำตอบ “ตกลงว่านางเป็นใคร?”
ดวงตาของมู่หรงชิงเหอเบิกกว้างเช่นกัน นางอยากรู้ว่าผู้หญิงแบบไหนที่สามารถทำให้ผู้บ่มเพาะที่มีอำนาจเต็มใจเป็นคนขับรถม้าของตัวเองได้?
ซูอันเริ่มรำคาญ “เด็ก ๆ อย่างพวกเจ้าถามซอกแซกอะไรกัน? นางเป็นคนพิเศษ ดังนั้นข้าไม่สามารถเปิดเผยตัวตนของนางได้”
“กับข้าก็บอกไม่ได้เหรอ?” ฉู่โหยวเจากัดฟัน
ซูอันกลอกตา “เจ้าไม่ใช่ภรรยาของข้านี่”
“เจ้า!” ฉู่โหยวเจาอยากจะพุ่งไปกัดเขา
มู่หรงชิงเหอสับสน ผู้ชายคนนี้เป็นผู้ชายจริงหรือเปล่า? ทำไมพี่ฉู่สวยขนาดนี้ ข้าต้องคอยปกป้องเขา!
ทันใดนั้น เกิดเสียงดังก้องดึงดูดความสนใจของทุกคน ทั้งสามคนหันกลับมาและเห็นม้าฝูงใหญ่วิ่งตรงเข้ามาหา
ฉู่โหยวเจารีบวิ่งไปที่ด้านข้างของซูอันทันที “พี่เขย ระวัง!”
นางคิดว่าฝ่ายของราชันลมปราณกลับมาเพื่อแก้แค้น อย่างไรก็ตาม มู่หรงชิงเหอเห็นว่าพวกเขาเป็นใครและพูดเสียงเบา “พวกเขามาจากวังตะวันออก”
ฉู่โหยวเจาตัวแข็ง พลม้าเข้ามาห้อมล้อมทั้งสามอย่างรวดเร็ว
รถม้าคันหนึ่งเข้ามาจอดเทียบ ขันทีขยับผ้าม่านออกด้านข้าง หญิงสาวที่แต่งตัวหรูหราค่อย ๆ เดินออกมา ผ้าคลุมศีรษะสีทองและเครื่องประดับหยกของนางส่องประกายท่ามกลางแสงแดด
“ถวายพระพรองค์หญิงรัชทายาท!” ฉู่โหยวเจาและมู่หรงชิงเหอเติบโตมาในเมืองหลวง ดังนั้นพวกนางจึงจำปี่หลิงหลงได้เป็นธรรมดา แม้ว่าจะอยู่คนละฝ่าย พวกนางก็ต้องยอมรับว่าผู้หญิงคนนี้งดงาม บรรยากาศอันสูงส่งรอบตัวทำให้นางโดดเด่นอย่างแท้จริง
องค์หญิงรัชทายาทพยักหน้าเล็กน้อยให้ทั้งสอง นางไม่ได้โน้มเอียงไปทางฝ่ายราชันลมปราณ ดังนั้นนางจึงแสดงเพียงมารยาทขั้นพื้นฐานที่สุดเท่านั้น
จากนั้นนางก็เดินไปหาซูอัน เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้เจ็บหนักอะไรจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ข้าได้ยินมาว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเจ้า ราชเลขาซู พวกเขาไม่ได้ทำอะไรเจ้ามากไปใช่ไหม?”
ขณะที่พูดนางมองดูฉู่โหยวเจาและมู่หรงชิงเหออย่างงงงวย ฝ่ายของราชันลมปราณส่งสองคนนี้มาจัดการกับซูอันหรือไม่?
ซูอันพูดอย่างรวดเร็วว่า “ท่านคิดผิดแล้ว องค์หญิงรัชทายาท พวกนางคือสหายของกระหม่อม”
“สหาย?” องค์หญิงรัชทายาทเลิกคิ้วงาม ชายคนนี้เป็นเพื่อนกับคนจากฝ่ายของราชันลมปราณจริง ๆ เหรอ? น่าสนใจ…
มู่หรงชิงเหอถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เรายังมีสิ่งอื่นที่ต้องดูแล กลับกันเถอะ”
ตระกูลมู่หรงต่อต้านรัชทายาทตั้งแต่แรก ดังนั้นนางจึงรู้สึกไม่สบายใจที่จะอยู่ที่นี่
มู่หรงชิงเหอลากฉู่โหยวเจาไปด้วย ฉู่โหยวเจาไม่อยากจากไป แต่นางรู้ว่าไม่สามารถพูดอะไรได้ นอกจากนี้นางเคยอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลฉินมาเป็นเวลานาน และความสัมพันธ์ของตระกูลฉินกับวังตะวันออกไม่เคยดีเลย การถูกคนจากวังตะวันออกห้อมล้อมนั้นให้ความรู้สึกไม่สบายใจ ขณะที่จากไปนางมองซูอันอย่างอ้อยอิ่ง
องค์หญิงรัชทายาทมองดูร่างที่ถอยกลับไปของทั้งสอง นางอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของเจ้ากับน้องภรรยาจะไม่เลวร้ายขนาดนั้น”
สีหน้าแววตาที่เหมือนถูกพรากจากกันของฉู่โหยวเจาไม่ได้เล็ดลอดจากการสังเกตของปี่หลิงหลง นางแปลกใจเล็กน้อย ตระกูลฉู่ขับไล่ซูอันออกจากตระกูลในช่วงเวลาสำคัญไม่ใช่เหรอ? เหตุใดทั้งสองคนจึงยังมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน?
ซูอันยิ้ม “นอกจากหล่อแล้ว ข้อดีอีกอย่างของกระหม่อมคือ เข้ากับคนได้ง่าย ผู้คนที่อยู่รอบตัวจึงอดไม่ได้ที่จะชอบกระหม่อม”
องค์หญิงรัชทายาทไม่มีคำตอบ
ทำไมนางถึงรู้สึกอยากทุบตีทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มของเขา?
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว กลับไปที่วังตะวันออกเถอะ” นางค่อย ๆ เดินกลับไปที่รถม้า
“กระหม่อมเข้าใจแล้ว” แม้ว่าคำพูดขององค์หญิงรัชทายาทจะแห้งแล้งไปบ้างสำหรับซูอัน แต่เขารู้ว่านางไม่ใช่คนเลว นางจะมาทันทีเมื่อรู้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเขา และตอนนี้เนื่องจากกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเขา นางจึงชักชวนกลับวังด้วยตัวเอง
พวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันระหว่างทาง ด้วยอยู่ท่ามกลางคนจำนวนมาก ไม่มีทางที่ซูอันจะเดินไปที่รถม้าเพื่อคุยกับนางได้โดยไม่ตกเป็นเป้าสายตาของใคร
พวกเขาใช้เวลาไม่นานในการกลับไปยังวังตะวันออก ซูอันรู้สึกประหลาดใจที่พบว่าเผี่ยวตวนเตียวและเจียวซือกุนกำลังคุกเข่าอยู่ที่ทางเข้า “เจ้าสองคนกำลังทำอะไร? ใครกันที่กล้าปฏิบัติต่อราชองค์รักษ์แห่งวังตะวันออกแบบนี้? อย่าให้ข้ารู้นะว่าเป็นใคร!”
“ข้าเป็นคนลงโทษพวกเขาเอง” องค์หญิงรัชทายาทกล่าวและเดินนำเข้าไป เผี่ยวตวนเตียวและเจียวซือกุนยิ้มอย่างขมขื่นให้ซูอันและยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม
“องค์หญิง ทำไมพระองค์จึงลงโทษพวกเขาล่ะพะย่ะค่ะ?” ซูอันอดไม่ได้ที่จะถาม
องค์หญิงรัชทายาทมองดูพวกเขาอย่างดูถูก “พวกเขาลากเจ้าไปที่หอคณิกาหลวงและไม่กลับมาพร้อมเจ้า ทำให้เจ้าตกหลุมพรางของฝ่ายราชันลมปราณ โชคดีที่เจ้าผ่านเรื่องนี้มาได้อย่างปลอดภัย ไม่อย่างนั้นการลงโทษก็จะไม่สิ้นสุด”
เผี่ยวตวนเตียวและเจียวซือกุนรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าซูอันเป็นคนพาพวกเขาไปที่หอคณิกาหลวง พวกเขากลายเป็นคนที่ลากซูอันไปที่นั่นเมื่อไรกัน?
อย่างไรก็ตามซูอันเป็นฝ่ายออกเงินเลี้ยงพวกเขาและตกอยู่ในอันตราย ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้แก้ตัว
ซูอันตกตะลึง ไม่คิดว่านางจะสนใจเขามากขนาดนี้
องค์หญิงรัชทายาทสบตาเขาและนิ่งค้าง ใบหน้าของนางแดงระเรื่อ
“เจ้าอย่าคิดมาก ในฐานะองค์หญิงรัชทายาท ข้าจะทำให้ดีที่สุดเพื่อช่วยสมาชิกในวังตะวันออก หากพวกเขาตกเป็นเป้าหมายของฝ่ายราชันลมปราณ ไม่ใช่แค่เจ้า”
ซูอันยิ้ม “ขอบคุณองค์หญิงรัชทายาท ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้จะทำงานอย่างขยันขันแข็งเพื่อพระองค์ไปจนตาย”
ดวงตาของเผี่ยวตวนเตียวและเจียวซือกุนเบิกกว้าง ดูสิว่าพี่ซูเยินยอเก่งแค่ไหน! เขาคู่ควรกับการเป็นพี่ใหญ่ของเราจริง ๆ
ดวงตาขององค์หญิงรัชทายาทเป็นประกาย
ไม่ใช่ว่าชายคนนี้หน้าด้านไปหน่อยเหรอ? เขากล้ามองนางแบบนี้ได้อย่างไร?
ฮึ่ม ถ้าข้าหลบสายตาตอนนี้ มันจะไม่แสดงว่าข้ากลัวเขาเหรอ? แล้วต่อไปข้าจะควบคุมเขาได้อย่างไร?
ช่างเป็นเรื่องตลกยิ่ง!
นางตัดสินใจที่จะไม่หลบสายตา แต่รอให้เขาเป็นฝ่ายหันหนีไปเอง อย่างไรก็ตาม ซูอันนั้นไร้ยางอายอย่างยิ่งและไม่มีวี่แววว่าจะเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน
