บทที่ 1017 คำเชิญชวนของฮูหยิน
บทที่ 1017 คำเชิญชวนของฮูหยิน
ทายาทของราชันลมปราณกำลังรอหานเฟิงชิวจัดการซูอันเพื่อที่เขาจะได้แก้แค้น
ทว่าแม้เวลาจะผ่านไปนาน หานเฟิงชิวก็ยังไม่สามารถปราบคู่ต่อสู้ของเขาได้
จ้าวจื่อรู้สึกโล่งใจแปลก ๆ ดูสิ แม้แต่คนที่อยู่ขั้นสูงสุดของระดับเก้าก็ไม่สามารถปราบไอ้เวรนั่นได้ แน่นอนว่าผู้บ่มเพาะระดับแปดอย่างข้าจะต้องพ่ายแพ้!
มู่หรงชิงเหอมองการต่อสู้ด้านหน้า คิ้วที่ดุดันของนางขมวดเข้าหากันแน่น “พี่เขยของเจ้าแปลกจริง ๆ ก่อนหน้านี้เขาต่อสู้กับทายาทของราชันลมปราณอย่างสูสีและตอนนี้เขากำลังทำสิ่งเดียวกันกับผู้บ่มเพาะระดับเก้าขั้นสูงสุด เขามีขีดจำกัดไหมเนี่ย?”
“พี่เขยของข้าแข็งแกร่งจริง ๆ ใช่ไหมล่ะ?” ฉู่โหยวเจากล่าวอย่างภาคภูมิใจ
นางรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่ฉู่ชูเหยียนไม่ได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง
หานเฟิงชิวได้ยินเสียงสนทนาที่เกิดขึ้นรอบตัว ใบหน้าของเขาร้อนรุ่มด้วยความอับอาย
เขารู้สึกละอายใจอย่างยิ่งที่ยังปราบเจ้าเด็กเหลือขอที่อยู่ข้างหน้าไม่ได้
เมื่อรู้ว่าตัวเองคงไม่สามารถจับซูอันได้ ถ้ายังทำแบบนี้ต่อไป เขาจึงหยุด “ไอ้เด็กสารเลว ครั้งนี้เจ้าทำให้ข้าผู้เฒ่าโกรธเคืองจริง ๆ แล้ว!”
ซูอันอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “อ้าว? เพิ่งมาโกรธเหรอ? แสดงว่าก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้โกรธที่กางเกงหลุดลงมาท่ามกลางสายตาของทุกคนที่นี่”
เขาเคยเดินบนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตายในขณะที่ต่อสู้กับผู้บ่มเพาะที่มีพลังมากกว่ามาก่อน ไม่ว่าหานเฟิงชิวจะน่าเกรงขามแค่ไหนก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้เขากลัวอย่างแท้จริง
ใบหน้าของหานเฟิงชิวกระตุก จากนั้นเขาถอนหายใจโดยไม่พูดอะไรอีก เขาชักกระบี่ออกมาแล้วถือไว้ข้างหน้า
จากนั้นกระบี่จึงเริ่มสั่น
หานเฟิงชิววาดวงกลมขนาดใหญ่ไว้ด้านหน้า
กระบี่ที่อยู่ข้างหน้าเพิ่มจำนวนเป็นทวีคูณ พวกมันแผ่ออกไปด้านนอกเหมือนหางนกยูง จากนั้นก็ผลิบานเหมือนดอกเบญจมาศ
ซูอันหุบยิ้ม แม้จากระยะไกล เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความชั่วร้ายของกระบี่พลังชี่นี้
กระบี่พลังชี่ที่ไม่มีที่สิ้นสุดเต็มท้องฟ้า
หานเฟิงชิวเย้ยหยัน “ไอ้หนู ตอนนี้เจ้าจะหนีไปไหนได้!”
เขาและทายาทของราชันลมปราณต่างมีความคิดเดียวกัน เนื่องจากไม่สามารถจัดการกับทักษะการเคลื่อนไหวของซูอันได้ เขาจึงใช้ทักษะการโจมตีในพื้นที่ขนาดมหึมา ทำให้ซูอันไม่มีทางหนีรอด
ผู้หญิงในรถม้าพูดขึ้น “ช่วยเขาที!”
ในสายตาของนาง ไม่มีทางที่ซูอันจะสามารถหลีกเลี่ยงการโจมตีนี้ได้
“เข้าใจแล้ว!” คนขับชราฟันหลอยิ้ม ก้าวออกไปเพียงก้าวเดียวก็ปรากฏตัวขึ้นกลางสนามรบ
กระบี่พลังชี่ทั้งหมด ตกลงมาในทันทีเหมือนกับห่าฝน ทุกอย่างภายในช่วงหลายสิบลี้ล้วนอยู่ในระยะของฝนกระบี่พลังชี่ ไม่มีที่ไหนที่ซูอันจะหลบเลี่ยงได้
ซูอันมีสีหน้าแปลก ๆ เจ้าใช้กระบี่? ข้าเพิ่งจะมีทักษะที่คล้ายคลึงกัน
เขากำลังจะเคลื่อนไหว แต่จู่ ๆ กลับมีคนมาปรากฏตัวต่อหน้า
“หืม? คนขับรถม้า?” ซูอันจำได้ทันทีว่าเป็นใคร ฟันของชายชราคนนี้หายไปหนึ่งซี่ เป็นเรื่องยากที่เขาจะลืมความมีเอกลักษณ์เช่นนี้แม้ว่าจะพยายามแล้วก็ตาม
คนขับชราฟันหลอชูมือขึ้นไปและกำหมัดแน่น ม้วนพันรอบกระบี่ของหานเฟิงชิว
เมื่อจับกระบี่ได้ กระบี่พลังชี่ทั้งหมดดูเหมือนจะระเหยเป็นอากาศบาง ๆ และสลายไปเป็นความว่างเปล่าทันที
รอยยิ้มของหานเฟิงชิวหยุดนิ่งทันที เขากำลังรอให้ซูอันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจากกระบี่พลังชี่ แล้วเหตุการณ์กลับกลายเป็นอย่างนี้ได้อย่างไร?
อย่างไรก็ตาม เขาตอบสนองอย่างรวดเร็วโดยการกล่าวคำทักทายอย่างเคารพต่อคนขับชราฟันหลอ “ผู้อาวุโสที่เคารพ ข้า หานเฟิงชิวแห่งจวนราชันลมปราณ ขอคารวะ!”
แม้ว่าอีกฝ่ายจะดูอ่อนกว่าวัยเล็กน้อย แต่ในโลกของการบ่มเพาะ ผู้อาวุโสคือผู้ที่แข็งแกร่งกว่า
การที่เขาสามารถคว้ากระบี่เพียงหนึ่งเดียวจากกระบี่พลังชี่ในอากาศได้นั้น เขาจะต้องมีความแข็งแกร่งเหนือกว่าตัวเองเป็นอย่างน้อย นี่หมายความว่าเขาต้องเป็นผู้บ่มเพาะระดับปรมาจารย์ขึ้นไป เฉพาะผู้ที่สามารถบ่มเพาะจิตวิญญาณของเท่านั้นที่จะสามารถมองเห็นช่องโหว่และโครงสร้างของกระบวนท่าจนค้นหาแกนกลางของมันได้ทันที
คำทักทายนี้ยังกล่าวอ้างถึงคฤหาสน์ราชันลมปราณด้วยว่า ต่อให้คู่ต่อสู้นี้จะแข็งแกร่งเพียงใดก็ไม่สามารถแข็งแกร่งไปกว่าราชันลมปราณได้
คนขับชราฟันหลอส่งเสียงโวยวายด้วยความโกรธ “อย่าพยายามใช้ชื่อของราชันลมปราณมาข่มข้า แม้ว่าข้าจะไม่สามารถเอาชนะราชันลมปราณได้ แต่การเอาชนะเจ้าไม่ใช่เรื่องยาก”
หานเฟิงชิวพูดไม่ออก
“โอ้ เมื่อครู่ข้าหัวเราะเจ้าด้วย ไม่อยากฆ่าข้าบ้างเหรอ?” คนขับชราฟันหลอยิ้มอย่างคลุมเครือให้หานเฟิงชิว เขาไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่าย ๆ
หานเฟิงชิวขอโทษทันที “ผู้เยาว์ไม่กล้า!”
หยาดเหงื่อเม็ดเล็กเริ่มก่อตัวบนหน้าผากของเขาแล้ว เกิดบ้าอะไรขึ้น? วันนี้เขาเจอคนประหลาดอีกคนแล้ว!
เขาต้องการแสดงความแข็งแกร่งเพื่อจะได้กู้คืนเกียรติกลับคืนมา แต่ต้องมาขายหน้าอีกครั้ง!
“ข้าก็ไม่คิดว่าเจ้าจะกล้าหรอก” คนขับชราฟันหลอพูดเขาหันไปหาซูอัน “เจ้าหนู เจ้าไม่เป็นไรแล้ว ปากเจ้าเสียไปหน่อย แต่ไม่ได้ดูแย่ขนาดนั้น ดี ๆ ฝึกฝนมาดี”
ซูอันพูดไม่ออก
เขาประสานหมัดอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ข้าจะไม่ทำตัวโง่เขลา ถ้าข้ารู้ว่าผู้อาวุโสมีการบ่มเพาะที่ทรงพลังเช่นนี้”
ไม่น่าแปลกใจที่ชายคนนี้ไม่ขอบคุณเขาเลยเมื่อเขาหยุดม้าตัวนั้นได้ ม้าไม่เคยมีโอกาสทำร้ายใครในรถม้าตั้งแต่แรก
“หายากนักที่จะเห็นคนที่มีความกล้าหาญเช่นนี้” คนขับชราฟันหลอรู้สึกพอใจมากขึ้นเรื่อย ๆ
ฉู่โหยวเจารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เมื่อครู่ที่ผ่านมา ซูอันตกอยู่ในอันตรายจากฝนกระบี่พลังชี่ นางกังวลมากจนหัวใจแทบจะกระโจนออกมาจากอก ทันใดนั้นผู้บ่มเพาะลึกลับคนนี้ก็เข้ามาช่วยพี่เขยของนาง!
นางอดไม่ได้ที่จะหันไปหามู่หรงชิงเหอและถามเสียงเบาว่า “เจ้ารู้จักผู้บ่มเพาะมากที่สุด แล้วรู้ไหมว่าผู้อาวุโสท่านนี้เป็นใคร?”
มู่หรงชิงเหองงงัน “ข้าไม่…”
นางรู้จักผู้บ่มเพาะระดับปรมาจารย์เกือบทั้งหมดในเมืองหลวง แต่ไม่มีคำอธิบายใดที่ตรงกับรูปลักษณ์ของชายลึกลับคนนี้
รถม้าไม่มีตราประจำตระกูล และดูไม่ต่างจากรถม้าทั่วไป
ห่างออกไป จ้าวจื่อไม่พอใจ
หานเฟิงชิวอาจไม่แน่ใจในการเผชิญหน้ากับชายคนนี้ แต่กับเขาไม่ใช่
นอกจากตัวจักรพรรดิเองแล้ว ยังมีอีกไม่กี่คนในเมืองหลวงที่เขาต้องเกรงกลัว “เจ้าเป็นใคร? รู้หรือไม่ว่าการปกป้องอาชญากรที่ฆ่านายทหารเป็นอาชญากรรมร้ายแรง? ไม่ว่าจะยิ่งใหญ่มาจากไหน เจ้ากำลังขัดขวางกระบวนการทางกฎหมาย!”
