บทที่ 1012 ไม่อาจช่วยอะไรได้
บทที่ 1012 ไม่อาจช่วยอะไรได้
ในขณะที่มู่หรงชิงเหอตกอยู่ในห้วงแห่งความรัก ทายาทของราชันลมปราณไม่ได้อารมณ์ดีขนาดนั้น เขาถืออาวุธศักดิ์สิทธิ์ไว้มั่น ด้วยคิดว่ามันจะเฉือนแท่งโลหะที่อยู่ในมือของซูอันได้อย่างง่ายดาย แต่แท่งโง่ ๆ นั่นกลับไม่เป็นอะไรแม้จะถูกโจมตีหลายครั้งก็ตาม
‘วันนี้ข้าก้าวขาออกจากบ้านผิดข้างหรือเปล่า?’
ทายาทของราชันลมปราณเริ่มตั้งคำถามกับชีวิตตัวเอง เขาไม่เพียงยังไม่สามารถเอาชนะผู้บ่มเพาะระดับต่ำกว่าได้ แต่แม้กระทั่งอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็ไม่สามารถเอาชนะอาวุธไร้ค่าของคู่ต่อสู้ได้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้เขายังคงมีสมาธิอย่างเต็มที่ ฉวยโอกาสเพียงเสี้ยววินาที เขาได้แทงกระบี่ไปที่ต้นขาของซูอัน
ฮึ่ม! มาดูกันว่าเจ้าจะทำอะไรตอนนี้! อย่างไรก็ตาม รอยยิ้มของเขาหยุดนิ่งทันที ความรู้สึกจากกระบี่ของเขาดูไม่ถูกต้อง
แน่นอนว่าร่างของซูอันที่เขาแทงค่อย ๆ หายไป
เป็นอีกหนึ่งภาพลวงตา!
ยิ่งห่างออกไป คนขับชราฟันหลอสัมผัสได้ว่าผู้หญิงในรถม้าเริ่มกังวล “ฮูหยิน ไม่ต้องเป็นห่วง” เขากล่าว “ชายคนนี้มีทักษะการเคลื่อนไหวที่ยอดเยี่ยม เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ”
ผู้หญิงในรถม้าถอนหายใจด้วยความโล่งอก
…
ในการต่อสู้ ทายาทของราชันลมปราณก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน เขาพลาดอีกครั้งแล้ว
เขาพยายามหลบไปด้านข้างในทันที แต่ก็สายไป ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วหลังต้นขาของเขา พร้อมด้วยสายเลือดที่พุ่งกระฉูด
ทายาทของราชันลมปราณคำรามพร้อมกวัดแกว่งกระบี่ในมือ ส่งสายฟ้าฟาดออกไปเต็มแรง
น่าเสียดายที่ซูอันไม่ได้ติดตามการโจมตีอย่างตะกละตะกลาม หลังจากได้เปรียบ เขาก็รีบถอยออกมา ทำให้การโจมตีครั้งนี้ของจ้าวจื่อพลาดไป
“เจ้าทำลายเกราะธาตุของข้าได้อย่างไร?!” ทายาทของราชันลมปราณมองบาดแผลที่ขาด้วยความโกรธและตกใจในขณะเดียวกัน
—
ท่านยั่วยุจ้าวจื่อสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +588… +588… +588…
—
ถ้าสัญชาตญาณในฐานะผู้บ่มเพาะไม่ได้ทำให้เขาหลบทันในวินาทีสุดท้าย เขาอาจจะสูญเสียน้องชายตรงหว่างขาไปแล้ว
ซูอันถอนหายใจด้วยความเสียดาย
“ใครเป็นคนโอ้อวดว่าข้าไม่สามารถทำลายเกราะธาตุได้? หากเจ้ายังไม่เชื่อ บางทีข้าอาจต้องสาธิตอีกครั้ง”
สีหน้าของจ้าวจื่อเย็นชา เขามองกระบี่ไท่เอ๋อร์นิ่ง อาวุธนี้เป็นปัญหา “ข้ายอมรับว่าข้าประเมินเจ้าต่ำไป แต่เจ้าคิดหรือว่าจะเอาชนะข้าได้เพราะกระบี่ประหลาดนั่น?”
“เจ้าเกิดปีวอกหรือเปล่า? ทำไมถึงดื้อด้านอย่างนี้?” ซูอันล้อเลียน
ใกล้ ๆ กัน ฉู่โหยวเจาและมู่หรงชิงเหอต่างพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว ทายาทของราชันลมปราณนั้นน่าไม่อายจริง ๆ แพ้คือแพ้ แม้จะแพ้แค่นัดแรกก็ถือว่าแพ้
เขาเป็นผู้บ่มเพาะระดับแปด แต่ถูกผู้บ่มเพาะระดับล่างกดดันอย่างไม่ลดละ และยังได้รับบาดเจ็บอีกด้วย คำพูดของเขาไม่มีความสำคัญอีกต่อไป
คนขับชราฟันหลอโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างตั้งใจ “ชายหนุ่มคนนั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย”
เขาหวังว่าผู้หญิงในรถม้าจะพูดอะไรสักอย่าง เพื่อที่เขาจะได้อธิบายสิ่งที่รู้สึกได้ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ยินอะไรจากนางเลย ดังนั้นเขาจึงต้องกลืนคำพูดกลับลงคอไป
แถบคาดศีรษะของจ้าวจื่อได้ขาดออกแล้ว ผมที่เป็นระเบียบก่อนหน้านี้พลิ้วไหวอยู่กลางอากาศ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยสีม่วง “เจ้ารู้ไหมว่าความแตกต่างระหว่างผู้บ่มเพาะระดับแปดกับคนที่อยู่ในระดับต่ำกว่าคืออะไร?”
ซูอันตกใจกับการเปลี่ยนแปลงของคลื่นพลังของคู่ต่อสู้อย่างกะทันหัน เขาจำบทเรียนในสถาบันจันทร์กระจ่างได้ดี
ที่ระดับหก ผู้บ่มเพาะสามารถสร้างเกราะธาตุได้ เกราะธาตุนี้เองที่ทำให้ผู้บ่มเพาะระดับล่างแทบไม่มีโอกาสคว้าชัยชนะ นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ครั้งแรกในเส้นทางการบ่มเพาะ
ระดับที่แปดถือเป็นจุดสำคัญอันดับสองของการเปลี่ยนแปลง ก่อนถึงระดับแปด การบ่มเพาะล้วนอาศัยพลังชี่ที่เก็บไว้ในตัวของผู้บ่มเพาะ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ พวกเขาพึ่งพาพลังชี่ของตนเอง แต่เมื่อมาถึงระดับแปด ผู้บ่มเพาะสามารถยืมพลังชี่จากธรรมชาติได้!
แม้แต่ในโลกก่อนของเขาซึ่งเต็มไปด้วยความมหัศจรรย์ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มนุษย์สามารถท่องไปในจักรวาลและสำรวจทะเลได้ ภัยพิบัติทางธรรมชาติเพียงครั้งเดียวอาจมีพลังทำลายล้างมากกว่าระเบิดปรมาณูที่มนุษย์สร้างขึ้น
เมื่อเทียบกับพลังของธรรมชาติ มนุษย์ที่ต่ำต้อยนั้นไม่มีนัยสำคัญ
ตอนนี้เขาสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพลังชี่ภายในธรรมชาติกำลังพุ่งเข้าหาทายาทของราชันลมปราณอย่างดุเดือด
เมื่อเห็นสีหน้าของซูอันเปลี่ยนไป ความปีติยินดีก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทายาทราชันลมปราณในที่สุด “ดูเหมือนว่าเจ้าจะรับรู้เช่นกัน ข้าไม่ได้ต้องการจะทำให้เกิดเรื่องใหญ่ในเมืองหลวง แต่เจ้าบังคับข้าเอง! ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นความน่าสะพรึงกลัวของผู้บ่มเพาะระดับแปด!”
เมื่อคำพูดออกจากปาก เขาก็ส่งคลื่นแรงระเบิดไปทางซูอันด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า แม้แต่ฉู่โหยวเจาหรือมู่หรงชิงเหอก็ไม่สามารถตอบสนองได้ทันเวลา
ซูอันรู้สึกประหลาดใจ ความเร็วของจ้าวจื่อเพิ่มขึ้นหลายเท่า ไม่มีเวลาที่จะหลบเลี่ยง เขากัดฟันใช้กระบี่ไท่เอ๋อร์เข้าปะทะโดยตรง เมื่อนักรบสองคนเผชิญหน้ากัน คนที่กล้าหาญกว่ามักจะเป็นผู้ชนะ
จ้าวจื่อเยาะเย้ย “ช่างน่าเสียดาย ต่อให้เจ้าดึงดันแค่ไหน หากไร้ซึ่งความแข็งแกร่ง ทุกสิ่งทุกอย่างก็ไร้ความหมาย!”
ขณะที่เขาพูด เขาป้องกันการโจมตีจากกระบี่ไท่เอ๋อร์ได้อย่างง่ายดาย ด้วยความเร็วในตอนนี้ การจู่โจมแบบเอาตัวเข้าแลกของคู่ต่อสู้กลายเป็นเรื่องน่าหัวเราะ
เขาเหวี่ยงหมัดไปข้างหน้า พลังงานสีขาวพุ่งขึ้นรอบ ๆ อันเป็นผลมาจากความเร็วของหมัดทะลุความเร็วเสียง มันคล้ายกับโซนิคบูมที่เกิดจากเครื่องบินขับไล่ไอพ่น
ซูอันรีบตั้งการ์ดปิดกั้น แต่สายเกินไป หมัดของฝ่ายตรงข้ามกระแทกเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างถนัดถนี่
ร่างกายของซูอันถูกเหวี่ยงไปในอากาศราวกับกระสอบทรายที่แตกและกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง
“พี่เขย!” ฉู่โหยวเจาร้องด้วยความตกใจ นางเห็นเลือดไหลออกมาจากปากของซูอันเมื่อเขาตกลงมาจากท้องฟ้า
นางวิ่งไปขวางด้านหน้าซูอัน “ขอท่านโปรดยั้งมือด้วย!”
“พี่ฉู่!” มู่หรงชิงเหอตกใจวิ่งไปข้างหน้าเช่นกัน ความแข็งแกร่งของผู้บ่มเพาะระดับแปดนั้นน่ากลัวอย่างแท้จริง คลื่นกระแทกที่ปล่อยออกมาจากการโจมตีอาจทำให้ถึงแก่ชีวิตได้
ถึงอย่างนั้น นางก็ยังวิ่งเข้าไปปกป้องฉู่โหยวเจาโดยไม่รู้ตัว
จ้าวจื่อหยุดตรงหน้าพวกนางทั้งสองและขมวดคิ้ว “เห็นแก่หน้าตระกูลฉินและตระกูลมู่หรง ข้าสามารถแสร้งทำเป็นว่าพวกท่านสองคนไม่ได้พูดอะไรกันก่อนหน้านี้ หลีกทาง!”
มู่หรงชิงเหอดึงฉู่โหยวเจาอย่างรวดเร็ว “เข้าใจแล้ว! พี่ฉู่ นี่คือการต่อสู้ระหว่างพี่เขยของท่านกับนายน้อย! พวกเราช่วยอะไรไม่ได้”
นี่ไม่ใช่เพียงเพื่อคำนึงถึงความปลอดภัยของฉู่โหยวเจา แต่ยังเป็นเพราะตระกูลมู่หรงสนับสนุนฝ่ายของราชันลมปราณไม่มีทางที่นางจะเสี่ยงทำลายความสัมพันธ์นี้ด้วยการต่อต้านทายาทของราชันลมปราณ
สำหรับซูอัน แม้ว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับเขาจะเป็นเรื่องที่น่าเสียใจ แต่สำหรับผู้คลั่งไคล้การต่อสู้เช่นนาง ในการประมือกันเช่นนี้มีเพียงชัยชนะหรือความพ่ายแพ้เท่านั้น
