บทที่ 1009 สาบานก่อนสิ
บทที่ 1009 สาบานก่อนสิ
ซูอันยิ้มเยาะเย้ย “เจ้าพูดเองนะ”
เขาหยิบจี้หยกขาวแวววาวออกมาจากกระเป๋าด้านใน มันถูกประดับไปด้วยดอกไม้และสัตว์แกะสลักอย่างพิถีพิถัน โดยมีตัวอักษร ‘อวี้’ อยู่ตรงกลาง “เจ้าจำจี้นี้ได้ไหม? นี่เป็นของที่ระลึกแห่งความรักที่อวี้เหยียนลั่วมอบให้ข้า ปกตินางจะเก็บมันไว้กับตัวตลอดเวลา แต่นางไม่สามารถอยู่กับข้าได้ตลอดเวลา ดังนั้นนางจึงให้สิ่งนี้กับข้าไว้แทนกาย”
ครั้งหนึ่งเขาเคยช่วยอวี้เหยียนลั่วจากเงื้อมมือของค่ายเมฆาทมิฬ นางบอกว่าจะตอบแทนเขาเมื่อนางกลับไปที่เมืองจันทร์กระจ่าง แต่เมื่อเขาไปหานางในภายหลัง กลับหาไม่พบ
ไม่เพียงแค่นั้น นางไม่เคยกลับไปที่เมืองจันทร์กระจ่างอีกเลย
ไม่ได้หมายความว่านางหลอกเขาเหรอ?
ดังนั้นข้าจะใช้ชื่อเจ้า เรื่องนี้เจ้าตำหนิข้าไม่ได้!
คราวนี้เป็นทายาทของราชันลมปราณ ฉู่โหยวเจาและคนอื่น ๆ ที่ต่างพากันตกตะลึง
แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่ามันเป็นของส่วนตัวของอวี้เหยียนลั่วหรือไม่ แต่ตัวอักษร ‘อวี้’ บนจี้ก็ชัดเจนเพียงพอ รวมถึงภาพสลักนั้นเป็นตราของตระกูลอวี้ซึ่งคนนอกไม่สามารถปลอมแปลงได้
“เดี๋ยวก่อน พี่เขยมีความสัมพันธ์กับอวี้เหยียนลั่วจริง ๆ เหรอ?!!” ทั้งฉู่โหยวเจาและมู่หรงชิงเหอมองซูอันด้วยความตกใจ ปากเล็ก ๆ ของพวกนางอ้าค้าง
“เป็นไปได้อย่างไร!?” จ้าวจื่อไม่อยากเชื่อสายตาเช่นกัน ในเวลานี้แม้แต่เขาก็ยังรู้สึกอิจฉาริษยา
อาจจะเป็นเวลานานแล้ว แต่อวี้เหยียนลั่วเคยเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงอย่างแน่นอน
แม้แต่พ่อของเขาก็ยังตามเกี้ยวนางและจบลงด้วยความล้มเหลว ตัวเขาเองเคยเห็นนางแวบหนึ่งเมื่อไม่กี่ปีก่อนเช่นกัน แต่ก็ไม่เคยลืมความงดงามของนางได้เลย
แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างคนอย่างเขากับอวี้เหยียนลั่ว นี่คือเหตุผลที่เขาเก็บความชื่นชมไว้ในใจเท่านั้น
หากเทพธิดาองค์นี้ที่แม้แต่เขายังทำได้แค่ชื่นชมอย่างเงียบ ๆ กลับมาตกหลุมรักผู้ชายที่ตัวเองดูถูกเหยียดหยาม เขาอาจจะตายจากความโกรธได้
เป็นไปได้อย่างไร!?!!
—
ท่านยั่วยุจ้าวจื่อสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +999… +999… +999…
—
ทายาทของราชันลมปราณโยนความคิดทิ้งอย่างรวดเร็ว ไม่มีทางที่เทพธิดาอย่างสตรีผู้นั้นจะตกหลุมรักลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านภรรยาคนหนึ่ง เขาหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกถึงความเป็นเหตุเป็นผลที่กลับมา และพูดว่า “จี้ตระกูลอวี้ก็จริง แต่จะเป็นของอวี้เหยียนลั่วจริงหรือไม่? เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อไหมว่าอวี้เหยียนลั่วตกหลุมรักเจ้า? ไปส่องกระจกดูตัวเองบ้าง!”
มู่หรงชิงเหอและฉู่โหยวเจาพยักหน้าเห็นด้วย เป็นคำพูดที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง
มีเพียงคนขับชราฟันหลอเท่านั้นที่รู้ว่าจี้นี้ไม่ใช่สิ่งที่สมาชิกตระกูลอวี้ธรรมดาจะมีได้ มันเป็นของส่วนตัวของฮูหยินอย่างแน่นอน
เขาหันไปมองห้องโดยสารอย่างไม่เชื่อสายตา “ฮูหยิน ท่านตกหลุมรักชายหนุ่มคนนั้นจริง ๆ เหรอ?”
ผู้หญิงที่อยู่ข้างในสูดหายใจเข้า “ฮึ่ม! ข้าไม่อยากจะเชื่อเลย แม้แต่เจ้าก็ยังเชื่อเขา”
คนขับชราฟันหลอหัวเราะอย่างเชื่องช้า เขาควรจะเป็นคนแรกที่ปฏิเสธความคิดนี้ ฮูหยินของเขาไม่ยอมให้ตัวเองเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนเลย และในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานางไม่ได้ให้ความสนใจผู้ชายที่นางเรียกว่าสามีมากนัก…
แต่วันนี้นางดูสนใจชายคนนี้ชื่อซูอันอย่างประหลาด เป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะต้องสงสัย
“ในเมื่อท่านไม่เกี่ยวอะไรกับเขา ฮูหยิน ให้ข้าฉีกปากสุนัขนั่นซะ จะได้ไม่ทำลายชื่อเสียงของท่านอีกต่อไป”
คนขับชราฟันหลอพูดด้วยความขุ่นเคืองใจ
“ช่างมันเถอะ” ผู้หญิงในรถม้ารีบพูด “ดูไปก่อน”
คิ้วของคนขับชราฟันหลอเลิกขึ้น ดูเหมือนว่าฮูหยินของเขาจะมีความสัมพันธ์กับเจ้าหนุ่มนี่จริง ๆ!
ซูอันถอดจี้ออก “เจ้านี่ขี้อิจฉาจริง ๆ” เขาพูดอย่างดูถูก “ถ้าเจ้าไม่เชื่อข้าก็ไปถามคนตระกูลอวี้ดู แต่เจ้าคงไม่เชื่อแม้ว่าอวี้เหยียนลั่วจะมาบอกด้วยตัวเอง ดังนั้นเลิกพูดแล้วไปกินขี้ซะ!”
ใบหน้าของขุนนางหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงทันที “ฮึ่ม! ข้าจะไม่เสียเวลาพูดเรื่องไร้สาระนี้กับอีกเจ้าแล้ว ตอนนี้เรามาคุยกันเรื่องระหว่างเจ้าและข้าดีกว่า!”
“เรื่องระหว่างเรา? ข้าสนใจแต่ผู้หญิงเท่านั้น ข้าไม่สนใจเจ้าหรอกไม่ว่าเจ้าจะสวยแค่ไหน” ซูอันกล่าวอย่างดูถูก
ทายาทของราชันลมปราณโกรธมากจนพูดไม่ออก
—
ท่านยั่วยุจ้าวจื่อสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +444… +444… +444…
—
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อทำให้ตัวเองสงบลง จากนั้นพ่นลมหายใจและพูดว่า “เจ้านี่ปากดีจริง ๆ นะ ไอ้เด็กน้อย แต่นี่คือโลกแห่งผู้บ่มเพาะที่ซึ่งความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง ข้าจะทำให้เจ้าเข้าใจว่าโลกนี้ช่างกว้างใหญ่เพียงใด!”
หัวใจของฉู่โหยวเจาเริ่มเต้นแรงอีกครั้ง ทุกคนรู้ว่าทายาทของราชันลมปราณมีการบ่มเพาะระดับแปด ตอนนี้พี่เขยของนางทำให้เขาขุ่นเคืองอย่างสมบูรณ์ เขาจะยั้งมือได้อย่างไร?
“เดี๋ยว!” เมื่อเห็นว่าจ้าวจื่อกำลังจะพุ่งเข้าใส่ ซูอันรีบยกมือขึ้นเพื่อหยุดเขา
“อะไร? กลัวเหรอ?” ทายาทของราชันลมปราณไม่รีบร้อนที่จะเคลื่อนไหว “ถ้าเจ้ากลัว ข้าจะให้โอกาสเจ้าหนึ่งครั้ง ถ้าเจ้าคุกเข่าลงกับพื้น ข้าอาจพิจารณาปล่อยเจ้าไป”
เขาแค่บอกว่าจะพิจารณา ไม่ใช่ว่าจะยอมปล่อยซูอันไป เขาจะสอนชายปากสุนัขนี่ว่าโลกนี้มันโหดร้ายจริง ๆ
ซูอันถอนหายใจ “ข้าแค่ไม่อยากมีปัญหา ถ้าข้าทุบตีเจ้าจนวิ่งไปร้องไห้หาพ่อแม่ล่ะ? เรื่องนี้จะไม่จบง่าย ๆ แน่”
ทายาทของราชันลมปราณหัวเราะอย่างดูถูก “ทำไมข้าต้องร้องไห้เพราะขยะอย่างเจ้าด้วย?”
แม้ว่าความสามารถของซูอันนั้นค่อนข้างน่าประทับใจ แต่ในสายตาของผู้บ่มเพาะระดับแปดเช่นเขา ซูอันไม่ต่างจากขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้น
“ก็พูดยากนะ มาสาบานกันก่อนดีกว่าว่าจะต่อสู้อย่างยุติธรรม และหลังจากนี้ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นเช่นไร เราทั้งสองคนไม่สามารถแก้แค้นอีกฝ่ายได้ในภายหลัง ดีไหม?” ซูอันไม่กลัวชายคนนี้ แต่เขาไม่ต้องการดึงราชันลมปราณเข้ามาเกี่ยวข้อง
จ้าวจื่อขมวดคิ้ว ที่จริงแล้วข้อเสนอให้สาบานนี้ค่อนข้างล่อลวง ซูอันเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของวังตะวันออก ตามรายงานของสายลับ รัชทายาทและองค์หญิงรัชทายาทดูเหมือนจะไว้วางใจชายคนนี้มาก คงลำบากถ้าวังตะวันออกถามไถ่เรื่องนี้ในภายหลัง
หากสาบานตามข้อเสนอ เขาก็ไม่ต้องกังวลกับผลที่จะตามมา
ทำไมชายคนนี้ถึงเสนอให้สาบาน? มีอะไรไม่ชอบมาพากลหรือเปล่า?…
เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบครุ่นคิด ซูอันก็ยิ่งกระตุ้นหนักขึ้น “อะไร? ทายาทของราชันลมปราณผู้ยิ่งใหญ่กลัวข้าเหรอ? ก็ได้ เรียกพ่อของเจ้ามาแทนก็แล้วกัน ข้าจะจัดการเขาเอง”
ทายาทของราชันลมปราณโกรธจนไฟแทบลุกออกจากหัว “ข้าเนี่ยนะ? กลัวเจ้า?”
—
ท่านยั่วยุจ้าวจื่อสำเร็จ
ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +888!
—
แม้ว่าภูมิหลังที่ไม่ธรรมดาของเขาจะเป็นประโยชน์ แต่ก็มีข้อเสียเช่นกัน บ่อยครั้งที่คนอื่นเชื่อว่าเขามาถึงจุดนี้ได้เพราะพ่อของตัวเองเท่านั้น จ้าวจื่อเกลียดชังอย่างยิ่งหากมีคนพูดเรื่องนี้ขึ้นมา
“ถ้าเจ้าต้องการคำสาบาน ก็สาบานสิ! อย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน!” ทายาทของราชันลมปราณกำหมัด อดกลั้นความโกรธ ในใจคิดว่านี่เป็นโอกาสที่ดีแล้วที่จะบรรเทาความกังวลเกี่ยวกับวังตะวันออกที่คุ้มหัวซูอันอยู่
