บทที่ 1002 อันตรายที่ซุ่มซ่อน
บทที่ 1002 อันตรายที่ซุ่มซ่อน
“แน่นอนว่ามันเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดจนผู้หญิงของข้าต้องอ้อนวอนขอการอภัย” เผี่ยวตวนเตียวตอบกลับพร้อมกับยืดอก อย่างไรก็ตาม เขาแอบเอามือถูก้นกบอย่างลับ ๆ
ข้าเจ็บหลังอีกแล้ว นี่มันไม่แย่ไปหน่อยเหรอ?!
“จริงเหรอ?” เจียวซือกุนรู้สึกสงสัย
เผี่ยวตวนเตียวกระแอมไปอย่างรู้สึกผิด เขานี่แหละเป็นคนที่ขอการให้อภัยเมื่อคืนก่อน แต่ไม่มีทางที่เขาจะพูดความจริงนี้ออกมา เขาเปลี่ยนเรื่องทันทีเพื่อหลีกเลี่ยงความอับอาย “แล้วเจ้าล่ะ?”
เจียวซือกุนบ่นอุบ “ข้าถามผู้หญิงว่าปกติแล้วนางคิดเงินเท่าไร?”
“โอ้?” เผี่ยวตวนเตียวอยากรู้อยากเห็น ภายใต้สถานการณ์ปกติ เขาจะไม่มีวันมีโอกาสได้อยู่กับผู้หญิงชั้นหนึ่งของหอคณิกาหลวง ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ราคาเช่นกัน
เจียวซือกุนกล่าวว่า “ผู้หญิงคนนั้นบอกข้าว่า การทำบนพื้นมีราคายี่สิบเหรียญ และอีกหนึ่งร้อยเหรียญทำบนเตียง เจ้ารู้ไหมว่าข้าเลือกอันไหน?”
“เตียง?” เผี่ยวตวนเตียวเดาว่าซูอันเป็นคนจ่ายอยู่แล้ว ดังนั้นพวกเขาก็ควรสนุกกับตัวเองให้เต็มที่ใช่ไหม?
เจียวซือกุนส่ายหัว “แน่นอนว่าบนพื้น”
เผี่ยวตวนเตียวไม่เข้าใจสิ่งที่เขาเพิ่งได้ยิน
เจียวซือกุนกล่าวต่อตามความเป็นจริง “แม้ว่าท่านซูจะเป็นคนจ่าย แต่เราควรช่วยเขาประหยัดเงินให้มากที่สุด ด้วยเงินจำนวนเท่า ๆ กัน ข้าสามารถทำมันได้ห้ารอบบนพื้น แทนที่จะอยู่บนเตียงเพียงรอบเดียว มันไม่คุ้มค่ากว่าเหรอ?”
เผี่ยวตวนเตียวตกตะลึง ตอนแรกเขารู้สึกทึ่งกับน้ำใจของชายคนนี้ จากนั้นก็ต้องตกใจกับความอึดของสหาย
ห้ารอบ… ห้ารอบ…!!!
ตัวเลขนี้ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเขา ในขณะที่จิตใจถูกครอบงำด้วยความริษยา
แม่บ้านคนหนึ่งรีบออกมาพูดกับพวกเขา “พวกท่านไม่จำเป็นต้องรอ นายน้อยซูกำลังพักผ่อนอยู่ข้างใน”
“มันเช้าแล้ว ทำไมเขายังต้องการพักผ่อน? เป็นไปได้ไหมว่าพี่ซูกำลังมีปัญหา?” เผี่ยวตวนเตียวร้องด้วยความยินดี ในที่สุดความมั่นใจก็กลับมา
เจียวซือกุนแก้คำพูดของสหายอย่างรวดเร็ว “เจ้าเห็นไหมว่าเมื่อคืนนี้เขามีผู้หญิงกี่คน? ห้ารอบน่ะลืมไปได้เลย โน่น! สิบห้ารอบแน่นอนสำหรับท่านซู ช่างน่าทึ่งจริง ๆ ข้าได้แต่ชื่นชมเขา”
“สิบห้ารอบ…!” รอยยิ้มของเผี่ยวตวนเตียวหยุดนิ่งทันที
“ท่านซูทำศึกหนักตลอดทั้งคืน ดังนั้นเขาควรนอนให้นานขึ้นอีกนิด” เจียวซือกุนกล่าว “ออกไปกันเถอะ อย่าไปรบกวนเขา”
“อ… อืม…” เผี่ยวตวนเตียวขยับเท้าอย่างมึนงง ต่อไปเขาจำเป็นต้องพักผ่อนให้เพียงพอเช่นกัน เพื่อที่จะได้รับความเคารพจากผู้อื่น
…
เมื่อทั้งสองออกไป หอคณิกาหลวงก็เงียบลงอีกครั้ง
หลังจากนั้นไม่นาน อวิ้นเจียนเยว่ก็ตื่นขึ้นด้วยเสียงเคาะประตู “อาจารย์ ท่านอาจารย์!”
อวิ้นเจียนเยว่สะดุ้งตื่นเอามือลูบขาโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าของนางแดงมาก ทำไมข้าถึงฝันถึงเขา อา! ข้าไม่ควรทำกับเจ้าตัวร้ายนั่น!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเรื่อย ๆ
อวิ้นเจียนเยว่สวมเสื้อผ้าปกปิดร่างกาย จากนั้นก็ปลดผนึกที่ประตู “อะไรทำให้เจ้าเสียความสงบ? นี่ไม่สมกับเป็นบุตรีสวรรค์เลย!”
ชิวฮัวเล่ยเดินเข้ามาอย่างไม่มีความสุข “อาจารย์ ทำไมเราจึงออกเดินทางอย่างเร่งด่วนเช่นนี้?”
“มีบางอย่างเกิดขึ้นที่สำนัก เราต้องกลับไปให้เร็วที่สุด” อวิ้นเจียนเยว่ตอบอย่างเย็นชา เป็นเรื่องดีกว่าที่จะอธิบายให้ศิษย์ของนางฟังเมื่อพวกนางกลับไปที่สำนักแล้ว
นางบิดสะโพกอย่างผิดธรรมชาติขณะพูด ความรู้สึกชื้นที่หว่างขาทำให้ไม่สบายตัว
สีหน้าของชิวฮัวเล่ยเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นที่สำนัก นางไม่ได้ดื้อรั้นหรือยืนกรานและพร้อมที่จะกลับไปเช่นกัน “ข้ามีเพียงหนึ่งคำขอ โปรดให้ข้าไปพบกับอาซูสักครั้งก่อนออกเดินทาง”
ด้วยเหตุผลบางอย่างอวิ้นเจียนเยว่รู้สึกรำคาญกับเรื่องนี้ นางยิ้มอย่างโกรธจัด “การหมกมุ่นอยู่กับผู้ชายจะเป็นอุปสรรคต่อการบ่มเพาะของเจ้าเท่านั้น!”
ชิวฮัวเล่ยไม่ยินยอม “อาจารย์ นั่นเป็นเพียงเพราะท่านไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความรัก…”
เมื่อนางเห็นคิ้วของอาจารย์เริ่มขมวด นางจึงเปลี่ยนน้ำเสียง “เอ่อ ข้าหมายความว่า ศิษย์ของท่านคนนี้ยังไม่ถึงระดับที่จะมีความรัก เมื่อข้ากลับไปที่สำนัก ข้าจะบ่มเพาะอย่างหนัก”
ในที่สุดคิ้วที่ขมวดของอวิ้นเจียนเยว่ก็คลายออก “ฮึ่ม! ให้เล้งส่วงเยว่คอยติดตามเจ้า เจ้าจะได้ไม่ทำให้ชื่อเสียงของสำนักเราด่างพร้อย!”
ใบหน้าของชิวฮัวเล่ยแดงก่ำ คนอื่นเรียกเราว่าสำนักมาร! เราจะมีชื่อเสียงอะไรให้ด่างพร้อยมากไปกว่านี้อีก?
แน่นอน… นางไม่กล้าแสดงความคิดเห็นเหล่านี้ออกมาและจากไปอย่างรวดเร็ว เมื่อไปถึงทางเข้า นางหันกลับมามองอวิ้นเจียนเยว่ “แล้วอาจารย์สบายดีไหม? ทุกอย่างเรียบร้อยไหม?”
“อะไรจะเกิดขึ้นกับข้าได้?” อวิ้นเจียนเยว่สูดลมหายใจ มือลากผ้าห่มคลุมขาอย่างงุ่มง่าม หลังจากนี้ข้าต้องไปอาบน้ำ!
ชิวฮัวเล่ยงงงวย ด้วยเหตุผลบางอย่าง อาจารย์ดูไม่เหมือนตัวตนตามปกติ นางมักจะเย็นชาและดูนิ่งสงบราวกับดวงจันทร์ และให้ความรู้สึกห่างเหินอย่างเป็นธรรมชาติ
แต่วันนี้นางดูค่อนข้างเย้ายวน จนกระทั่งชิวฮัวเล่ยซึ่งเป็นผู้หญิงด้วยกันก็เริ่มรู้สึกมีบางอย่างที่ติดใจในตัวนาง
ชิวฮัวเล่ยรีบส่ายหัว ข้าคงคิดมากไปเอง จะมีอะไรเกิดขึ้นกับคนอย่างอาจารย์ของข้าได้อย่างไร?
นางรีบไปที่ห้องของซูอัน เล้งส่วงเยว่สาวใช้ของนางมองดูจากทางเข้าประตู “เจ้าสำนักได้ออกคำสั่งมาแล้ว บุตรีสวรรค์ได้โปรดอย่าบังคับข้า”
“น่ารำคาญ” ด้วยการโบกมืออย่างไม่อดทน ชิวฮัวเล่ยก็เข้าไป
…
ในขณะเดียวกัน ในห้องพักแขกหรูหราอีกห้องหนึ่งบนถนนสายเดียวกันระหว่างพระราชวังและหอคณิกาหลวง นายน้อยผู้สูงศักดิ์คนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่างชั้นสองที่แง้มออกเล็กน้อย
เขาขมวดคิ้วขณะมองถนนด้านนอก “สายขนาดนี้แล้ว ทำไมซูอันยังไม่ออกมา? ราชองครักษ์ทั้งสองจากวังตะวันออกได้จากไปนานแล้ว”
ลูกน้องด้านข้างตอบว่า “เราได้ส่งคนไปสืบแล้ว มีข่าวลือว่าเมื่อคืนนี้ซูอันได้ร่วมรักกับคณิกาสิบกว่าคน จนถึงตอนนี้ก็ยังหลับอยู่”
“เฮอะ ก็ดูมีอะไรดีเหมือนกันนี่” นายน้อยผู้สูงศักดิ์พูดด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง “น่าเสียดาย นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะมีความสุขได้อย่างนี้!”
ลูกน้องของเขาลังเล “นายน้อย จักรพรรดิได้มอบตำแหน่งราชเลขาให้ซูอัน และเขาก็เป็นสมาชิกของวังตะวันออกด้วย ถ้าท่านฆ่าเขาในที่สาธารณะจะไม่มีปัญหาเหรอ?”
“ใครบอกว่าข้าจะฆ่ามัน?” นายน้อยผู้สูงศักดิ์ตอบอย่างเฉยเมย “ไม่ต้องห่วง ข้าจะสอนบทเรียนที่ลืมไม่ลงให้มัน เป็นความผิดของมันที่กล้าต่อต้านพ่อของข้า พ่อของข้าอาจไม่เต็มใจที่จะลดระดับตัวเองลงมาจัดการมันด้วยตัวของเขาเอง แต่ข้าจะแก้แค้นแทนท่านให้สาสม”
“ปัญญาของท่านไร้ขอบเขต นายน้อย” ลูกน้องถือโอกาสเลียขาทันที
นายน้อยหนุ่มไม่หวั่นไหว “เจ้าเตรียมการเสร็จแล้วหรือยัง? ตรวจสอบทุกอย่างอีกครั้ง ห้ามมีข้อผิดพลาดใด ๆ”
“เข้าใจแล้ว!” ลูกน้องของเขารีบถอยออกไปเพื่อปฏิบัติตามคำสั่ง
