บทที่ 603 ข้าแค่ผิดหวัง
ภายใต้แสงเทียน ใบหน้าที่เด็ดเดี่ยวของชางฉีกลับอ่อนโยนลง
“ในเวลานั้นข้ากับพี่ชายเป็นวีรบุรุษที่ทุกคนบนทุ่งหญ้าต่างก็ชื่นชอบ รอยแผลเป็นบนใบหน้าก็ถือเป็นเกียรติยศของข้าในฐานะนักรบเช่นกัน
พ่อของข้า อาถีฮั่น เป็นคนโหดเหี้ยม ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้กับชนเผ่าอื่น ๆ วีรบุรุษของแต่ละเผ่าจึงวางแผนที่จะฆ่าเขาและแต่งตั้งข่านคนใหม่ พี่ชายและข้าย่อมกลายเป็นกรงเล็บสำหรับพวกเขา เพราะพวกเรามีสายเลือดที่บริสุทธิ์ที่สุดของข่าน แม่ของพวกเรายังเป็นเค่อตุนผู้สูงศักดิ์ที่สุดอีกด้วย”
เซี่ยวั่งซูฟังเขาพูดเงียบ ๆ เพราะอยากทำความเข้าใจอดีตของเขาให้มากที่สุด
ชางฉีเช็ดทรายออกจากมือ “และตอนนั้นเองที่ข้าได้รู้จักกับมู่เหรินที่มาจากดินแดนทางซ้าย และน้องสาวของเขา อูหลุนจู”
เซี่ยวั่งซูจึงตระหนักได้ว่า อูหลุนจูผู้นี้ บางทีอาจเคยเป็นคนที่สำคัญมากสำหรับเขา
“มู่เหรินเป็นนักรบข้างกายของท่านลุง ในอดีตพ่อของเขาก็เคยติดตามอาถีฮั่น แต่น่าเสียดายที่เขาถูกอาถีฮั่นฆ่า ดังนั้นพวกเขาจึงมีความแค้นต่อกัน มู่เหรินต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับข้า และอูหลุนจูตอนนั้นก็อยู่ในค่าย มีหน้าที่ทำอาหารและซักเสื้อผ้าให้พวกเรา
ตอนนั้นข้าออกจากค่ายแต่เช้าและกลับดึกทุกวัน โอกาสที่ข้าจะเจอกับพี่ชายก็น้อยลง เขาอยู่ข้างกายของท่านลุง ในฐานะลูกชายคนโต เขาจึงเป็นข่านคนต่อไปที่เผ่าต่าง ๆ เลือกขึ้นมาเอง เมื่อข้าอยู่ต่อหน้าเขา ก็ยังต้องทำความเคารพเขา”
ชางฉีหัวเราะเบา ๆ “แต่ข้าไม่เคยคิดเลยว่าพวกเราพี่น้องจะบาดหมางกัน ดวงจันทร์น้อย เจ้าต้องรู้ว่าในแคว้นของพวกเราเพื่อแย่งกันเป็นผู้นำเผ่าแล้ว แม้จะเป็นพ่อลูกแท้ ๆ ก็หันดาบเข้าหากันได้ แต่ข้าเคยคิดว่าข้ากับพี่ชายจะเป็นข้อยกเว้น เพราะตอนนั้นหลังจากท่านแม่ตาย เขาก็เป็นคนคอยปกป้องข้าตอนที่เราหนีออกจากราชสำนัก
เขาเหมือนท่านพ่อมากขึ้นเรื่อย ๆ และก็กลายเป็นหุ่นเชิดของผู้นำเผ่าเหล่านั้นด้วย เขาเริ่มใช้ชื่อตัวเองบุกยึดเผ่าที่อ่อนแออย่างไม่ไยดี เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเอง จากวีรบุรุษบนทุ่งหญ้า ก็กลายเป็นคนที่ทุกคนต่างก็หวาดกลัว
ข้าเคยพบเขาอยู่หลายครั้ง แต่ตอนนั้นพี่ใหญ่หวาดระแวงข้าอย่างมาก นานวันเข้าข้าก็ได้ออกไปอยู่ด้านนอกกับมู่เหรินและไม่กลับมาที่เผ่าอีก ต่อมาก็ได้ข่าวว่าพี่ชายตายแล้ว”
เซี่ยวั่งซูประหลาดใจ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเช่นนี้ “เขาตายได้อย่างไร?”
“เขาเชื่อฟังคำสั่งของคนเหล่านั้น และได้เป็นข่านอยู่ที่นั่น หลังจากท่านพ่อรู้เข้าย่อมทนไม่ได้ สงครามระหว่างสองฝ่ายจึงปะทุขึ้น หลังจากที่อาถีฮั่นสังหารท่านแม่ของข้าด้วยมือตัวเองแล้ว ก็ฆ่าพี่ชายของข้าอีกคน แต่ไม่ใช่ว่าข้ามองไม่ออกว่าพี่ชายเพียงแค่ถูกคนพวกนั้นใช้เป็นเครื่องมือทดสอบความแข็งแกร่งของอาถีฮั่น
หลังจากพี่ชายของข้าตาย อาถีฮั่นก็ส่งคนตามล่าข้า เขากลัวว่าข้าจะเป็นคนต่อไปที่จะคุกคามตำแหน่งของเขา และข้าไม่อยากทำให้พวกมู่เหรินต้องพลอยลำบากไปด้วย จึงได้แอบหนีไป แต่พวกเขาก็ยังตามข้ามา อูหลุนจูอายุมากกว่าข้าสามปี เป็นผู้หญิงที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว นางก็เหมือนกับผู้หญิงทุกคนบนทุ่งหญ้า แข็งแรง กล้าหาญ
ตอนนั้นข้าแอบสาบาน ว่าหากฐานะของข้ามั่นคงแล้ว จะไม่ทำให้มู่เหรินและอูหลุนจูผิดหวัง”
เซี่ยวั่งซูฟังแล้วก็รู้สึกว่าหัวใจปวดหน่วง ๆ เล็กน้อย “ต่อมาเล่า?”
บนใบหน้าของชางฉีเวลานี้รอยยิ้มได้เลือนหายไปแล้ว “มู่เหรินช่วยข้าให้พ้นจากอันตรายหลายครั้ง และเป็นคนที่ข้าไว้วางใจมากที่สุด หลังจากที่พี่ชายของข้าตาย ข้าก็หงอยเหงาเศร้าซึมอยู่นาน ถึงขนาดมีความคิดที่จะออกจากทุ่งหญ้า แต่มู่เหรินก็เป็นคนเกลี้ยกล่อมข้าให้อยู่ต่อ อูหลุนจูก็คอยให้กำลังใจข้า และในตอนนั้นเองที่อูหลุนจูบอกว่าต้องการแต่งงานกับข้า
พวกเขาพี่น้องมีบุญคุณกับข้า ข้าไม่เคยเจอใครที่ดีกับข้ามากกว่าอูหลุนจูอีกแล้ว ตอนนั้นข้ากับอูหลุนจูอยู่ด้วยกัน ดวงจันทร์น้อย เวลานั้นอูหลุนจูนางดีกับข้ามากจริง ๆ”
เซี่ยวั่งซูกุมมือของเขาเอาไว้ “ข้าเข้าใจ”
“พวกเราสามคนอาศัยอยู่ในถ้ำ ทว่าชีวิตอันสงบสุขก็อยู่เพียงไม่นาน ชนเผ่าเดิมของพี่ชายก็ได้มาตามหาพวกเขา เนื่องจากพวกเขาเคยติดตามพี่ชายของข้า พวกเขาจึงถูกคนในเผ่าเนรเทศและสังหาร แม้แต่ผู้หญิงของพี่ชายข้าก็ไม่ละเว้น
อูหลุนจูและมู่เหรินก็ไม่เต็มใจที่จะใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่แต่ในถ้ำเช่นนั้น ด้วยแรงสนับสนุนของพวกเขา ข้าจึงตัดสินใจฆ่าอาถีฮั่นเพื่อล้างแค้นให้กับพี่ชายและแม่ของข้า
หลังจากผ่านไปประมาณห้าปี กลุ่มของข้าก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ประกอบกับชื่อเสียงในเผ่ายังคงเหลืออยู่ ข้าจึงค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้นมาจนทัดเทียมกับอาถีฮั่น แน่นอนว่าก็มีพี่น้องที่ต้องตายไปหลายคน แต่มู่เหรินและอูหลุนจูก็ยังคอยอยู่เคียงข้างข้ามาโดยตลอด ข้าเชื่อว่าชีวิตจะดีขึ้นเรื่อย ๆ”
ทันใดนั้นชางฉีก็หัวเราะออกมา “ถึงตรงนี้เจ้าคิดว่าทุกอย่างคงจะราบรื่นแล้วใช่หรือไม่?”
เซี่ยวั่งซูพยักหน้ารับ
ทว่ามือทั้งสองข้างของชางฉีกลับกำจนแน่น “ในคืนก่อนศึกใหญ่ได้มีคนวางยาพวกเรา ข้าถูกคนฟันตั้งแต่หน้าอกลงไปถึงหน้าท้อง หากไม่ใช่เพราะมีคาราวานพ่อค้าของต้าจิ้นผ่านมาช่วยข้าเอาไว้ และทิ้งยาไว้ให้ข้าขวดหนึ่ง บางทีตอนนั้นข้าอาจจะตายไปแล้วก็ได้”
“เหตุใดถึงเป็นเช่นนั้นไปได้?” เซี่ยวั่งซูเพียงได้ยินว่าชางฉีกล้าหาญและเก่งเรื่องการต่อสู้ อาศัยกำลังของตัวเองเข้าสู่ราชสำนักทีละก้าว และขึ้นมาเป็นข่านได้สำเร็จ
นางคิดว่าเส้นทางของเขาต้องราบรื่นเป็นแน่
“พูดไปแล้วก็ยากที่จะเชื่อจริง ๆ หากไม่ใช่เพราะข้ารอดชีวิตมาได้ และกลับไปยังดินแดนของข้าอย่างเงียบ ๆ ก็คงไม่ได้เห็นภาพที่อูหลุนจูกับพี่ชายของข้ากอดรัดกันอย่างแนบแน่น ผู้หญิงซื่อสัตย์ที่เคยสาบานต่อฟ้าดินว่าจะอยู่เคียงข้างข้าตลอดไป สุดท้ายทุกอย่างล้วนเป็นแค่แผนการของพวกเขา”
เซี่ยวั่งซูดวงตาเบิกกว้าง
“พี่ชายเจ้ายังไม่ตายอย่างนั้นหรือ?”
“ใช่ ทุกคนต่างคิดว่าเขาตายแล้ว แต่ความจริงแล้วเขายังไม่ตาย แม้แต่ลูกน้องที่ตอนหลังมาอยู่กับข้าก็ล้วนเป็นคนของเขา เขาเพียงแค่หลอกใช้ข้า ส่วนอูหลุนจูก็เป็นคนรักของเขามาก่อน ตอนที่ข้ากับมู่เหรินไม่อยู่ที่เผ่า อูหลุนจูก็อยู่กับเขา
และคืนนั้น ข้าจึงเข้าใจความจริงทั้งหมด”
ชางฉีพูดออกมาด้วยความยากลำบาก “และในเวลานั้น อาฉื่อน่าหลู่ ลูกของข้าที่อูหลุนจูเป็นผู้ให้กำเนิดก็มีอายุได้สามขวบแล้ว ข้าเคยตั้งใจว่ารอข้าครองราชสำนักได้แล้ว จะมอบตำแหน่งให้นาง ในราชสำนักผู้ที่สามารถได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเค่อตุน ต้องเป็นหญิงสาวที่มาจากห้าเผ่าหลัก แต่มู่เหรินเป็นเพียงนักรบ ดังนั้นด้วยฐานะของอูหลุนจูในเผ่า ข้าจึงทำได้แค่มอบตำแหน่งนางสนมให้นางเท่านั้น
ข้าพยายามคิดหาวิธีเลื่อนขั้นให้มู่เหริน โดยให้มู่เหรินไปดูแลเผ่าเผ่าหนึ่ง เช่นนี้อูหลุนจูและอาฉื่อน่าหลู่ก็จะมีฐานะที่สูงขึ้นและสามารถเป็นเค่อตุนของข้าได้ แต่นางกลับเป็นผู้หญิงของพี่ชายข้ามาโดยตลอด เด็กคนนั้นสรุปว่าเป็นลูกของข้าหรือว่าของพี่ข้า ก็ไม่มีใครสามารถบอกได้”
เซี่ยวั่งซูใช้ชีวิตอยู่ในราชวงศ์มาตั้งแต่เกิด จึงได้ยินเรื่องราวที่คนในตระกูลเดียวกันฆ่าแกงกันเองเช่นนี้มาแล้วมากมาย
การที่ผู้หญิงคนหนึ่งเข้าหาสองคนพี่น้องเช่นนี้ ต้าจิ้นเองก็ใช่ว่าจะไม่เคยมี
“พี่ชายของเจ้าหลอกใช้เจ้าให้กำจัดเผ่าต่าง ๆ และซ่อนตัวอยู่ถึงห้าปี รอจนกระทั่งเจ้าสามารถต่อกรกับอดีตข่านได้แล้ว จึงได้เผยตัวออกมาลอบสังหารเจ้า และชิงอำนาจของเจ้าไป แล้วหลังจากนั้นเล่า?”
“พี่น้องจำนวนมากต่างก็ต้องมาตายเพื่อข้า แค้นนี้ข้าย่อมต้องเอาคืน เขาไม่เห็นข้าเป็นน้องชาย เช่นนั้นข้าจะเป็นคนฆ่าเขาด้วยมือของข้าเอง ข้าผิดต่อคำสั่งเสียของท่านแม่ แต่ข้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป
ข้าจึงฆ่าอาถีฮั่น พาคนของตัวเองกำจัดพวกสารเลวในเผ่าเหล่านั้น สนับสนุนพี่น้องของข้า และกลายเป็นข่านของถู่เจีย แต่อูหลุนจูแค้นที่ข้าฆ่าคนรักของนาง ข้าเองก็ผิดหวังเช่นกันที่นางทรยศต่อความไว้ใจของข้า ในวันที่ข้าฆ่าพี่ชายตัวเอง อูหลุนจูก็ต้องการจะฆ่าข้าด้วย แต่ข้าก็ยังให้โอกาสนางไปจากราชสำนัก ทว่านางกลับเลือกที่จะฆ่าตัวตายเพื่อตามพี่ข้าไป
ดวงจันทร์น้อย ข้าไม่ได้แค้นที่อูหลุนจูหลอกใช้ข้า ข้าก็แค่ผิดหวังเท่านั้น”
