เกิดใหม่เป็นสุนัขจิ้งจอก (Reincarnated As a Fox With System) - ตอนที่ 92

ถังลี่เสวี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าตอนนี้เธอควรพยายามตามหาเสี่ยวเฮยก่อน หรือหาอาหารก่อนดี?

แต่ตอนนี้เธอหิวมาก

เธอไม่ได้กินอาหาร และจิบเครื่องดื่มใดๆ นานกว่าหนึ่งสัปดาห์!

ในท้ายที่สุด เธอตัดสินใจหาเสี่ยวเฮยก่อนเพื่อที่เขาจะได้ปรุงเนื้อย่างอร่อยๆ ให้เธอ

ถังลี่เสวี่ยเปิดใช้งาน [ร่างเทพ] ของเธออย่างรวดเร็ว และร่างเล็ก ๆ ของเธอก็หายไปในอากาศทันที

เธอตระหนักว่าขณะนี้เธออยู่กลางปาที่ไม่รู้จักซึ่งเต็มไปด้วยอันตรายที่คาดเดาไม่ได้ ดังนั้นการเดินทางกับ [ร่างเทพ] ของเธอจึงเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด

“แต่ลองมาคิดดูแล้ว ฉันข้อมูลเลยแม้แต่น้อยว่าฉันอยู่ที่ไหน หรือที่อยู่ของเสี่ยวเฮยอยู่ที่ไหน ฉันจะหาเขาเจอได้ยังไง! เฮ้อ… ไปหาเหยื่อและน้ำกันก่อนเถอะ ก่อนที่ฉันจะอดตาย!”

ถังลี่เสวี่ยตัดสินใจที่จะดําเนินการอย่างระมัดระวังแม้ในขณะที่ [ร่างเทพ] เปิดใช้งานอยู่ เพราะมันไม่ได้หมายความว่าเธอปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ แม้ว่า [ร่างเทพ] ของเธอจะมอบความสามารถในการพรางตัวที่สมบูรณ์แบบให้กับเธอ เธอเรียนรู้เรื่องนี้อย่างยากลําบากเมื่อต้องเผชิญหน้ากับลุงอ้วนมาก่อน

ด้วย [ร่างเทพ] ถังลี่เสวี่ยไม่มีปัญหาใด ๆ ในการเคลื่อนตัวไปรอบ ๆ ป่าอันเขียวชอุ่ม แม้ว่าจะมีต้นไม้ยักษ์และพุ่มไม้หนาทึบจํานวนนับไม่ถ้วนปกคลุมทาง

ร่างโปร่งเล็กๆ ของเธอสามารถฝ่าอุปสรรคต่างๆ ได้อย่างง่ายดาย ไม่ว่าจะเป็นหิน ต้นไม้ หรือ พุ่มไม้

‘เฮ้อ… ฉันมีเปลวไฟแห่งความภาคภูมิใจเป็นพลังโจมตี [ร่างเทพ] เป็นทักษะการเคลื่อนที่ แบบอําพลางและ [ร่างกายสีทอง] เป็นทักษะการป้องกัน แต่ฉันต้องการทักษะบางอย่างที่จะช่วยให้มองเห็นสิ่งกีดขวางเหล่านี้ได้ไกล เพื่อที่ฉันจะได้หาเหยื่อหรือเสี่ยวเฮยได้ง่ายขึ้น’

ถังลี่เสวี่ยขมวดคิ้ว เมื่อจมูกที่บอบบางของเธอแข็งแกร่งขึ้นด้วยทักษะ [การได้กลิ่นที่มากขึ้น] ได้กลิ่นฉุนของเลือด

เธอลังเลในสิ่งที่เธอควรตรวจสอบหรือไม่ แต่ป่าแห่งนี้ก็แปลกมากเช่นกัน

มันเงียบเกินไปและเธอไม่เห็นสัตว์ร้ายหรือนกเลยจนกระทั่งตอนนี้

เธอรู้สึกแย่มากเกี่ยวกับเรื่องนี้ มันเหมือนกับว่าเธอกําลังจะเผชิญหน้ากับบอสใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในเกม RPG!

ถังลี่เสวี่ยหัวเราะเยาะตัวเอง เธอไม่ใช่คนเด็ดขาด อ๊ะ… สัตว์ร้ายที่ตัดสินใจไม่ได้แบบนี้มาก่อนเมื่อเธออยู่ในป่าแสงจันทร์ และเธอไม่มีแม้แต่ [ร่างเทพ] ในขณะนั้น

แต่มันก็พิสูจน์ได้ว่าเธอเติบโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่าเดิม และเธอก็มีความตระหนักรู้ถึงอันตรายมากขึ้นหลังจากประสบการผจญภัยที่อันตรายหลายครั้งในนิกายของเสี่ยวเฮย

ถังลี่เสวี่ยตัดสินใจเรียกวิญญาณการต่อสู้ของเธอออกมา [ปลาทองบิน] และสั่งให้มองไปข้างหน้าเธอ

เมื่อถังลี่เสวี่ยยังคงอยู่ใน [ร่างเทพ] ของเธอ จิตวิญญาณการต่อสู้ของเธอ [ปลาทองบิน] ที่อยู่ใน [ร่างเทพ] ด้วยเช่นกัน เพราะมันนับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายของเธอ เช่น แขน ขา

เป็นครั้งแรกที่ถังลี่เสวี่ยขอบคุณจิตวิญญาณการต่อสู้ของ [ปลาทองบิน] ที่มี [บิน] เป็นหนึ่งในทักษะพิเศษ

โดยปกติ จิตวิญญาณการต่อสู้ใดๆ สามารถลอยอยู่เหนือศีรษะของเจ้าของได้ แต่ด้วยทักษะเฉพาะของ [บิน] ทําให้ [ปลาทองบิน] ของถังลี่เสวี่ยสามารถบินได้อย่างอิสระในอากาศเหมือนนก!

แน่นอนว่า [งูหลามสายฟ้าเขาคู่] ของโม่ชองหลินไม่จําเป็นต้องใช้ทักษะพิเศษของ [บิน] เพื่อเคลื่อนที่ไปบนท้องฟ้า เพราะมันสามารถพุ่งไปรอบๆ โดยใช้พลังสายฟ้าของมัน

ถังลี่เสวี่ยพบว่าจิตวิญญาณการต่อสู้ [ปลาทองบิน] ของเธอไม่สามารถแยกออกจากเธอได้ไกลเกินไป มิฉะนั้นจะถูกเรียกออกมาเองโดยอัตโนมัติ และเธอต้องเรียกมันออกมาอีกครั้ง

การสอดแนมไปข้างหน้า 100 เมตรนั้นเป็นขีดจํากัดของ [ปลาทองบิน] ของเธอ แต่อย่างน้อยเธอก็สามารถมองเห็นสิ่งที่ [ปลาทองบิน] มองเห็นได้ มันทํางานเหมือนดวงตาที่สองของเธอ

ถังลี่เสวี่ยสามารถสั่งให้มันบินสูงขึ้นไปจากเธอ 100 เมตร เพื่อที่เธอจะได้เห็นข้างหน้าได้ไกล แต่น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถทําได้ที่นี่ เนื่องจากต้นไม้ยักษ์และพุ่มไม้สูงนั้นหนาแน่นเกินไป มันบดบังการมองเห็นของเธอ

ถังลี่เสวี่ยสั่งให้เธอ [ปลาทองบิน] ตรวจสอบที่มาของกลิ่นฉุนของเลือด

ตอนนี้เธอหิวมากจนเริ่มจินตนาการว่ากลิ่นฉุนของเลือดเป็นกลิ่นหอมของเนื้อย่างแสนอร่อย

จากนั้นจิตวิญญาณการต่อสู้ [ปลาทองบิน] ของเธอก็สามารถแอบมอง สัตว์ร้ายยักษ์ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่กินเสือตัวใหญ่

ถังลี่เสวี่ยสั่นเล็กน้อยด้วยความกลัว เมื่อเธอรู้สึกถึงแรงกดดันอันน่ากลัวที่ปล่อยออกมาจากสัตว์ร้ายยักษ์ผ่านจิตวิญญาณการต่อสู้ของ [ปลาทองบิน]

เธอยังตัดสินว่าเสือดําขนาดใหญ่ที่ตายแล้วเป็นสัตว์อสูรระดับ [ไม่ธรรมดา] ซึ่งสูงกว่าเธอหนังเกรด!

“ถอยก่อนดีกว่า!”

ถังลี่เสวี่ยสั่งให้วิญญาณการต่อสู้ [ปลาทองบิน] ของเธอผ่านความคิดของเธอ แต่สัตว์ร้ายนั้นสังเกตเห็นแล้วว่ามีคนมองมันกินจากด้านหลัง และค่อยๆหันหัวยักษ์ไปทาง [ปลาทองบิน]

ดวงตาสีแดงที่น่าสยดสยองเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าจองที่จิตวิญญาณการต่อสู้ [ปลาทองบิน] ของถังลี่เสวี่ย

ถังลี่เสวี่ยรู้สึกกลัวเมื่อเห็นดวงตาที่แดงก่ำคู่นั้นผ่านวิสัยทัศน์ของจิตวิญญาณการต่อสู้ของเธอ

“เอ๊ะ…ความรู้สึกนี้ สาวน้อย นั่นเธอเหรอ” สัตว์ร้ายยักษ์ที่มีดวงตาสีแดงเยือกเย็นถามขึ้น”

ถังลี่เสวี่ยพุ่งออกไปหาสัตว์ร้ายตัวใหญ่ ในขณะที่ปิด [ร่างเทพ] จากนั้นเธอก็ใช้กําลังทั้งหมด ของเธอเพื่อเตะสัตว์ร้ายตัวใหญ่ด้วยความโกรธและความอับอาย

“บ้าเอ้ย หายไปไหนมา ฉันเกือบจะตายแล้ว!”

อืม.. มันเป็นสัตว์ปีที่หายไปของถังลี่เสวี่ย เอ่อ เพื่อนที่หายไป กิ้งก่าปีกตาแดง!

น่าเสียดายที่การเตะของเธอทําได้เพียงทําร้ายเท้าของเธอเอง เนื่องจากเกล็ดของจิ้งจกมีปีกตา แดงหนาเกินไป แต่ก็ไม่ได้หยุดเธอที่จะเตะจิ้งจกปีกตาแดงต่อไป

“ฮ่าฮ่าฮ่าเป็นเธอจริงๆนะสาวน้อย! เฮ้ เฮ้ เฮ้ หยุดนะ ฉันรู้ว่าเธอคิดถึงฉัน และเธอก็กลัวโม่อ้วนนั่นจริงๆ แต่เธอก็รู้ว่าฉันสู้กับเขาตอนนั้นไม่ได้ เพราะฉันไม่มีพลังงานหรือเปลวไฟของฉัน ดังนั้นฉันกินเนื้อที่นี่เพื่อฟื้นพลังของฉันแล้ว ฉันจะวิ่งกลับไปช่วยคุณทันที ฉันสาบานว่า นี่คือแผนเดิมของฉัน แต่เนื่องจากคุณอยู่ที่นี่แล้ว หมายความว่าฉันไม่ต้องการวิ่งกลับไปที่นั่นอีกต่อไป!” กิ้งก่าปีกตาแดงพยายามอธิบายว่าทําไมมันถึงอยู่ที่นี่

“ฮึ!” ถังลี่เสวี่ยหันศีรษะของเธอออกไปอย่างโกรธเคือง

“คุณ ยังโกรธอยู่เหรอ มันไม่ใช่ความผิดของฉัน โอเค! เจ้าอ้วนโม่นั้นฉลาดเกินไป! เขาบังคับฉันให้หนีไปทางไกลโดยใช้การเคลื่อนย้ายมวลสารบนเรือรบลํานั้น! เฮ้อ… ลองวิธีนี้ดูไหม เนื้อเสือ เนื้อนี้มีคุณค่าทางโภชนาการมาก กินนี่ช้าๆ ” กิ้งก่าปีกตาแดงตัดเนื้อเสือดําเป็นชิ้นเล็ก ๆ อย่างง่ายดายด้วยกรงเล็บขนาดยักษ์ที่แหลมคมแล้ววางไว้ข้างหน้าถังลี่เสวี่ย

ถังลี่เสวี่ยน้ำลายไหลเมื่อเธอเห็นเนื้อเสื้อตรงหน้าเธอ เธอกระโจนเข้าหาเนื้อเสืออย่างไม่อดทน และกัดมันโดยใช้ทักษะ [ฉีก] ของเธอ

ถังลี่เสวี่ยหิวโหยเกินกว่าจะสนใจเนื้อดิบหรือเนื้อย่างในตอนนี้

[ได้รับ EXP!]

[ได้รับ EXP!]

” กินช้าๆ ยังเหลืออีกเยอะ” กิ้งก่าปีกตาแดงหัวเราะ และพูดกับถังลี่เสวี่ย

กิ้งก่าปีกตาแดงและถังหลี่เสี่ยกินเนื้อเสือโคร่งดําจนเสร็จภายในเวลาไม่กี่นาที โดยเหลือกระดูกของมันไว้ข้างหลัง และทั้งคู่นอนอย่างเกียจคร้านอยู่บนพื้นหญ้าพร้อมกับท้องอืด

“เฮ้อ… ตอนนี้ฉันแค่ต้องการหาว่าเสี่ยวเฮยอยู่ที่ไหน! คงจะดีถ้ามังกรปลอมตัวนี้สามารถช่วยฉันได้ แต่ด้วยความเกลียดชังที่มีต่อมนุษย์ ฉันสงสัยว่ามันจะช่วยให้ฉันพบเสี่ยวเฮยงั้นหรอ โอ้ งั้น ฉันจะไปหาเขาด้วยตัวเอง!”

ถังลี่เสวี่ยพยายามสื่อสารกับมังกรปลอมโดยใช้ท่าทางของเธอเหมือนเมื่อก่อน

“คุณรอที่นี่ ฉันจะไปหาเสี่ยวเฮย”

“เจ้ายังต้องการตามหามนุษย์ที่ชั่วร้ายนั่นอีกหรือ มันอันตรายเกินไป! อย่าไป! คุณโชคดีมากแล้วที่หนีออกมาได้! คุณจะตายถ้าเจ้าอ้วนโม่หาคุณเจอนะ!” กิ้งก่าปีกตาแดงขมวดคิ้วและตําหนิถังลี่เสวี่ยอย่างรุนแรง

กิ้งก่าปีกตาแดงไม่รู้ว่าเสี่ยวเฮยก็เคลื่อนย้ายไปที่ที่ปลอดภัยแล้ว ดังนั้นถังลี่เสวี่ยจึงคิดว่าอยากจะกลับไปช่วยเสี่ยวเฮยจากโม่ชองหลิน

ถังลี่เสวี่ยกลอกตาเมื่อเธอได้ยินคําพูดของกิ้งก่าปีกตาแดง เธอขี้เกียจเกินกว่าจะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นกับกิ้งก่าปีกตาแดง ใครจะรู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเข้าใจท่าทางที่ซับซ้อนของเธอ

ถังลี่เสวี่ยหันร่างเล็ก ๆ ที่มีขนยาวของเธอออกไปและวิ่งไป แต่กิ้งก่าปีกตาแดงตะโกนใส่เธออีกครั้ง

“เธอ ไอ้เด็กบ้า! คุณตกหลุมรักมนุษย์ชั่วคนนั้นจริง ๆ เหรอ?! เขาไม่คู่ควรกับคุณ! มนุษย์และสัตว์ร้ายจะไม่มีวันถูกลิขิตให้อยู่ด้วยกัน! มันจะมีแต่ความทุกข์มาให้คุณ!” จิ้งจกปักตาแดงพยายามอธิบายในขณะที่โกรธจัด

“รักหรอ? ยิ้ม… ไม่นะ! แต่ฉันชอบอยู่กับเขา และฉันก็ชอบเนื้อย่างที่เขาทํา… อืม บางทีฉัน อาจจะชอบเขาสักหน่อย อิอิ”

ขณะที่ถังลี่เสี่ยกําลังครุ่นคิดอยู่ กิ้งก่าปีกตาแดงก็ดักจับร่างเล็กๆ ของเธอไว้ระหว่างกรงเล็บยักษ์จากด้านหลัง

“!?”

“ฉันขอโทษนะสาวน้อย… แต่ฉันกําลังทําสิ่งนี้เพื่อประโยชน์ของคุณ ดังนั้นฉันหวังว่าคุณจะไม่ตําหนิฉันในอนาคต!” จิ้งจกปีกตาแดงถอนหายใจขณะที่มันใช้กรงเล็บอีกอันแตะหน้าผากของถังลี่เสวี่ย

พลังชีวิตของกิ้งก่าปีกตาแดงฟื้นขึ้นมาเล็กน้อย ดังนั้นจึงสามารถใช้ความสามารถอันศักดิ์สิทธิ์ที่ซ่อนอยู่บางส่วนกับมันได้

“คุณกําลังทําอะไรอยู่!” ถังลี่เสวี่ยคิดด้วยความโกรธ

ปลายกรงเล็บของกิ้งก่าปีกตาแดงส่องประกายด้วยแสงสีทองสลัวเมื่อสัมผัสกับหน้าผากของถังลี่เสวี่ย

จากนั้นความทรงจําเกี่ยวกับเสี่ยวเฮยก็เริ่มจางหายไปทีละนิด

คําพูดของเขา

เสียงของเขา

รอยยิ้มของเขา

หน้าของเขา

คําสัญญาของเขา

รสชาติเนื้อย่างของเขา

ทุกสิ่งทุกอย่างของเขาค่อยๆ หายไป

‘เสี่ยว…’ ถังลี่เสวี่ยรู้สึกว่าเปลือกตาของเธอหนักขึ้นและเธอก็หมดสติไป

“เฮ้อ… โชคดีที่เธออยู่กับเด็กคนนั้นไม่นาน ฉันจึงสามารถปิดมันทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย สาวน้อย คุณจะฟื้นความทรงจําเกี่ยวกับเขาหลังจากที่เธอเอาชนะฉันในสักวันหนึ่ง และในตอนนั้นฉันแน่ใจจริงๆ ว่าคุณจะทําได้ ฉันจะกลายเป็นสัตว์ขี่ของคุณถ้าถึงเวลานั้นจริง ๆ เหอเหอเหอ….” กิ้งก่าปีกตาแดงยิ้มแล้ววางถังหลี่เสวีที่หลับอยู่ไว้บนหลังและเริ่มที่จะบินออกไปจากป่านั้น

หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมงถังลี่เสวี่ยก็ตื่นขึ้น แต่เธอไม่รู้สึกอึดอัดหรืออะไรแปลก ๆ เธอลืมเกี่ยวกับเสี่ยวเฮยหรือแม้แต่ชื่อของเขาไปหมดแล้ว

“เราจะไปที่ไหนตอนนี้” ถังลี่เสวี่ยถามโดยใช้ท่าทางของเธอ

กิ้งก่าปีกตาแดงยังคงเข้าใจท่าทางของถังลี่เสวี่ยได้ยาก แต่ในที่สุดก็เข้าใจหลังจากผ่านไปนาน

“ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าไม่จําเป็นต้องกังวล! ฉันจะพาเจ้ากลับไปที่ “บ้าน” ของเจ้า! ฉันสัญญา ว่าเจ้าจะต้องชอบที่นั่นจริงๆ” กิ้งก่าปีกตาแดงตอบด้วยความยินดี

ถังลี่เสวี่ยจ้องมองที่กิ้งก่าปีกตาแดงอย่างสงสัย

” ทําตัวลึกลับมาก! ไม่ ฉันไม่มีที่ไปอยู่แล้ว ดังนั้น ฉันเดาว่าฉันจะดูว่ามังกรปลอมตัวนี้จะพาฉันไปที่ไหน!”

ถังลี่เสวี่ยจําเสี่ยวเฮยไม่ได้ในขณะที่ เสี่ยวเฮยคิดว่าถังลี่เสวี่ยเสียชีวิตด้วยน้ำมือของโม่ชองหลิน

ชะตาของกันและกันได้จบลงด้วยสิ่งนี้ แต่…

กริ๊ก…

แหวนลึกลับที่ส่องประกายด้วยแสงสลัวสีฟ้าบนคอของถังลี่เสวี่ย ทําให้เกิดเสียงโลหะจาง ๆ เมื่อถังลี่เสวี่ยขยับหัวที่มีขนยาวของเธอ