เกิดใหม่เป็นสุนัขจิ้งจอก (Reincarnated As a Fox With System) - ตอนที่ 80

เสี่ยวเฮยและกลุ่มของเขายุ่งอยู่กับการไล่แมลงมีพิษจำนวนนับไม่ถ้วนของผู้อาวุโสหลัว และผู้อาวุโสอีกหลายคนโจมตีระยะไกล ขณะเดินตามจังหวะไปยังที่พักของเสี่ยวเฮย

ปัง…ปัง…ปัง…ปัง!!!

เสี่ยวเฮยปลดปล่อยชั้นที่ 4 ของ [คลื่นแยกสวรรค์] และจัดการกำจัดแมลงบินมีพิษจำนวนมากต่อหน้าเขา

จากนั้นเสี่ยวเฮยก็เปิดใช้งานเทคนิควิชาตัวเบา และร่างของเขาก็หายไปในทันที

ในขณะที่ผู้อาวุโสหลายคนจากฝั่งของโม่ชองหลินยังคงสับสนเพราะเรื่องนี้ ผู้อาวุโสหลัวก็ตกใจมากเมื่อ เสี่ยวเฮยที่หายตัวไปปรากฏตัวใกล้เขาในตอนนี้

[หมัดอสูรราชัน]!

ปัง!

เสี่ยวเฮยใช้เทคนิคศิลปะการต่อสู้ของเขา และหมัดของเขาเต็มไปด้วยฉีที่ถูกบีบอัดกระแทกบนใบหน้าของผู้อาวุโสหลัว

ร่างของผู้อาวุโสหลัวพุ่งถอยหลังไปไกล แม้ว่าร่างกายของเขาจะกระแทกพื้น ก็ยังคงทิ้งร่องรอยลึกลงไปบนพื้น

เสี่ยวเฮยยังคงรักษาความแข็งแกร่งของเขาเอาไว้ เนื่องจากเขาไม่ได้วางแผนที่จะฆ่าผู้อาวุโสจากนิกายของเขาเอง แต่ถึงกระนั้นหมัดของเขาก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้อาวุโสหลัวล้มป่วยเป็นเวลาสองสามเดือน

ผู้อาวุโสหลัวไม่ใช่ผู้ฝึกตนประเภทนักสู้ เขาเป็นเหมือนนักเพาะพันธุ์แมลงปีศาจ ดังนั้นทักษะการต่อสู้ของเขาจึงอ่อนแอมาก และนั่นเป็นสาเหตุที่เสี่ยวเฮยสามารถล้มเขาด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวอย่างง่ายดาย

หลังจากที่ผู้อาวุโสหลัวหมดสติไป ก็ไม่มีใครสามารถควบคุมแมลงมีพิษได้ และมันกระจัดกระจายไปทุกทิศทุกทางอย่างรวดเร็ว

“ไปกันเถอะ!” เสี่ยวเฮยรีบกลับไปที่กลุ่มของเขาและพวกเขาก็เดินทางต่อไปที่บ้านพัก ในขณะที่ผู้อาวุโสหลายคนจากฝั่งของโม่ชองหลินยังคงช่วยผู้อาวุโสหลัวอยู่

เสี่ยวเฮยและกลุ่มของเขารู้สึกหดหู่ใจจริง ๆ เพราะพวกเขาไม่สามารถใช้ดาบบินของพวกเขาบินตรงไปยังที่พักของปรมาจารย์ได้ เนื่องจากพื้นที่ป้องกันภายในนิกายห้ามไม่ให้สิ่งมีชีวิตใด ๆ บินอยู่ภายในนั้น

แน่นอนพื้นที่ป้องกันภายในนิกายสามารถห้ามสิ่งมีชีวิตใด ๆ ที่บินโดยใช้การฝึกฝน และไม่สามารถห้ามสิ่งมีชีวิตที่มีปีก เช่น นกฟีนิกซ์สีฟ้าหรือแมลงมีพิษของผู้อาวุโสหลัวได้

จากนั้นไม่นานก็มีกลุ่มผู้อาวุโสอีกร้อยคนที่ตามกลุ่มของผู้อาวุโสหลัวมา

“เกิดอะไรขึ้น ท่านผู้อาวุโสหนุ่มไปไหน” ผู้อาวุโสฉีถามผู้อาวุโสคนหนึ่งในกลุ่มของผู้อาวุโสหลัว

“ผู้อาวุโสหนุ่มไปทางนั้น หลังจากที่เขาล้มผู้อาวุโสหลัวได้!” ผู้อาวุโสชี้นิ้วไปที่ทิศทางของเสี่ยวเฮย

“คุณพาผู้อาวุโสหลัวกลับมาที่บ้านของเขา และเรียกแพทย์เพื่อตรวจสภาพของเขา! ผู้อาวุโสคนอื่นๆ โปรดตามฉันมา!” ผู้อาวุโสฉีพูดอย่างเร่งรีบ และรีบไล่ตามกลุ่มของเสี่ยวเฮยไปอย่างรวดเร็ว

…..

เมื่อเสี่ยวเฮยและกลุ่มของเขายังคงเดินทางอย่างเร็วที่สุดไปยังบ้านพักของเสี่ยวเฮย ถังหลี่เสวี่ยสามารถเห็นพวกเขาในคืนที่มืดมิดได้โดยใช้ทักษะ [มองเห็นเวลากลางคืน] ของเธอ!

‘เสี่ยวเฮย! เฮ้อ… ดูเหมือนว่าฉันเดาถูกนะ! โชคดีที่เขายังไม่มาถึงที่พัก!’

ถังลี่เสวี่ยยกเลิก [ร่างเทพ] เพื่อให้เสี่ยวเฮยได้เห็นเธอ และเธอก็รีบวิ่งไปที่เสี่ยวเฮยและกลุ่มของเขา

“เสี่ยวไป๋!” เสี่ยวเฮยตะโกนด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นถังลี่เสวี่ยวิ่งเข้าหาเขา

อันที่จริงเสี่ยวเฮยจมอยู่ในความกังวลเพราะถังหลี่เสวี่ยหายตัวไปเกือบสัปดาห์แล้ว

เขายังสั่งให้คนของเขา เช่น เฟิงซาน และอีกหลายคนค้นหาถังลี่เสวี่ยในทุกซอกทุกมุม แต่พวกเขาก็ยังไม่พบเบาะแสใด ๆ เกี่ยวกับที่อยู่ของถังลี่เสวี่ย

เสี่ยวเฮยเกือบตัดสินใจถามลุงของเขาเกี่ยวกับถังหลี่เสวี่ยว่าอยู่ที่ไหน หากเขายังหาเธอไม่พบจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้ แต่ลุงของเขาไม่ให้โอกาสเขาทำเช่นนั้น เพราะเขาตัดสินใจกำจัดเสี่ยวเฮยในคืนนี้แล้ว

ถังลี่เสวี่ยกระโดดเข้าหาเสี่ยวเฮย และเสี่ยวเฮยก็จับร่างเล็ก ๆ ของเธอด้วยมือทั้งสองข้างแล้วกอดเธอด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าของเขา

ผู้อาวุโสทุกคนของเสี่ยวเฮยต่างตกตะลึงเมื่อเห็นว่าผู้อาวุโสหนุ่มที่เยือกเย็นและแข็งกร้าว สามารถแสดงท่าทางอ่อนโยนแบบนี้ได้

เสี่ยวเฮยไอเล็กน้อยเพื่อปกปิดความอับอายต่อหน้าลูกน้องของเขา และเริ่มแสดงสีหน้าโกรธเคืองเย็นชาเพื่อดุถังลี่เสวี่ย

“คุณไปไหนมา! คุณหายไปเกือบสัปดาห์แล้ว! คุณรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงแค่ไหน!” เสี่ยวเฮยยกร่างเล็กของถังลี่เสวี่ยจากหน้าอก และเริ่มดุเธอเล็กน้อย

ถังลี่เสวี่ยกลอกตาขณะคิดว่า

‘เสี่ยวเฮยเป็นเวลาที่เหมาะสมหรอที่จะตำหนิฉันเนี่ย? สวัสดี! โปรดจำไว้! ตอนนี้เราอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายมาก!’

แน่นอนว่าผู้อาวุโสคนใดคนหนึ่งในฝั่งของเสี่ยวเฮยก็มีความเห็นเช่นเดียวกับถังหลี่เสวี่ย และเตือนเสี่ยว เฮยอย่างสุภาพอย่างรวดเร็ว

“เอ่อ… ท่านปรมาจารย์ ผู้ใต้บังคับบัญชานี้คิดว่ามันจะดีกว่าถ้าเราเดินต่อไปอย่างรวดเร็วก่อนที่ผู้ไล่จะตามทัน”

เสี่ยวเฮยพยักหน้าไปทางผู้อาวุโสที่ให้คำแนะนำแก่เขาและยัดถังลี่เสวี่ยเข้าไปในเสื้อผ้าของเขาแล้วเดินทางกลับไปที่บ้านของเสี่ยวเฮย

ถังลี่เสวี่ยแอบดูจากภายในเสื้อผ้าของเสี่ยวเฮย และเธอยังได้ยินเสี่ยวเฮยพึมพำกับเธอว่า

“ดูสิ หลังจากนี้ฉันจะลงโทษคุณด้วยการไม่ปรุงเนื้อย่างที่คุณโปรดปรานให้คุณกิน!”

ถังลี่เสวี่ยก้มหน้า เธอเกือบจะหลุดออกจากเสื้อผ้าของเสี่ยวเฮยเมื่อได้ยินคำขู่ของเสี่ยวเฮย

อย่างไรก็ตาม ถังลี่เสวี่ยฟื้นคืนท่าทางที่จริงจังของเธออย่างรวดเร็วเมื่อเธอรู้ว่าเสี่ยวเฮยและกลุ่มของเขามุ่งหน้าไปที่ใด

ถังลี่เสวี่ยรีบกระโดดออกจากเสื้อผ้าของเสี่ยวเฮยไปที่ไหล่ขวาของเขา และดึงคอของเสี่ยวเฮยเพื่อให้ได้รับความสนใจ

“เสี่ยวไป๋! อย่าซน! เรากำลังรีบอยู่! มีกลุ่มคนที่น่ากลัวมากไล่ตามอยู่ข้างหลังเรา ดังนั้นตอนนี้ก็ดีแล้ว! เอาล่ะ… เอาล่ะ… คุณชนะ… ฉันจะปรุงเนื้อย่างที่คุณชอบให้คุณในภายหลัง!” เสี่ยวเฮยกระซิบกับถังลี่เสวี่ย ขณะที่ตบศีรษะของเธอด้วยฝ่ามืออันอบอุ่นของเขา

ถังหลี่เสวี่ย

‘……..’

‘ใครกันที่อยากได้เนื้อย่างของคุณ! อืม… แต่คิดดูสิ ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยเกือบอาทิตย์! จะดีแค่ไหนถ้าฉันได้กินเนื้อย่างเต็มจาน… ไม่ ไม่ ไม่ ไม่! ถังหลี่เสวี่ย! จำเป้าหมายและภารกิจแรกของคุณไว้ก่อน!’

น่าเสียดายที่ถังลี่เสวี่ยไม่มีเวลาพอที่จะนำหนังสือมากับเธอมาก่อน ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงใช้ท่าทางที่หยาบคายของเธอเพื่อพยายามเตือนเสี่ยวเฮยในตอนนี้

ถังลี่เสวี่ยชี้อุ้งเท้าข้างหนึ่งไปทางที่พักของเสี่ยวเฮย จากนั้นเธอก็ทำเครื่องหมายกากบาทด้วยอุ้งเท้าทั้งสองของเธอ

เสี่ยวเฮยขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นถังลี่เสวี่ยกำลังพยายามจะบอกอะไรบางอย่างโดยใช้อุ้งเท้าของเธอ จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ พูดว่า

“อะไรนะ! คุณไม่อยากกินเนื้อย่างที่ฉันทำเองอีก! เสี่ยวไป๋… ฉัน ก่อนหน้านี้ฉันเตือนเธอแค่นิดหน่อย ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่ทำอาหารให้คุณเป็นการลงโทษจริงๆ นะ จำเป็นต้องให้โกรธฉันขนาดนั้นไหม?”

ถังลี่เสวี่ยเกือบจะกระอักเลือดออกมาหลายครั้ง เมื่อเธอได้ยินคำพูดที่น่ารำคาญของเสี่ยวเฮย

‘มีวิธีง่ายๆ ในการทำให้คนโง่คนนี้เข้าใจคำพูดของฉันตอนนี้หรือไม่? เฮ้อ… ถ้าตอนนี้ฉันมีหนังสืออยู่กับฉันบ้าง…’