เกิดใหม่เป็นสุนัขจิ้งจอก (Reincarnated As a Fox With System) - ตอนที่ 69

ถังลี่เสวี่ยกำลังคิดว่าจะมอบยาเม็ดนับหมื่นที่เหลือของเธอที่เธอได้รับจากห้องเก็บยาครั้งก่อนให้กับเสี่ยวเฮยได้อย่างไร

เธอค่อนข้างผิดหวังเมื่อพบว่าหลังจากกินยาชนิดเดียวกัน 40-50 เม็ด ยาเม็ดนั้นจะไม่ได้ผลสำหรับเธออีกต่อไป และจะไม่ให้ EXP แก่เธออีกต่อไป

แม้ว่าเม็ดยาหลายหมื่นเม็ดจะฟังดูมากมาย แต่ยาเม็ดเหล่านั้นทั้งหมดมีเพียง 10 ชนิดเท่านั้น และถังหลี่เสวี่ยกินยาชนิดละ 50 เม็ด เมื่อตอนมีบัฟ EXP 32 เท่า

แต่แน่นอนว่าถังลี่เสวี่ยจะไม่ให้เสี่ยวเฮยเพียงเพื่อเนื้อย่างในครั้งนี้! เธอต้องการทรัพยากรจำนวนมากเพื่อเลื่อนระดับ

ถังลี่เสวี่ยวางแผนที่จะแลกเปลี่ยนยาหลายหมื่นเม็ดเหล่านี้ในกระเป๋าอวกาศของเธอกับทรัพยากรประเภทอื่นเพื่อช่วยให้เธอมีระดับที่เพิ่มขึ้น

นอกจากนี้ เธอพบวิธีง่ายๆ ในการสื่อสารกับเสี่ยวเฮย และการแสดงของเขาในครั้งนี้ทำให้ถังลี่เสวี่ยพึงพอใจอย่างมาก เพราะเขาเชื่อคำพูดของเธออย่างสมบูรณ์โดยไม่มีคำถามใดๆ แม้ว่าจะมีคำอธิบายที่คลุมเครือมากมาย

ถ้าเป็นคนอื่นพวกเขาคงจะเริ่มซักถามเธอในรายละเอียดและถามเธอหลายๆ อย่าง เช่น ‘คุณรู้ได้อย่างไร’, ‘คุณมีหลักฐานอะไรไหม’, ‘คุณเห็นมันด้วยตาของคุณเองจริงๆเหรอ? ‘, และอื่น ๆ อีกมากมาย แต่เสี่ยวเฮยไม่ทำเช่นนั้น และเขาเชื่อคำพูดของเธออย่างง่ายดาย

‘ตามที่ราชินีองค์นี้คาดหวังจากนางสนมที่ได้รับการคัดเลือกของเธอ! น่าเชื่อถือจริงๆ!’

หลังจากที่เสี่ยวเฮยเล่นกับถังลี่เสวี่ยเล็กน้อย พวกเขาก็นอนอยู่บนเตียงและผล็อยหลับไปพร้อมกันทันที

…..

เช้าวันรุ่งขึ้น เสี่ยวเฮยตื่นแต่เช้าเหมือนปกติ แต่วันนี้ถังลี่เสวี่ยก็ตื่นเช่นกัน เพราะพวกเขาวางแผนที่จะไปที่สำนักงานใหญ่ของนิกายด้วยกัน

ในฐานะที่ตื่นสายถังลี่เสวี่ยพบว่ามันค่อนข้างยากที่จะตื่นให้เร็วที่สุดเท่าที่เสี่ยวเฮยตื่น ดังนั้นเสี่ยวเฮยจึงทำได้เพียงพาเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขา ในขณะที่เขามุ่งหน้าไปยังสำนักงานใหญ่ของนิกาย

ที่พักของเสี่ยวเฮย และสำนักงานใหญ่อยู่ไม่ไกลกันนัก

เสี่ยวเฮยเดินช้าๆ เพลิดเพลินกับฉากพระอาทิตย์ขึ้นที่นิกายปีศาจอสูร ขณะที่มือของเขายังคงลูบไล้ขนนุ่มเนียนของถังลี่เสวี่ยในอ้อมกอดของเขา

ตอนนี้เขารู้สึกสงบ และผ่อนคลายอย่างประหลาดราวกับว่าภาระทั้งหมดของเขาถูกยกออกจากหน้าอกของเขาในขณะนี้

โดยที่เขาไม่รู้ตัว การแสดงออกของเสี่ยวเฮยที่มักจะดูเย็นชา และเด็ดขาดลดลงอย่างมากในครั้งนี้

แม้แต่ริมฝีปากของเขาก็โค้งขึ้นเล็กน้อยทำให้ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาไร้ที่เปรียบไปอีกระดับหนึ่งและทำให้สาวกหญิงทุกคนที่มองมาที่เขาหน้าแดงตอนนี้

หลังจากเดินมาครึ่งชั่วโมงแล้ว เสี่ยวเฮยและถังลี่เสวี่ยก็มาถึงสำนักงานใหญ่ของนิกาย

แม้แต่ถังลี่เสวี่ยที่ขี้เกียจ และง่วงนอนก็ยังเปิดตาสีฟ้าบุษราคัมและสำรวจอาคารที่สง่างามตรงหน้าเธอ

‘ว้าว… ช่างเป็นอาคารที่ยิ่งใหญ่จริงๆ! ฉันสงสัยว่ามันต้องใช้เงินเท่าไหร่ในการทำนิกายนี้?’

ที่จริงแล้วตัวอาคารนั้นยิ่งใหญ่กว่าที่พำนักของผู้อาวุโสหลิน ด้วยเสามังกรทองที่รองรับตัวอาคารและกระเบื้องหยกขาวเรียบบนพื้น

และเธอยังสังเกตเห็นว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่ แม้แต่ผู้อาวุโสจะจับมือ และโค้งคำนับเล็กน้อยทุกครั้งที่เดินผ่านพวกเขา แต่ก็แน่นอนเขาคำนับเสี่ยวเฮย ไม่ใช่เธอ

ภายในสำนักงานใหญ่ของนิกาย มีห้องโถงใหญ่ขนาดใหญ่ที่มีรูปปั้นปีศาจอสูรขนาดยักษ์ยืนอยู่ตรงกลาง

‘ว้าว… รูปปั้นปีศาจตัวใหญ่ประหลาดนั่นส่องประกาย! มันทำจากทองคำบริสุทธิ์หรือไม่? จุ๊ๆ… ถ้าฉันสามารถนำมันออกจากนิกายนี้ไปขายข้างนอกได้ ฉันสงสัยว่าฉันจะได้เงินจากมันเท่าไหร่…ฮี่ฮี่ฮี่…’

ในขณะที่ถังลี่เสวี่ยยังคงจมอยู่ในความคิดของเธอเอง เสี่ยวเฮยก็พาเธอปีนขึ้นบันไดกว้าง และพวกเขามาถึงชั้นสอง

ต่างจากชั้นแรกที่มีคนเข้าๆ ออกๆ มานับไม่ถ้วน ชั้นสองนั้นค่อนข้างรกร้าง เนื่องจากมีเพียงผู้อาวุโสที่มีลำดับชั้นเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าถึง

แน่นอน คนที่ผู้อาวุโสเรียกให้ไปพบ เขาสามารถขึ้นไปที่ชั้นสองนี้ได้ แต่ผู้อาวุโสต้องเป็นผู้พาพวกเขาไป

ในขณะที่ถังลี่เสวี่ยยังคงตกตะลึงกับสิ่งหรูหราบนชั้นสองนี้ เช่น แจกันโบราณหรือภาพวาดอันล้ำค่า แม้แต่พรมปูพื้นก็ทำจากขนสัตว์อสูร เสี่ยวเฮยก็พาเธอเข้าไปในห้องทำงานของเขา

‘ว้าว … นี่คือที่ที่เสี่ยวเฮยทำงานของเขาทุกวัน?! เขาเรียกสิ่งนี้ว่าสำนักงานของเขาหรอ? การเรียกสิ่งนี้ว่าศาลน่าจะเหมาะสมกว่า!’

ห้องทำงานของเสี่ยวเฮย กว้างขวางจริงๆ บางทีก็อาจจะใหญ่พอๆ กับสนามบาสเก็ตบอล!

เสี่ยวเฮยเดินลึกเข้าไปในห้องทำงาน และนั่งบนบัลลังก์ของเขา

อย่างน้อยในสายตาของถังลี่เสวี่ยมันเป็นบัลลังก์ที่ทำจากวัสดุที่หรูหรา และการออกแบบที่ฉูดฉาด

เขาวางถังลี่เสวี่ยบนตักของเขาและพูดกับเธอว่า

“เสี่ยวไป๋วันนี้อาจเป็นวันที่เหนื่อยสำหรับคุณ แต่อดทนหน่อยนะ โอเคมั้ย แต่ไม่ต้องกังวล ฉันจะสั่งให้คนนำอาหารมาที่นี่ คุณจะไม่หิวแน่นอน”

เสี่ยวเฮยสั่งคนบางคนด้วยเครื่องรางสื่อสารของเขาให้นำเนื้อย่าง ผลไม้สด และนมมาที่ห้องทำงานของเขาทันที

หลังจากนั้นเขาก็สั่งให้ทุกคนที่รับผิดชอบเรื่องอาหาร ดูแล และทำความสะอาดบ้านของเขาให้มาพบเขาที่ห้องทำงานของเขาโดยเร็ว

“เสี่ยวไป๋ ฟังนะ ฉันจะเรียกคนพวกนั้นทีละคน สิ่งที่คุณต้องทำก็แค่แตะที่จับของเก้าอี้ตัวนี้ด้วยอุ้งเท้าของคุณ ถ้าพวกเขาเป็นสายลับเป็นสัญญาณให้ฉันรับรู้ เข้าใจไหม?” เสี่ยวเฮยมองถังลี่เสวี่ยอย่างเคร่งขรึมและพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ถังลี่เสวี่ยพยักหน้าอย่างต่อเนื่องเหมือนนกหัวขวาน และทุบหน้าอกที่มีขนยาวของเธอด้วยอุ้งเท้าของเธอราวกับว่าเธอกำลังพูดว่า

‘ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน’

เมื่อมองดูท่าทางของเธอ เสี่ยวเฮยก็หัวเราะอีกครั้งและพูดว่า

“โอเค เสี่ยวไป๋ ฉันไว้ใจคุณ! ฉันเชื่อมือของคุณ… ฉันหมายถึงอุ้งเท้าของคุณ! ฮ่าฮ่าฮ่า…”

เสี่ยวเฮยลูบหัวที่มีขนยาวของถังลี่เสวี่ยและรอ หลังจากนั้นไม่นานสาวกบางคนเข้ามาในสำนักงานพร้อมกับจานเนื้อและผลไม้หลายจานอยู่ในมือ

เสี่ยวเฮยสั่งให้พวกเขาวางมันลงบนโต๊ะข้างบัลลังก์

หลังจากวางจานและผลไม้ สาวกทุกคนขอตัวและออกจากห้องทำงานของเสี่ยวเฮย

เสี่ยวเฮยเริ่มให้อาหารถังลี่เสวี่ยด้วยมือของเขาเองในระหว่างที่เขารอคอยคนเหล่านั้นเข้ามาในสำนักงานของเขาทีละคน

‘ว้าว…ผลไม้นี้หวานและฉ่ำมาก! อร่อย! ฉันสงสัยว่าผลไม้นี้คืออะไร? มันเหมือนกับการผสมผสานขององุ่นและเชอร์รี่…’

ถังลี่เสวี่ยมองดูเล็กน้อยแล้ววางอุ้งเท้าของเธอบนที่จับของเก้าอี้ทันทีเมื่อคนแรกเข้ามาในห้อง

“ปะ… ปรมาจารย์…ท่านต้องการจะให้ฉันทำอะไรให้อย่างนั้นหรอ?” บุคคลนั้นคุกเข่าและถามอย่างสุภาพทันที

“เปล่า เปล่า ฉันแค่รู้สึกว่าพวกคุณบางคนทำงานที่บ้านฉันนานเกินไป และน่าจะต้องการย้ายไปอยู่ที่อื่น แต่ฉันจะบอกคุณทีหลัง คุณออกไปรอที่ชั้นหนึ่งก่อนได้” เสี่ยวเฮยพูดอย่างเย็นชาและไล่เขาออกจากที่ทำงาน

เช่นเดียวกับที่เสี่ยวเฮยเริ่มเรียกพวกเขาให้เข้ามาทีละคนในขณะที่มือขวาของเขาไม่หยุดให้อาหารถังลี่เสวี่ย และมือซ้ายของเขายังคงลูบขนนุ่มเนียนของเธอ

‘อืมม…อร่อย! กินของอร่อยภายใต้การดูแลของนางสนมของฉันในขณะที่นอนอยู่บนตักของเขา! นี่คือวิธีการดำรงชีวิตของราชินี? การใช้ชีวิตเหมือนราชินีนั้นช่างดีงามเหลือเกิน!’