เกิดใหม่เป็นสุนัขจิ้งจอก (Reincarnated As a Fox With System) - ตอนที่ 68

ถังลี่เสวี่ยกระโดดออกมาจากอ้อมกอดของเสี่ยวเฮย ลงมาบนโต๊ะและหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา

“เสี่ยวไป๋ ทั้งหมดนี้เป็นหนังสือของฉันจากห้องอ่านหนังสือ! คืนมันให้ฉัน อย่าเล่นกับหนังสือพวกนั้นอีก! ฉันสัญญาว่าพรุ่งนี้ฉันจะเอาลูกบอลสีสันสดใสมาให้คุณเล่นนะ ดีมั้ย?” เสี่ยวเฮยพยายามเกลี้ยกล่อมถังลี่เสวี่ย ในขณะที่เอื้อมมือขวาไปหยิบหนังสือของเขาคืน

‘นางสนมไม่สุภาพคนนี้! ใครอยากได้ลูกบอลของคุณกันเล่า! อยู่เงียบ ๆ สักครู่ได้มั้ย!’

อย่างไรก็ตามก่อนที่เสี่ยวเฮยจะถือหนังสือ ถังหลี่เสวี่ยก็ตบมือของเขาออก และเริ่มพลิกหน้าหนังสืออย่างรวดเร็ว

‘เสี่ยวเฮยหวังว่าคุณจะฉลาดกว่าผู้ช่วยอย่างเฟิงซานนะ! ฉันจะปฏิเสธคุณจริงๆ ถ้าคุณไม่เข้าใจคำอธิบายของฉัน!’

ถังลี่เสวี่ยนั่งบนโต๊ะ และยกหนังสือไปทางเสี่ยวเฮยด้วยอุ้งเท้าซ้ายของเธอ ในขณะที่ตีนขวาของเธอเริ่มชี้คำต่อคำ

-ฉัน… ต้องการ… บอก… คุณ… ความลับ…-

ถังลี่เสวี่ยพบว่ามันน่าพอใจอย่างน่าประหลาดเมื่อเธอเฝ้าดูการแสดงออกที่ตกตะลึงบนใบหน้าที่หล่อเหลาของเสี่ยวเฮย

ใครจะรู้ว่าเสี่ยวเฮยที่อวดดียังคงคิดว่าถังหลี่เสวี่ยกำลังเล่นหนังสือของเขาอยู่ และใช้โอกาสนี้เพื่อคว้าหนังสือของเขาคืนทั้งหมด!

‘แย่จริงเสี่ยวเฮย! เสี่ยวเฮย เจ้าคนอวดดี! ไอ้โง่ เสี่ยวเฮย! คืนหนังสือทั้งหมดให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ! ฮึก!’

ถังลี่เสวี่ยแยกเขี้ยวของเธอใส่เสี่ยวเฮย เธอกระโดดขึ้นไปบนเขา และกัดข้อมือของเขา!

น่าแปลกที่ถังลี่เสวี่ยยังคงไม่สามารถทำร้ายมือของเสี่ยวเฮยได้เลย แม้ว่าความแข็งแกร่งของเธอจะแข็งแกร่งกว่าครั้งที่แล้ว! เธอทำได้เพียงทิ้งรอยกัดไว้บนผิวของเสี่ยวเฮย

“เฮ้อ… โอเค โอเค อะไรก็ได้ที่เสี่ยวไป๋ชอบ! ยังไงฉันก็ซื้อมันได้อีกอยู่ดี แม้ว่ามันจะลำบากเล็กน้อย… แต่ไม่มีอะไรมาแทนที่ความสุขของเสี่ยวไป๋ได้เลย!” เสี่ยวเฮยยิ้มอย่างอ่อนโยน ขณะที่เขาเห็นถังหลี่เสวี่ยที่ยังคงโกรธจัด

เขาวางหนังสือทั้งหมดกลับลงบนโต๊ะเพื่อให้ถังลี่เสวี่ยเล่นอีกครั้งด้วยความพอใจของเธอ เขาลูบหัวที่มีขนยาวเรียบของถังลี่เสวี่ยสองสามครั้งก่อนจะเข้านอน

‘บ้าจริง…ช่างลำบากอะไรอย่างนี้! เฮ้อ… ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว! มาใช้ทักษะการยั่วยวนของฉันให้ได้ผลแทนแล้วกัน!’

ถังลี่เสวี่ยก็กระโดดขึ้นไปบนเตียง และเริ่มแนบชิดกับอ้อมกอดของเสี่ยวเฮย เธอยังเริ่มเลียหน้าของเสี่ยวเฮยซ้ำแล้วซ้ำเล่า และทำให้เขาคันแล้วก็เริ่มหัวเราะ

“ฮ่าฮ่าฮ่า… โอเค เซียวไป๋! คุณชนะ! ฉันจะไม่ไปนอนแล้ว… ฉันจะไปเล่นกับคุณคืนนี้! คุณอยากเล่นอะไร” เสี่ยวเฮยหัวเราะ ขณะโอบกอดร่างกายอันอ่อนนุ่มของถังลี่เสวี่ยอีกครั้งแล้วนั่งลงบนเตียง

‘โอเค พอแล้ว! เอามือซุกซนของคุณออกไปจากฉัน! ฮึก… ทำไมฉันเริ่มรู้สึกว่าความภาคภูมิใจของฉันในฐานะราชินีในอนาคตถูกทำให้หม่นหมอง? อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ลุกขึ้น… เริ่มต้นธุระของเราอีกครั้งกันเถอะ!’

ถังลี่เสวี่ยกระโดดออกจากอ้อมกอดของเสี่ยวเฮยและกลับมาที่โต๊ะ

เธอหยิบหนังสือเล่มอื่น และเริ่มแสดงให้เสี่ยวเฮยดูอีกครั้ง ในขณะที่ใช้อุ้งเท้าขวาชี้ไปที่คำบางคำเหมือนเมื่อก่อน

-ลุง… ความลับ… ข้อความ…-

จากนั้นถังลี่เสวี่ยก็ผลักกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่มีข้อความรหัสไปให้เสี่ยวเฮย

ท่าทางขี้เล่นของเสี่ยวเฮยที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มหายไปอย่างสิ้นเชิง และแทนที่ด้วยท่าทางเคร่งขรึมของเขาทันทีที่เขาเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ

ถังลี่เสวี่ยพบว่าการแสดงออกของเสี่ยวเฮยในตอนนี้ค่อนข้างน่ากลัว

เธอชอบการแสดงออกที่อ่อนโยนตามปกติของเขาซึ่งเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเมื่อเขาอยู่กับเธอมากกว่าการแสดงออกในตอนนี้ของเขา

แต่ถังลี่เสวี่ยไม่ได้ปล่อยให้มันรบกวนเธอในตอนนี้ และเธอยังคงชี้คำบางคำจากหนังสือให้ เสี่ยวเฮยดูอีกครั้ง

-เพื่อ… ขโมย… กล่องยา… จาก… ที่อยู่อาศัยของคุณ…-

คราวนี้เสี่ยวเฮยเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ และถามด้วยความไม่เชื่อ

“คุณสามารถอ่านข้อความลับนี้ได้ด้วยหรอ!”

ถังลี่เสวี่ยพยักหน้าอย่างรวดเร็วด้วยการแสดงออกที่พอใจอย่างมากบนใบหน้าของเธอ

เสี่ยวเฮยเกือบจะแสดงออกอย่างเคร่งขรึม และหัวเราะออกมาดัง ๆ อีกครั้งเมื่อเขาเห็นว่าถังหลี่เสวี่ยที่น่ารักกำลังทำตัวเย่อหยิ่งกับร่างกายเล็ก ๆ ของเธอ

“แค่ก… โอเค เสี่ยวไป๋ ฉันเชื่อคุณ! คุณได้ข้อความลับนี้มาจากไหน?” เสี่ยวเฮยถามอีกครั้งแต่ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าของเขา และเขายังจับแก้มขนนุ่มของถังลี่เสวี่ย

ถังลี่เสวี่ยวางหนังสือลงในอุ้งเท้าของเธอแล้วหยิบหนังสือเล่มอื่น เธอเริ่มพลิกเปิดอีกครั้งเหมือนเมื่อก่อนและแสดงให้เสี่ยวเฮยดูอีกครั้ง

-พ่อบ้าน…ของคุณ…รับมัน… จาก… เชฟ…-

“…… มันยากที่จะเชื่อว่าฉันมีคนทรยศอยู่เคียงข้างฉันมากมาย!” เสี่ยวเฮยขมวดคิ้วขึ้นเมื่อเขาจำการทรยศของเฟิงยี่ได้ ตั้งแต่นั้นมาเขาเกลียดคนทรยศมากจริงๆ และบาดแผลก็ทำให้เขายากที่จะเชื่อทุกคนที่อยู่ข้างๆ เขา

ถังลี่เสวี่ยหยิบหนังสือเล่มอื่นและชี้ไปที่เสี่ยวเฮยอีกครั้ง …

– ลมที่สอง… และ… อีกมาก… คือ… เครื่องเทศ…-

ใช่ คุณไม่ได้อ่านผิด เธอชี้ไปที่คำว่า ‘เครื่องเทศ’ จริงๆ เพราะเธอหาคำว่า ‘สายลับ’ ไม่เจอ…

‘คุณไม่สามารถตำหนิฉันได้สำหรับเรื่องนั้น โอเค! นี่ไม่ใช่โลกสมัยใหม่ที่คุณสามารถหาคำ ‘สายลับ’ ได้อย่างง่ายดายในนิยายสืบสวนหรืออาชญากรรม! นี่ไม่ใช่ความผิดของฉัน!’

เสี่ยวเฮยคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าเธอหมายถึงอะไร จากนั้นเขาก็จ้องไปที่ถังลี่เสวี่ยอย่างประหลาด และพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“เสี่ยวไป๋… เฟิงเอ๋อและคนอื่น ๆ เป็นมนุษย์ไม่ใช่เครื่องเทศ…”

ถังลี่เสวี่ยกลอกตาไปมา และส่ายหน้าเมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวเฮย

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็คิดอะไรออก และหยิบหนังสือเล่มอื่น เริ่มแสดงคำหลายคำในนั้นให้เสี่ยวเฮยดูอีกครั้ง

– ลมที่สอง… และ… คนอื่นๆ…อีกมาก… และ… ฉันรู้… ตัวตน… ทั้งหมด… ของพวกเขา…-

ถังลี่เสวี่ยใช้เวลาหลายวันในการสะกดรอยตามพวกเขาทีละคนก่อนเพื่อเพิ่มระดับทักษะของเธอ และรวมเข้ากับความสามารถขั้นเทพของ [ร่างเทพ]

เสี่ยวเฮยตกตะลึงชั่วขณะ เขาหลับตาขณะพึมพำ

“ดังนั้น แม้แต่เฟิงเอ๋อยังเปลี่ยนไปอยู่ข้างลุง…”

เสี่ยวเฮยเงียบไป หลังจากนั้นขณะที่นิ้วของเขาแตะโต๊ะเป็นจังหวะโดยที่ดวงตาของเขายังคงปิดอยู่…

ถังลี่เสวี่ยสามารถบอกได้จากนิสัยปกติของเสี่ยวเฮยว่านี่หมายความว่าเขาเริ่มไตร่ตรองการเคลื่อนไหวครั้งต่อไปของเขาอย่างระมัดระวัง เธอจึงไม่รบกวนเขาและรออย่างอดทน

อันที่จริงถังลี่เสวี่ยพยายามสร้างภารกิจเพื่อบอกเสี่ยวเฮยเกี่ยวกับข้อความลับและสายลับ แต่ใครจะรู้ว่าระบบไม่ตอบสนองเลย!

ดูเหมือนว่าระดับความยากในการบอกเสี่ยวเฮยเกี่ยวกับเรื่องนี้ และทำให้เขาเชื่อว่าคำพูดของเธอต่ำมากสำหรับมาตรฐานระบบ นั่นคือเหตุผลที่ระบบไม่รับรู้ว่าเป็นภารกิจ เพราะเขาเชื่อใจเธออย่างสมบูรณ์ก่อนที่เธอจะบอกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้

‘แต่ทำไม?’

ก่อนที่เธอจะนึกถึงเหตุผลใดๆ ก็ตาม เสี่ยวเฮยก็ตื่นจากโหมดคิดลึกของเขาแล้ว

เสี่ยวเฮยตบหัวที่มีขนยาวของถังลี่เสวี่ยอย่างนุ่มนวล ในขณะที่เขาลืมตาและถามว่า

“จะเป็นยังไง ถ้าฉันจะพาคุณไปที่สำนักงานใหญ่ของนิกายด้วยในวันพรุ่งนี้ เพื่อให้คุณช่วยดูสายลับที่อยู่ข้างกายฉัน”

ถังลี่เสวี่ยทำเหมือนเธอกำลังไตร่ตรองเรื่องนี้อย่างหนัก

“พรุ่งนี้ฉันจะทำเนื้อย่างเพิ่มให้! เป็นไง?” เสี่ยวเฮยถามขณะเล่นกับคางที่มีขนยาวของถังลี่เสวี่ยด้วยนิ้วของเขา

‘ขี้เหนียวจัง! ให้รางวัลเป็นเนื้อย่างพิเศษสำหรับการทำงานหนัก และข้อมูลสำคัญของฉันเท่านั้นหรอ!’

ถังลี่เสวี่ยยกกรงเล็บของเธอขึ้น 2 อันบนอุ้งเท้าของเธอ…

‘อย่างน้อยก็ให้เพิ่มอีกสองส่วน!’

“ฮ่าฮ่าฮ่า… โอเค! ตกลง!” เสี่ยวเฮยหัวเราะออกมาดัง ๆ ขณะที่ลูบหัวที่มีขนยาวของถังลี่เสวี่ยด้วยฝ่ามืออันอบอุ่น