เกิดใหม่เป็นสุนัขจิ้งจอก (Reincarnated As a Fox With System) - ตอนที่ 28

โดยไม่ต้องรอให้มังกรปลอมพูดพล่อยเพื่อหยุดการเทศนา ถังลี่เสวี่ยแสดงท่าทางเพื่อแสดงให้มังกรปลอมดู

ถังลี่เสวี่ยชี้ไปที่โซ่หนาที่ผูกกับกิ้งก่าปีกตาแดง และชี้กลับมาที่ตัวเอง แล้วทำท่าหักในตอนท้าย

“เอ่อ…หนูน้อย อยากปล่อยฉันเหรอ! ฮ่าฮ่าฮ่า …งั้น…ตลกดี… ฮ่าฮ่าฮ่า!” กิ้งก่าปีกตาแดงหัวเราะดังลั่นจนโซ่ที่มัดมันสั่นอย่างแรง ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สนุกที่สุด

“ฟังนะสาวน้อย โซ่ทั้งหมดเหล่านี้หลอมขึ้นจากโลหะมีค่าหายาก ลืมกรงเล็บเล็กๆ ของเจ้าไปได้เลย แม้ว่ามนุษย์ขั้นสร้างแกนจะเจาะมันด้วยขวานเป็นร้อยๆ ครั้งก็ยังไม่สามารถทำให้เกิดรอยบุบได้กับมัน!” กิ้งก่าปีกตาแดงถอนใจ พร้อมส่ายหัว

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ถังลี่เสวี่ยก็เริ่มวิ่งไปรอบๆ และค้นหาบางสิ่ง

“เอ๋ย…เอ๋ย…เอ๋ย…ยัยตัวเล็ก เจ้ากำลังค้นหาอะไร อ๋าข้ารู้แล้ว! มันคือกุญแจใช่ไหม เจ้ากำลังค้นหากุญแจอยู่ใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นมันก็ไร้ผล…ไอ้อ้วนหัวล้านนั่นล่ะ เก็บไว้!” มังกรปลอมพูดในขณะที่ยังคงจ้องมองถังลี่เสวี่ยที่ยังคงวิ่งอยู่

‘ไอ้บ้าเอ้ย! กุญแจโซ่นี้อยู่ที่ลุงของเสี่ยวเฮยเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็เป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะเอามันมาในตอนนี้! โถ่เว้ย…ทำไมเป็นแบบนี้! กฎของเกม RPG ระบุไว้เสมอว่ากุญแจจะถูกเก็บไว้ในอาคารเดียวกันไมม่ใช่หรอ!’

ถังลี่เสวี่ยคิดว่าเธอสามารถปลดปล่อยมังกรปลอมตัวใหญ่ตัวนี้ และหลบหนีไปด้วยกันจากนิกายนี้ได้ แต่ดูเหมือนว่าความคิดนี้จะไม่สามารถทำได้อีกต่อไป เนื่องจากเธอไม่มีทางที่จะปล่อยมังกรปลอมตัวนี้ได้อีกต่อไป!

อย่างไรก็ตามถังลี่เสวี่ยยังคงแสร้งทำเป็นค้นหากุญแจอย่างบ้าคลั่ง แรงจูงใจที่แท้จริงของเธอคือการสำรวจห้องเล็ก ๆ ทั้งหมด และพื้นที่รอบ ๆ มังกรปลอม เพื่อเสร็จสิ้นภารกิจของเธอ

ดิง!

[ภารกิจเสร็จสิ้น]!

[รางวัล: ระดับ +3(+1), แต้มทักษะ +45(+11), แต้มค่าสถานะ +9(+2), เหรียญเทพ 150(+38)]

ดิง!

[ยินดีด้วย! คุณบรรลุระดับ 11, +45 แต้มค่าสถานะ, +9 คะแนนทักษะ]

[ระดับของคุณถึงขีด จำกัด สูงสุดแล้ว! ระดับ +1 จะถูกเก็บไว้เพื่อใช้ในภายหลัง!]

[ยินดีด้วย! คุณถึงระดับ 11 แล้ว! มีเมนูวิวัฒนาการที่ 2!]

‘เย่ ขอบคุณพระเจ้า! ในที่สุด ภารกิจนี้ก็สำเร็จ! แต่ระบบนี้ตระหนี่จริงๆ… ทำไมฉันไม่ได้รับรางวัลเพิ่มเติมตอนนี้! เฮ้อ…’

‘ลืมไป! สิ่งที่สำคัญที่สุดคือฉันสามารถวิวัฒนาการได้อีกครั้งในตอนนี้… หรือไม่… เนื่องจากถ้าฉันพัฒนาเป็นสัตว์อสูรและสร้างแกนอสูรของฉันแล้ว เสี่ยวเฮยหรือมนุษย์คนอื่นที่มีการฝึกฝนสูงกว่าฉันสามารถบังคับให้ฉันเซ็นสัญญาเจ้านาย – ผู้รับใช้ได้ … เห้อ… ช่างโชคร้ายเสียนี่กระไร!’

ถังลี่เสวี่ยกลับมานั่งที่ด้านหน้าของมังกรปลอมอีกครั้งหลังจากสำรวจ…เอ่อ…ค้นหาไปรอบ ๆ แต่เธอพบว่ามังกรปลอมแสดงสีหน้าตกตะลึงอีกครั้ง

‘เกิดอะไรขึ้นกับมังกรจอมปลอมในตอนนี้’

“เจ้า…เจ้า…เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหนูน้อย ฉันรู้สึกได้ว่าเจ้าแข็งแกร่งขึ้นโดยไม่ต้องทำอะไรนอกจากวิ่งไปรอบ ๆ!” กิ้งก่าปีกตาแดงถามอย่างสงสัย ในขณะที่นำหัวยักษ์ของมันเข้ามาใกล้ถังลี่เสวี่ย

ถังลี่เสวี่ยตื่นตระหนกเล็กน้อย เธอกลัวว่ามังกรปลอมตัวนี้รู้ความลับของเธอ ดังนั้นเธอจึงทำท่าง่วงนอนและหาวทันที เพราะเธอกลัวว่ามังกรปลอมจะพูดจาโผงผางไม่หยุด และไม่ปล่อยให้เธอจากไป

“เอ่อ… โอ้… บางทีอาจเป็นแค่ความรู้สึกของฉัน… แค่ก… เอาล่ะ ฉันจะให้ของขวัญเจ้าเป็นของขวัญแรกพบ!” กิ้งก่าปีกตาแดงยกกรงเล็บขนาดใหญ่ และเคลื่อนเข้าหาถังลี่เสวี่ย

ปฏิกิริยาตอบสนองของถังลี่เสวี่ย เธอต้องการที่จะถอยกลับ แต่หลังจากที่คิดว่ามังกรปลอมตัวนี้ไม่ได้มีเจตนาที่จะทำร้ายเธอ เธอก็ผ่อนคลายอย่างรวดเร็ว

ปลายกรงเล็บยักษ์ของกิ้งก่าปีกตาแดงแตะหน้าผากถังลี่เสวี่ยอย่างอ่อนโยน

แสงสีแดงเข้มทำให้ถังลี่เสวี่ยเห็นในทันที หากมีคนเห็นฉากนี้พวกเขาอาจจะคิดว่ากิ้งก่าปีกตาแดงกำลังสาปแช่งถังลี่เสวี่ยอยู่เป็นแน่

ดิง!

[คุณได้รับ (พรกิ้งก่าปีก)]!

‘???????!!!!!!!’

‘นี่มันอะไรกันเนี่ย’

“ฟังนะ สาวน้อย! ด้วยวิธีนี้ ไม่มีมนุษย์คนใดที่อ่อนแอไปกว่าฉันที่สามารถบังคับให้เจ้าลงนามในสัญญาเจ้านาย – คนรับใช้ได้ตั้งแต่นี้ไป! แน่นอนด้วยข้อยกเว้น ถ้าเจ้าเซ็นมันด้วยความสมัครใจ! มาดูกัน… ตั้งแต่ฉันอยู่ยงคงกระพันภายใต้ขั้นเริ่มตั้งจิตวิญญาณ ดังนั้นจึงไม่มีมนุษย์ที่อยู่ต่ำกว่าขั้นเริ่มตั้งจิตวิญญาณสามารถบังคับเจ้าได้! “

กิ้งก่าปีกตาแดงอธิบายในขณะที่พยักหน้าพอใจที่ถังลี่เสวี่ยเชื่อฟังอย่างเชื่อฟัง

แต่ถ้าถังลี่เสวี่ยวิ่งด้วยความกลัว กิ้งก่าปีกตาแดงก็จะรำคาญที่จะให้พรหรืออธิบายกับเธออีกต่อไป

‘จริงงั้นหรอ?! วู้วววว! เท่านี้ฉันก็ไม่ต้องกังวลว่าจะตกเป็นทาสของคนอื่นแล้ว! คุณ… คุณใจดีมาก! น่าเสียดายที่คุณเป็นคนช่างพูด และน่ากลัว…’

“อย่าดีใจไปเลยเจ้าหนูน้อย! จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามนุษย์ที่ไม่สามารถบังคับให้เจ้ายอมเป็นสัตว์เลี้ยงของพวกเขา เขาจะตัดสินใจที่จะฆ่าเจ้าด้วยความโกรธรึเปล่า?” คำพูดของมังกรปลอมนั้นเหมือนกับการสาดน้ำเย็นให้กับถังลี่เสวี่ยที่กำลังมีความสุข

ถังลี่เสวี่ยรู้สึกหงุดหงิดอีกครั้งในทันที

กิ้งก่าปีกตาแดงตระหนักดีถึงสิ่งที่มันทำ และตื่นตระหนกเล็กน้อย จากนั้นก็พยายามให้กำลังใจถังลี่เสวี่ยอีกครั้ง

“เอ่อ…ขอโทษนะแม่สาวน้อย…มันไม่ใช่ความตั้งใจของฉันที่จะ…แล้วเรื่องนี้…ถ้าเจ้าปล่อยฉันสักวัน ฉันสัญญาว่าฉันจะกลายเป็นม้าของเจ้า!

ดวงตาที่สลัวของถังลี่เสวี่ยส่องประกายราวกับดวงดาวสีน้ำเงินในทันที!

‘หึหึหึหึหึหึหึหึ??!!! กลายเป็นสัตว์ขี่ของฉัน? นี่… นี่มันจริงจังใช่มั้ย! คุณไม่ได้โกหกฉันใช่มั้ย!  จิ้งจอกอย่างฉันขี่มังกร! ว้าว เหมือนความฝันเลย! ฉัน… ฉันรอไม่ไหวแล้ว! อื้อหือ…’

ถังลี่เสวี่ยยังคงจมอยู่ในจินตนาการของเธอ และยิ้มกับตัวเอง

“แต่จำไว้ว่า…เจ้าควรระวังด้วย อย่าฝืนตัวเองและเสี่ยงชีวิตเพื่อให้ได้กุญแจมา มันจะไร้ประโยชน์ถ้าเจ้าถูกจับได้ในขณะที่พยายามจะขโมยมัน!”

โหมดพูดคุยของมังกรปลอมเปิดขึ้นอีกครั้ง และเตือนถังลี่เสวี่ยเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ถังลี่เสวี่ยรู้สึกรำคาญ แต่หัวใจของเธอก็อบอุ่นขึ้น ในขณะที่คิดว่า

‘บางที…การที่มีแม่ควรเป็นเช่นนี้… จู้จี้และกังวลเกี่ยวกับฉัน…’

ถังลี่เสวี่ยเป็นเด็กกำพร้าในชาติที่แล้วตั้งแต่แม่ของเธอเสียชีวิต เมื่อให้กำเนิดเธอและพ่อของเธอก็หนีไปโดยเหลือแต่หนี้ของเขาที่ทิ้งไว้อยู่เบื้องหลัง

ในชีวิตนี้ เธออยู่คนเดียวอีกครั้งโดยไม่มีพ่อแม่อยู่ข้างๆ

ถังลี่เสวี่ยโบกมือไปทางมังกรปลอมเพื่อกล่าวคำอำลาสำหรับวันนี้ และสัญญากับมันว่าเธอจะกลับมาอีกครั้งในภายหลังด้วยท่าทางของเธอ

หลังจากที่ถังลี่เสวี่ยออกจากป้อมปราการของมังกรปลอม ก็มีคนออกมาจากป้อมปราการใกล้ๆ กับมังกรปลอม

“นั่นมันสัตว์เลี้ยงของหยุนนี่หน่า สุนัขจิ้งจอกที่ฉลาด และน่าสนใจ มาทำอะไรที่นี่!”

กิ้งก่าปีกตาแดงอ้าปากด้วยความประหลาดใจ และหันหัวยักษ์ของมันไปยังที่ที่เสียงนั้น

พบว่าเสียงนั้นมาจากชายชราที่เหี่ยวย่นมีเครายาวสีขาวและผมสีขาว แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่มังกรปลอมและถังลี่เสวี่ยไม่รู้ว่าชายชราคนนี้เข้ามาในป้อมปราการนี้นานแค่ไหนแล้ว?!

เขามาก่อนหรือหลังถังลี่เสวี่ยเข้ามาในป้อมปราการ?!

ไม่มีใครรู้!

ไม่แม้แต่กิ้งก่าปีกตาแดงที่แข็งแกร่ง!

คนที่กิ้งก่าปีกตาแดงเกลียดที่สุดโม่ชานหมิงปู่ของเสี่ยวเฮย

การแสดงออกของโม่ชานหมิงนั้นใจดี และอ่อนน้อมถ่อมตนด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยนที่ฉาบบนใบหน้าของเขาตลอดเวลา แต่ในนิกายปีศาจอสูรนี้ มีเพียงกิ้งก่าปีกตาแดงเท่านั้นที่รู้ว่าชายชราผู้นี้โหดร้ายและไร้หัวใจเพียงใด

“ฉันสงสัยว่าคุณกับสุนัขจิ้งจอกตัวนั้นคุยอะไรกันนานขนาดนี้?” โม่ชานหมิงหันศีรษะและจ้องมองไปที่กิ้งก่าปีกตาแดง

กิ้งก่าปีกตาแดงไม่สามารถพูดได้จริง ๆ และมันสื่อสารกับถังลี่เสวี่ยโดยตรงในจิตใจของเธอโดยใช้ [กระแสจิต] ขณะที่ถังลี่เสวี่ยสื่อสารกับมันโดยใช้ท่าทางของเธอ นั่นคือเหตุผลที่โม่ชานหมิงไม่ได้ยินคำพูดใด ๆ ของทั้งสองคน

กิ้งก่าปีกตาแดงจ้องกลับมาที่โม่ชานหมิงด้วยความรังเกียจ และแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไรเลย

กิ้งก่าปีกตาแดงลดศีรษะยักษ์ของมันกลับสู่พื้น มันไม่สนใจโมชานหมิงโดยสิ้นเชิงและกลับไปนอน

โม่ชานหมิงไม่ได้โกรธ เนื่องจากปฏิกิริยาของกิ้งก่าปีกตาแดงที่มีต่อเขาเป็นแบบนี้เสมอ เขาเพียงแต่หันกลับไปมองไปยังที่ที่ถังลี่เสวี่ยมุ่งหน้ากลับไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่น่าขนลุกตามปกติของเขา

…..

…

.

ตอนนี้ถังลี่เสวี่ยปวดหัวมาก มีหลายสิ่งที่เธอต้องทำจากการคิดเกี่ยวกับแผนการหลบหนีของเธอ หากเธอขโมยกุญแจมังกรปลอม และปล่อยมังกรปลอมก่อนที่จะหลบหนี เธอจะจัดการกับวิวัฒนาการของตัวเองอย่างไร

‘อะไรก็ตาม… ช่างเรื่องพวกนั้นไปก่อน! สิ่งที่ฉันต้องการและต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือการนอนบนหมอนอันอุ่นสบายของฉัน (ร่างกายของเสี่ยวเฮย) แล้วผล็อยหลับไป!’

แต่หลังจากที่เธอกลับไปที่ลานบ้านของเสี่ยวเฮย ก่อนที่เธอจะเข้าไปในห้องของเขา…

“ไอ้เลวหลินเซียง! ฉันสาบานว่าฉันจะทรมาน และจะฆ่าเขาสักวัน!!!”