บทที่ 91 จะผลักเจียงหว่าน แต่กลับล้มเสียเอง
เจียงหว่านลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวิ่งไปที่ประตูบ้าน
ทันทีที่เปิดประตูออก เธอเห็นหลี่ซิ่วหลันยืนอยู่
“ผิงอันเป็นอะไร?”
หลี่ซิ่วหลันชี้ออกไป “เขาล้ม เธอรีบบออกไปดูเร็วเข้า!”
เจียงหว่านไม่สนใจอะไรอีกแล้ว รีบพุ่งตัวไปยังสถานที่ที่หลี่ซิ่วหลันบอกทันที
เมื่อเธอมาถึงราวบันไดทางเดิน เจียงหว่านก็ชะโงกหัวออกไปมอง เวลานั้นเองหลี่ซิ่วหลันที่ยืนอยู่ด้านหลังผลักเธออย่างแรง
เจียงหว่านอยู่ใกล้กับราวบันไดมาก ถูกผลักจนเสียการทรงตัว เธอจะร่วงหล่นจากราวบันไดทันที
ราวบันไดของที่นี่เพิ่งถูกซ่อมเมื่อไม่กี่วันก่อน หากเจียงหว่านชน มัน คงจะต้องพังแน่นอน
อย่างไรก็ตามนั่นคือสิ่งที่หลี่ซิ่วหลันคิด
แต่ในความเป็นจริง ทันทีที่เธอผลักเจียงหว่าน เธอกลับไปขยับสักนิด นั่นเพราะหลี่ซิ่วหลั่นไม่ทันคิดว่าด้วยน้ำหนักกว่าร้อยกิโลกรัมทำให้เจียงหว่านมั่นคงมาก
เจียงหว่านที่รู้สึกตัวหันไปมองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ “ผิงอันอยู่ที่ไหน?”
หลี่ซิ่วหลันสับสน นี่มันไม่เหมือนสิ่งที่เธอคิดเอาไว้สักนิด
หลี่ซิ่วหลันมองแววตาของเจียงหว่าน ก็ดูเหมือนว่าหล่อนจะมองเธอออกอย่างทะลุปรุโปร่ง เธอจึงกลืนน้ำลายหนืด ๆ ลงคอ ก่อนจะยกยิ้มเขินอาย
“ใจเย็น ๆ พวกเขาแค่ออกไปเล่น ฉันแค่หยอกเธอน่ะ”
เจียงหว่านขมวดคิ้วมุ่น “ถ้าฉันจำไม่ผิด เมื่อกี้เธอผลักฉันด้วย”
หลี่ซิ่วหลันปฏิเสธทันที “ไม่ ไม่ใช่ ฉันก็แค่ทักทาย จะไปผลักได้ยังไงล่ะ”
เจียงหว่านมองหลี่ซิ่วหลันด้วยแววตาไม่พอใจ และเย็นชามากขึ้นทุกขณะ
“เธอคิดว่าฉันโง่งั้นเหรอ? แผนของเธอคือการผลักฉันให้ตกลงไป เพื่อจะฆ่าฉันสินะ!”
หน้าของหลี่ซิ่วหลันมืดมน ความโกรธพลุ่งพล่านจนเก็บไม่อยู่
“ใช่ ฉันหลอกเธอ แล้วที่ฉันผลักเธอเมื่อกี้ก็เพราะฉันเกลียดเธอ นังสารเลว ทำไมผู้หญิงอ้วน ๆ อย่างเธอถึงได้แต่งงานกับหัวหน้ากองพันเฉียวด้วย!”
“มันคงจะดีกว่าถ้าหัวหน้ากองพันเฉียวแต่งงานกับเจียงเสวี่ย เจียงเสวี่ยทั้งหน้าตาดีกว่า ภูมิหลังครอบครัวก็ดีกว่า แต่เธอมันเป็นแค่นังบ้านนอก นังอ้วนอ่านเขียนไม่ออก แล้วยังติดการพนัน ทำไมถึงได้แต่งงานกับเขา!”
หลี่ซิ่วหลันสติแตก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะพรุ่งนี้แม่ของเธอจะมารับกลับไปแต่งงานแล้ว
วันนี้เธอจึงต้องทำภารกิจให้สำเร็จ ผลักเจียงหว่านตกบันได รับเงินจากเจียงเสวี่ย และหนีไปจากที่นี่!
แต่เธอไม่คิดมาก่อนว่าน้ำหนักของเจียงหว่านจะเป็นสิ่งที่ขัดขวางแผนการของเธอ
มันจึงทำให้เธอยิ่งโกรธจัด
หลี่ซิ่วหลันตะโกนลั่นอย่างขาดสติ เพื่อยั่วยุให้เจียงหว่านทุบตีตน รอจังหวะเมื่ออีกฝ่ายเริ่มเคลื่อนไหว เธอก็จะใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นั้น
แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ ด้วยประสบการณ์จากการตั้งแผงลอยขายของจนได้เจอกับผู้คนและถ้อยคำมากมาย ทำให้เจียงหว่านแทบจะไม่สนใจการยั่วยุของหลี่ซิ่วหลันเลย
คำพูดของหลี่ซิ่วหลันไม่ทำให้เธอคันปาก โกรธ หรือรำคาญอะไรขึ้นมาทั้งนั้น
“เพราะเรื่องแค่นี้น่ะเหรอถึงมาหาฉัน? เป็นบ้าไปแล้วมั้งเธอเนี่ย”
หลังจากนั้นเจียงหว่านตั้งท่าจะเดินกลับไป
หลี่ซิ่วหลันโกรธจัด เมื่อคิดบางอย่างได้ เธอก็ตะโกนออกมา
“แล้วไม่อยากรู้เหรอว่าผิงอันทำอะไรอยู่?”
เจียงหว่านหยุดชะงักก่อนจะหันกลับไปมอง
หลี่ซิ่วหลันกล่าวออกมาด้วยความภาคภูมิใจ “ฉันบอกได้เลยว่าตอนนี้ผิงอันหนีไปแล้ว อีกอย่างถ้าไม่ใช่เพราะผิงอัน เธอก็คงไม่กลับมาใช่ไหมล่ะ”
“วันนี้เจียงเสวี่ยจงใจหลอกเธอมาที่นี่เพราะยัยนั่นกำลังจะไปแล้ว หล่อนเกลียดเธอมาก เพราะเธอคือต้นเหตุทำให้ขาสองข้างของยัยนั่นหัก”
“ยัยนั่นเป็นคนบอกให้ผิงอันพาเธอกลับมาที่นี่”
“ผิงอันรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว แต่เขาไม่อยากเห็นเธอถูกผลักจนร่วงไปตาย เขาเลยหลบออกไป”
“ดูสิ เธออยากจะดูแลเด็กคนนั้น แต่เขากลับต้องการจะฆ่าเธอ”
เจียงหว่านจ้องมองหลี่ซิ่วหลันด้วยสายตาเย็นชา
หลี่ซิ่วหลันยิ่งได้ใจ พูดต่อว่า “อีกอย่าง เฉียวเหลียนเฉิงก็อยากจะให้เธอตายเหมือนกัน”
“ฉันได้ยินว่าภารกิจนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลย แต่เขากลับขอออกไปด้วย รู้ไหมล่ะว่าทำไม?”
เจียงหว่านส่งสายตาเย้ยหยันก่อนจะเดินเข้าใกล้อีกฝ่าย แล้วถามว่า “ทำไมล่ะ บอกมาสิ!”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเข้าใกล้ราวบันไดขึ้นเรื่อย ๆ หลี่ซิ่วหลันก็มีความหวัง เธอถอยหลังออกไปอีกสองสามก้าว
หลี่ซิ่วหลันเล็งทิศทางก่อนจะพุ่งเข้าหาเจียงหว่าน หวังจะผลักอย่างแรง
ขณะที่พุ่งเข้าใส่ เธอไม่ลืมที่จะตะโกน “เพราะว่าต้องการให้เธอตายไงล่ะ!”
ร่างของเธอกระแทกกับเจียงหว่านแล้วเด้งกลับมาราวกับเชือกบนคันธนู
เธอตกตะลึง เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีไม่สามารถทำอะไรเจียงหว่านได้เลยงั้นเหรอ?
สุดท้ายแล้ว หลี่ซิ่วหลันยังคงโง่เขลาและไร้เดียงสา
แม้ว่าเจียงหว่านจะอ้วน แต่เธอก็เป็นคนอ้วนที่แข็งแรง อีกทั้งเมื่อไม่นานมานี้เธอลดน้ำหนักลงไปมาก ร่างกายจึงค่อนข้างยืดหยุ่นพอสมควร
เป็นเพราะเธออ้วนมากกว่า 150 กิโลกรัม น้ำหนักที่ลดลงไป 30 กิโลกรัม จึงไม่มีใครสังเกตเห็น ทุกคนยังมองว่าเธอตัวใหญ่เหมือนเคย
แต่สำหรับเจียงหว่าน การที่เธอสามารถลดน้ำหนักได้ 30 กิโลกรัม ทำให้รู้สึกเบาตัวขึ้นมาก
หลังจากตระหนักได้ถึงความต้องการของอีกฝ่าย เจียงหว่านก็หมุนข้อเท้าเล็กน้อยเพื่อหลบเลี่ยงการผลักของหลี่ซิ่วหลัน เมื่ออีกฝ่ายพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
หลี่ซิ่วหลันที่ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดใส่ลงไปในการวิ่งพุ่งชน แต่เมื่อเจียงหว่านหลบไปแล้ว ร่างกายของเธอจึงชนเข้ากับราวบันไดอย่างเสียการควบคุมเสียเอง
ปัง ปัง ปัง…
ราวบันได้พังลงทันที เจียงหว่านมองหลี่ซิ่วหลันที่พุ่งชนราวบันได จนราวและหล่อนร่วงลงไปด้านล่างพร้อมกัน
เจียงหว่านสะดุ้งก่อนจะคิดกับตัวเองว่า “อะไรกันเนี่ย? ทำร้ายฉันไม่ได้ ก็เลยฆ่าตัวตายงั้นเหรอ?”
เจียงหว่านเดินเข้ามาดูอย่างระมัดระวัง และเห็นหลี่ซิ่วหลันตกลงไปที่กองหินชั้นล่าง
ไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่า เพราะพื้นที่ชั้นล่างที่โล่งเตียน กลับมีกองหินคมอยู่ใต้ราวบันไดจำนวนมาก
และหลี่ซิ่วหลันก็ตกกระแทกกับกองหินเหล่านั้น!
เจียงหว่านขมวดคิ้วและคิดจะเรียกตำรวจ แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องมาจากด้านหลัง
“กรี๊ด มีคนฆ่ากัน ช่วยด้วย เจียงหว่านฆ่าคน!”
เจียงหว่านหันศีรษะกลับมา และเห็นเจียงเสวี่ยอยู่ที่หน้าประตู ซึ่งหล่อนยังคงนั่งอยู่บนรถเข็น
ตอนนี้เองที่เจียงหว่านเข้าใจทุกอย่าง
เธอคาดเดาได้ทันทีว่านี่คือแผนการที่อีกฝ่ายคิดจัดการกับเธอ แต่ก่อนที่เธอจะทำอะไร ก็มีเสียงอึกทึกดังมาจากด้านนอก ทีมลาดตระเวนมาถึงแล้ว!
เร็วซะจริง!
เจียงหว่านยืนนิ่งอยู่กับที่ เพราะเธอรู้ดีว่าหากเธอยิ่งเคลื่อนไหวมากเท่าไหร่ จะยิ่งเป็นการส่งผลเสียต่อตัวเอง
และนี่คือช่วงเวลาที่หน้าสิ่วหน้าขวานมาก ตัวเธอไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว ทำได้เพียงรอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ทีมลาดตระเวนเข้าไปดูหลี่ซิ่วหลันก่อน
พวกเขาปฐมพยาบาลให้เธอเบื้องต้น และส่งตัวไปที่โรงพยาบาลทันที
ตำรวจมาอย่างรวดเร็ว และเริ่มพูดคุยกับพยาน ณ ที่เกิดเหตุ ซึ่งก็คือเจียงเสวี่ย!
“ฉัน ฉันไม่รู้อะไรเลย นี่เป็นวันเกิดของฉัน และฉันกำลังจะไปจากที่นี่แล้ว เลยต้องการจะทานอาหารกับภรรยาทหารในค่ายเพื่ออำลา”
“แต่ฉันได้ยินเสียงคนทะเลาะกันด้านนอก เลยเปิดประตูออกมาดู”
“หลังจากฉันเปิดประตูออกมา ฉันก็เห็นเจียงหว่านผลักหลี่ซิ่วหลันแล้ว!”
“ฉัน ฉันกลัวมาก ฉันกลัวจนไม่กล้าห้ามเธอ! ฉันมันไร้ประโยชน์จริง ๆ!”
เจียงเสวี่ยบอกเล่าสถานการณ์พร้อมกับร้องไห้ออกมา
ในสถานที่แห่งนี้มีเสียงความวุ่นวายดังระงม จนภรรยาทหารในบ้านอื่น ๆ เริ่มออกมามุงดู
เมื่อทุกคนออกมาดูรอบ ๆ สิ่งที่พวกเขาเห็นคือเลือดบนพื้นกับกองหิน
และดูเหมือนพวกเธอจะได้ยินที่เจียงเสวี่ยพูดชัดเจน
ทุกคนต่างสับสน แต่หลังจากไตร่ตรองอย่างดีแล้ว พวกเขาก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่นัก
เจียงหว่านเป็นคนอารมณ์ฉุนเฉียว มักจะทุบตีทุกคนที่ทำให้เธอโกรธ
ถ้าหลี่ซิ่วหลันไปพูดบางอย่างให้เจียงหว่านโกรธเข้า ไม่แปลกที่เจียงหว่านจะผลักเธอให้ล่วงไปชั้นล่าง
ทุกคนเงียบ และเจียงหว่านก็เงียบเช่นกัน
หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยแซ่หลัว เป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบ
หัวหน้าหลัวมองเจียงหว่านก่อนจะพูดว่า “คุณมีอะไรจะพูดไหม?”
เจียงหว่านเหลือบมองอีกฝ่าย “ฉันไม่ได้แตะต้องตัวหลี่ซิ่วหลันเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ที่เธอพูดทั้งหมดเป็นการใส่ร้ายฉัน”
