บทที่ 9 กินข้าวพร้อมหน้าและสัมผัสที่หกอันอธิบายไม่ได้ของเจียงหว่าน
เมื่อเห็นว่าเจียงเฉิงลังเลที่จะพูด เฉียวเหลียนเฉิงจึงไม่ถามต่อ “ตกลง เดี๋ยวผมจะรับเขากลับ”
เจียงเฉิงส่ายหัว “ไว้มารับตอนกลางคืนก็แล้วกัน ถ้านายไม่อยู่ที่นี่ เจ้าเด็กนั่นคงไม่เชื่อฟังแน่”
เฉียวเหลียนเฉิงก็กังวลเช่นกัน หากเขาพาผิงอันกลับมาในตอนกลางคืน เขายังอยู่เตือนลูกได้
เฉียวเหลียนเฉิงกลับมา บะหมี่ก็จับตัวเป็นก้อนเสียแล้ว
เมื่อเห็นว่าเจียงหว่านเองก็ยังไม่กิน เขาจึงถามอย่างสงสัย “ทำไมคุณไม่กินล่ะ?”
เจียงหว่านหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วพูดว่า “รอนายอยู่น่ะสิ”
เฉียวเหลียนเฉิงตะลึงไปเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำว่า ‘รอนายอยู่’ ความอบอุ่นก็วูบวาบไปทั่วทั้งหัวใจ
ตั้งแต่ยังเด็ก เขาไม่เคยได้รับความรักจากที่บ้าน และเพราะเขาเป็นลูกคนโต เขาจึงต้องทำงานอย่างหนัก
ทุกครั้งเมื่อกลับบ้านหลังเลิกงาน ก็ได้กินเพียงของเหลือ
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีคนบอกกับเขาว่า ‘กำลังรอกินข้าวด้วยกัน’
น่าเสียดายเมื่อความอบอุ่นนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ และกลับคืนสู่ความสงบอย่างรวดเร็ว
“กินเถอะ บะหมี่เป็นก้อนแล้ว!” เขาหยิบตะเกียบขึ้นมากัดก่อน
บะหมี่มีความยืดหยุ่นสูง เนื้อสัมผัสดี และรสชาติอร่อย ดูไม่ออกเลยว่าเธอจะมีฝีมือขนาดนี้
“อร่อยไหม?” เจียงหว่านถามอย่างคาดหวัง
สีหน้าบ่งบอกว่า ‘นายรีบชมฉัน ชมฉันเร็วเข้า!’
เฉียวเหลียนเฉิงพยักหน้า “อร่อย คุณตั้งใจทำมากเลยใช่ไหม?”
เจียงหว่านเกาหัวแกร่ก “ยัง ฉันทำอาหารอร่อยกว่านี้อีก แต่น่าเสียดายที่ไม่มีส่วนผสมมากเท่าไหร่”
เฉียวเหลียนเฉิงไม่ได้ถามอะไรอีก เพียงแค่ก้มศีรษะลงและเริ่มทานอาหาร
เขากินไปถึงสามชามใหญ่แถมยังดื่มน้ำซุปจนหมด
เมื่อมองเห็นชามสะอาดเกลี้ยงเกลาของอีกฝ่าย เจียงหว่านก็รู้สึกพึงพอใจมาก
การได้เห็นคนอื่นกินอาหารที่ตนทำจนหมดเกลี้ยงให้ความรู้สึกเหมือนประสบความสำเร็จจริง ๆ
อืม วันหลังเราลองทำอย่างอื่นบ้างดีกว่า
ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ในช่วงเจ็ดเดือนนี้พวกเขาน่าจะอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขได้
หลังจากกินเสร็จ เฉียวเหลียนเฉิงก็ลังเลก่อนจะพูดขึ้นว่า
“ผมอยากพาผิงอันกลับมาคืนนี้”
เจียงหว่านพยักหน้า “ได้ นายต้องการให้ฉันไปรับเขาไหม?”
“แต่ฉันเดาว่าเขาจะไม่กลับมากับฉันหรอก”
เฉียวเหลียนเฉิงกล่าวว่า “ผมจะไปรับเอง แค่ถามดูว่าคุณจะคัดค้านหรือเปล่า”
เจียงหว่านล้างจานต่อพลางพูดว่า “ฉันจะคัดค้านอะไรได้ล่ะ? ในบ้านนี้ ฉันมีสิทธิพักอยู่ชั่วคราวแค่เจ็ดเดือนเท่านั้น ส่วนเขาเป็นเจ้าของบ้านที่แท้จริง”
“ถ้าใครจะไป ก็ควรเป็นฉันต่างหาก”
เฉียวเหลียนเฉิงขมวดคิ้ว “ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น ผมไม่ได้จะไล่คุณ”
เจียงหว่านพูดอย่างมั่นใจ “ใช่ ฉันรู้ ฉันเพียงแต่อุปมาให้ฟัง แค่อยากจะบอกนายว่าฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะไล่เขาออกไปสักนิด”
“และฉันก็ไม่ได้เกลียดเขาด้วย!”
เมื่อได้ยินสิ่งที่เจียงหว่านพูด คิ้วของเฉียวเหลียนเฉิงก็คลายลง
“ผิงอันชอบกินอะไรเหรอ?” เด็กก็คือเด็ก ดังนั้นเธอจะใช้อาหารอร่อย ๆ มาคลี่คลายความตึงเครียดระหว่างเธอกับเด็กคนนั้น
แต่เฉียวเหลียนเฉิงเองก็ไม่รู้ “เขาน่าจะกินได้ทุกอย่าง ผมเองก็ไม่เคยเห็นว่าเขาชอบกินอะไรเป็นพิเศษเหมือนกัน”
แม้ว่าผิงอันจะอยู่ในการดูแลของตน แต่ตั้งแต่รับผิงอันมา เจียงเสวี่ยเป็นคนคอยดูแลเขาเป็นส่วนมาก ดังนั้นตนเองจึงไม่ค่อยสนิทกับลูกชายคนนี้นัก
เจียงหว่านพูดขึ้นมาเบา ๆ “งั้นฉันจะทำขนมหูแมว[1]* สักหน่อย เด็ก ๆ ชอบกินมันมาก”
เฉียวเหลียนเฉิงไม่รู้ว่าขนมหูแมวคืออะไร ดังนั้นเขาจึงไม่ถามอะไรต่อให้มากความ
หลังมื้ออาหารกลางวัน เฉียวเหลียนเฉิงไปทำงาน ส่วนเจียงหว่านก็ไปงีบ
ในความฝันเธอเตรียมขนมหูแมวเสร็จและเตรียมพร้อมที่จะทอดมันแล้ว
แต่เมื่อประตูบ้านเจียงเปิดออก เธอได้ยินสะใภ้เฉินกับเจียงเสวี่ยโต้เถียงกัน ไม่รู้ว่าพวกเขาพูดอะไร สะใภ้เฉินกระแทกประตูปิดด้วยความโกรธ พอลงบันไดมากลับมีกระถางดอกไม้ตกลงมาใส่หัวของสะใภ้เฉิน
ศีรษะสะใภ้เฉินถูกกระแทกจนเลือดอาบ เธอกุมศีรษะเร่งรีบไปหาหมอพลางก่นด่าสาปแช่ง!
……
เจียงหว่านถือขนมหูแมวไปที่เตาขนาดใหญ่และเทน้ำมันรอให้ร้อน
เมื่อน้ำมันเดือดได้ที่ ลูกบอลโคลนก็ลอยละลิ่วมากลางอากาศแล้วตกลงไปในหม้อ
ทำให้น้ำมันกระเด็นเข้าใส่ใบหน้าของเจียงหว่าน
”อ๊า!” เจียงหว่านผวาตื่นขึ้นจากความฝัน ใช้มือกุมใบหน้าตัวเองโดยสัญชาตญาณ
ความรู้สึกในความฝันนั้นเหมือนจริงมาก ราวกับว่าใบหน้านี้ถูกสาดด้วยน้ำมันจริง ๆ พานให้รู็สึกแสบร้อนไปหมด
เธอถอนหายใจเบา ๆ พลางคิดว่าเพราะตนคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเกินไปจึงเก็บไปฝัน
พอหันไปดูเวลาก็พบว่าสามทุ่มกว่าแล้ว
เธอรีบลุกไปล้างมือเตรียมทำขนมหูแมว
เพราะน้ำมันมีไม่เยอะ จึงต้องประหยัดสักหน่อย เธอเลยไม่กล้าทำมาก
เจียงหว่านหยิบแป้งขาวมาหนึ่งกำมือ นำมาผสมกับแป้งข้าวโพดเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความกรอบ
เธอนวดขนมหูแมวอย่างรวดเร็ว พอทำได้ราวหนึ่งชาม
เธอหยิบชามขนมกับน้ำมันเดินออกจากประตู
เมื่อผ่านประตูบ้านเจียง ก็ได้ยินเสียงเถียงกันจากในบ้าน
”เจียงเสวี่ย อย่ามาเล่นลูกไม้ตื้น ๆ กับฉัน เธอเป็นฝ่ายกล้ามายุยงถึงที่ ตอนนี้ทำไมไม่กล้ายอมรับล่ะ!”
เสียงเจ็บปวดของเจียงเสวี่ยดังขึ้น
“พี่สะใภ้เฉิน ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริง ๆ ฉันเห็นเธอขยับขวดเกลือของพี่ เลยคิดว่าเธอใช้มัน ฉันเลยเอามาบอกพี่ไง”
”ยัยนั่นไม่ได้ขโมยมัน ความจริงเธอแค่ขยับขวดเกลือ!”
“ฉัน… ฉันไม่นึกเลยว่าความใจดีของฉันจะถูกหักหลัง!”
จากนั้น ก็ได้ยินเสียงเจียงเสวี่ยสะอื้นเบา ๆ
สะใภ้เฉินโกรธมาก เธอสาปแช่งไม่หยุด
“ร้องไห้ทำไม? ทำเหมือนฉันรังแกเธออย่างงั้นแหละ ฉันล่ะไม่อยากเชื่อจริง ๆ ต่อจากนี้ไป อย่ามาเข้าใกล้ฉันอีกนะ”
หลังจากพูดจบ สะใภ้เฉินก็เดินปึงปังออกมาพลางกระแทกประตูปิด
เธอไม่ได้มองย้อนกลับไป และลงไปชั้นล่างโดยไม่ทันสังเกตเห็นเจียงหว่าน ส่วนเจียงหว่านตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็นึกถึงฉากในความฝันของเธอ หัวใจพลันเต้นระรัว
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจรีบตามไป
เมื่อเห็นสะใภ้เฉินเดินไปที่ชั้นหนึ่ง เจียงหว่านก็รีบวิ่งไปสองสามก้าวแล้วดึงตัวสะใภ้เฉินกลับเข้ามาในลานทันที
สะใภ้เฉินตกตะลึง พอหันหน้าไปเห็นว่าเป็นเจียงหว่าน จึงตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว “นังตัวเหม็น เธอจะทำอะไร?”
ขณะที่เธอพูดจบ ก็มีเสียง ‘พลั่ก!’ ดังจากข้างหลังเธอ
พอหันกลับมาอีกครั้ง ก็เห็นกระถางดอกไม้ตกลงมาจากท้องฟ้า
เมื่อดูดี ๆ บนราวบันไดชั้นสอง มีกระถางดอกไม้วางไว้ห้ากระถาง
ชั้นวางแข็งแรงมาก กระถางดอกไม้คงจะไม่หล่นลงมาเองง่าย ๆ เป็นไปได้ว่านี่อาจเป็นฝีมือคน
สะใภ้เฉินตกตะลึง ตรงนั้นคือจุดที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่นี้ ถ้าเจียงหว่านไม่ดึงเธอกลับมา มันคงตกใส่หัวเธอไปแล้ว
ถ้ากระถางดอกไม้ตกใส่ หัวเธอต้องแตกแน่ ๆ
ใบหน้าของหญิงสาวซีดเผือด ก่อนเธอจะมองไปที่เจียงหว่าน ตัวแข็งทื่อ
เจียงหว่านพูดเบา ๆ “ไม่เป็นไรแล้ว”
หลังพูดจบ เจียงหว่านก็เดินถือชามเข้าไปในลาน
เพราะเจียงหว่านทำมันบ่อย ๆ มันจึงกลายเป็นเรื่องง่าย เวลานี้เธอสามารถจุดไฟได้อย่างมีความสุข
พอไฟจุดติด เจียงหว่านก็ไม่ลืมที่จะมองไปรอบ ๆ ก่อนเห็นว่าไม่มีใครอยู่ที่ทางเดินเลย
กระถางดอกไม้หน้าบ้านของเจียงเสวี่ยหายไป
เรื่องเมื่อกี้อาจเป็นฝีมือเจียงเสวี่ย ผู้หญิงคนนี้อันตรายจริง ๆ ดูเหมือนว่าจะต้องระวังตัวให้มากขึ้นแล้ว
ในขณะที่เธอกำลังคิด หม้อก็เริ่มร้อน เจียงหว่านจึงเทน้ำมันลงไป
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอนำฝาหม้อออกมาวางเอียงปิดเตาขนาดใหญ่ไว้ในมุม 45 องศา ส่วนอีกด้านก็ใช้กิ่งไม้ค้ำไว้
สร้างเพิงไว้เหนือเตาขนาดใหญ่ หากความฝันกลายเป็นจริง ลูกบอลโคลนจะหล่นใส่หม้อน้ำมันจากตรงไหนได้?
น้ำมันร้อนอย่างรวดเร็ว เจียงหว่านมองไปรอบ ๆ อีกครั้งอย่างระมัดระวัง จากนั้นหันศีรษะกลับมา แล้วเทขนมหูแมวในชามลงไป
แต่ทันทีที่ใส่ขนมหูแมวลงไปในน้ำมัน ลูกบอลโคลนก็ลอยมาจากที่ไหนสักแห่งแล้วตกลงกระแทกบนฝาหม้อเข้าอย่างจัง
เพราะแรงกระแทกฝาหม้อจึงตกลงปิดหม้อเข้าแบบพอดิบพอดี
เจียงหว่านมองไปยังทิศทางของลูกบอลโคลนที่ลอยมา เห็นผิงอันมองเธออย่างโกรธเกรี้ยว ในมือถือหนังสติ๊ก ยืนอยู่ตรงทางเดินบนชั้นสองซึ่งไม่ไกลนัก
[1] ขนมหูแมว แผ่นแป้งรูปหูแมวขนาดเล็กปรุงด้วยเครื่องปรุงรส/เครื่องเคียง
