บทที่ 62 เหตุผลในการขอหย่า
ผิงอันส่ายหัว “ผมเขียนไม่ได้ น้าอ้วนยุ่งอยู่กับการทำหัวหมู เธอเลยสอนให้ผมท่องด้วยปากเปล่า ผมก็เลยได้แต่ท่องจำเท่านั้น”
เฉียวเหลียนเฉิงตกตะลึงไปเล็กน้อย “น้าอ้วน?”
ผิงอันฮัมเพลง “ผมไม่ชินกับการเรียกเธอด้วยชื่อ ฉันเลยเรียกเธอว่าน้าอ้วน!”
“ยังไงเธอก็อ้วนอยู่แล้ว”
ผิงอันพูดเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ
เฉียวเหลียนเฉิงรู้สึกว่าคำพูดของลูกดูไม่รังเกียจอีกฝ่ายเหมือนอย่างที่ผ่านมา
และเขาไม่ได้คาดหวังว่าเจียงหว่านจะยังไปขายเนื้ออีก
จักรยานไม่มี แล้วเธอเอาของกลับมาได้ยังไง
เฉียวเหลียนเฉิงขมวดคิ้วมุ่น ไม่นานก็เริ่มทำความสะอาดบ้าน
เจียงหว่านจากไปอย่างเร่งรีบ และไม่มีเวลาทำความสะอาดบ้านเลย เธอถอนขนหมู และทิ้งของสกปรกบางอย่างเอาไว้บนพื้น
เฉียวเหลียนเฉิงคว้าเสื้อผ้าของเขากับผิงอันแล้วเอาลงไปซักชั้นล่าง
ตอนนี้ฉินฮั่นกลับมาแล้ว อีกฝ่ายเอ่ยทักทายเขา พลางถามด้วยความประหลาดใจ
“นายมีภรรยาแล้ว ทำไมต้องซักเสื้อผ้าเองล่ะ”
ดูเหมือนว่าเฉียวเหลียนเฉิงจะไม่เคยเห็นอีกฝ่ายซักผ้าด้วยตัวเองมาก่อน
เฉียวเหลียนเฉิงตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง “เจียงหว่านไม่ว่าง เธอยุ่งอยู่กับการขายเนื้อ”
ฉินฮั่นตอบกลับเพียง “โอ้” แล้วกลับบ้านไป
ที่บ้านของฉินฮั่น หลี่ซิ่วจือกำลังเก็บจานอยู่ เมื่อเธอเห็นฉินฮั่นเข้ามา เธอก็รีบทักทาย
”มากินข้าวเถอะ”
ฉินฮั่นเหลือบมองหลังม่านอย่างสงสัย “ซิ่วหลันอยู่ที่ไหนล่ะ?”
หลี่ซิ่วจือกล่าวว่า “เธอรู้สึกไม่สบายท้อง ฉันให้ยาแก้ปวดไปแล้ว น่าจะหลับน่ะ คุณกินไปเถอะ ไม่ต้องสนเธอหรอก”
ฉินฮั่นแค่นเสียง ก่อนจะถามอย่างสงสัย “ผมเห็นเหล่าเฉียวซักผ้าด้วยตัวเอง เลยคิดว่าภรรยาของเขาไม่สนใจอะไรเท่าไหร่เลย”
หลี่ซิ่วจือตอบด้วยท่าทีเฉย ๆ “เมื่อก่อน เสื้อผ้าของผิงอันก็มีเจียงเสวี่ยเป็นคนซัก ส่วนเสื้อผ้าของหัวหน้ากองพันเฉียวฉันไม่รู้ บางทีเจียงเสวี่ยอาจช่วยซักก็ได้”
“ตอนนี้ขาของเจียงเสวี่ยหัก เธอลงไปชั้นล่างไม่ได้ เธอจะซักมันได้ยังไงล่ะ”
ฉินฮั่นก็คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกัน เขาลดเสียงลงแล้วพูดว่า “วันนี้ผมเห็นเฉียวเหลียนเฉิงเขียนใบหย่าด้วยแหละ”
หลี่ซิ่วจือรู้สึกประหลาดใจมาก “เขาอยากหย่าจริง ๆ เหรอ? ฉันคิดว่าเจียงหว่านดีขึ้นแล้วซะอีก เธอใช้เวลาทั้งวันทำงานหนักเพื่อครอบครัว เฉียวเหลียนเฉิงยังไม่ชอบอะไรอีก?”
ฉินฮั่นเม้มริมฝีปาก “บอกยากนะ ผมเห็นเหตุผลของการหย่าร้างในใบสมัครหย่าของเขา มันบอกว่าผู้หญิงคนนั้นติดการพนัน และไม่เคยเปลี่ยนไปเลยหลังจากการตักเตือนซ้ำแล้วซ้ำอีก”
หลี่ซิ่วจืออุทาน “หา? เจียงหว่านไปเล่นการพนันอีกแล้วเหรอ?”
ฉินฮั่นถอนหายใจเบา ๆ “ผู้หญิงคนนั้นก็ดูดีขึ้นแล้ว ทำไมเธอถึงเลิกเล่นการพนันไม่ได้นะ?”
”น่าเสียดาย”
“จากที่ผมดู หัวหน้ากองพันเฉียวเองก็รู้สึกเศร้าเหมือนกัน ตอนผมเข้าไป เขากำลังจ้องไปคำร้องขอหย่าแบบเหม่อลอยเลยล่ะ”
“พอเห็นผมเข้าไป เขาก็เก็บใบสมัครใส่กระเป๋า”
“ถ้าถามผม ผมคิดว่าหัวหน้ากองพันเฉียวก็คงไม่เต็มใจจะหย่าแน่ คุณเองก็หาเวลาโน้มน้าวเจียงหว่านหน่อยสิ”
“หัวหน้ากองพันเฉียวเป็นคนดีจริง ๆ ทำไมเขาถึงคิดไม่ตกแล้วใจแข็งอยู่ได้นะ”
หลี่ซิ่วจือเงียบ “ให้ฉันโน้มน้าวเหรอ? คุณก็รู้นี่ว่าน้องสาวของเรากำลังคิดอะไรอยู่ เธอรอให้เฉียวเหลียนเฉิงหย่าร้าง แล้วคิดว่าตัวเองจะมีโอกาส”
ฉินฮั่นพูดไม่ออก “คุณเคยบอกว่าแม่ยายจะมารับเธอไปไม่ใช่เหรอ?”
หลี่ซิ่วจือตอบ “ตอนนี้ยังมาไม่ได้ค่ะ แม่ของฉันข้อเท้าแพลง เลยบอกให้ฉันรอไปก่อน”
ฉินฮั่นถอนหายใจเบา ๆ “เฮ้อ อาการแพลงน่าจะกินเวลานานหลายวัน คงอีกนานแหละนะ”
“หัวหน้ากองพันเฉียวเป็นคนดี แต่เขาไม่ชอบผู้หญิงบ้านเรา อีกอย่าง หัวหน้ากองพันเฉียวก็มีลูกชาย แล้วเด็กคนนั้นก็เจ้าอารมณ์มาก”
“ถ้าซิ่วหลันแต่งด้วย ฉันกลัวว่าเธอจะต้องลำบากแน่”
……
หลี่ซิ่วจือเองก็รู้สึกหดหู่เช่นกัน “ฉันเองก็คิดแบบนั้น”
ทั้งสองคนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ หลี่ซิวหลันไม่ได้หลับอยู่หลังม่าน และได้ยินเรื่องราวทั้งหมดนี้อย่างชัดเจน ดวงตาเบิกกว้าง
เธออดที่จะตกใจไม่ได้…
อีกด้าน เจียงหว่านไม่มีหม้อใบเล็ก ดังนั้นเธอจึงใส่เนื้อตุ๋นในหม้อใบใหญ่ มัดไว้กับรถเข็นแล้วลากไปที่เมือง
เมื่อเธอมาถึงในเมืองก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว
เธอหอบหายใจ ยกหม้อออก ยังไม่ทันที่เธอจะได้เช็ดเหงื่อ คนที่อยู่ข้างหลังก็ยื่นแก้วน้ำมาให้
เจียงหว่านหันไปมองทันที และพบว่าเป็นอู่หยางเจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มที่เคยติดต่อเธอมาก่อน!
“บ่ายนี้ผมออกมาตามหาคุณตั้งหลายครั้ง ยังคิดอยู่ว่าคุณคงไม่มา”
เจียงหว่านยิ้มหน้าเจื่อน “จักรยานโดนเอาคืนไปแล้ว ฉันเลยไม่มีเครื่องมือ ต้องเดินด้วยสองเท้ามาแทน”
อู่หยางมองไปที่รถเข็นไม้เล็ก ๆ “ดูลำบากจัง อากาศร้อนแบบนี้ คุณดื่มน้ำสักแก้วให้คลายร้อนก่อนดีกว่า”
เจียงหว่านไม่เกรงใจ รับมันมาดื่มจนหมดแก้วทันที
หลังจากดื่มน้ำแล้ว เธอก็เช็ดปากแล้วถามว่า “คุณมีธุระกับฉันเหรอ?”
อู่หยางพยักหน้า “อืม คดีโรงพนันเมื่อวานจำเป็นต้องให้คุณช่วยลงบันทึกน่ะ”
เจียงหว่านลูบหน้าผากของเธอ “ฉันลืมไปเสียสนิท ไว้ฉันค่อยไปทำบ่ายนี้ได้ไหม?”
“คุณดูสิ ตอนเที่ยงนี้ฉันต้องขายเนื้อ ไว้หลังบ่ายโมงไม่มีคนแล้ว ฉันค่อยไปลงบันทึกให้นะ”
อู่หยางยิ้มและพูดว่า “มันก็ได้หรอก ว่าแต่คุณกินข้าวเที่ยงรึยัง?”
เจียงหว่านส่ายหัว “อย่าพูดถึงมื้อเที่ยงเลย ฉันไม่ได้กินข้าวเช้าด้วยซ้ำ”
ในดวงตาของอู่หยางมีร่องรอยของความชื่นชมอยู่ในนั้น “คุณขายเนื้อก่อนก็ได้ ไว้มาหาผมหลังจากทำงานเสร็จแล้วนะ”
เจียงหว่านตกลง จากนั้นหมุนตัวกลับไปเริ่มขายเนื้อตุ๋น
อู่หยางเองก็กลับเข้าไปในสถานีตำรวจ ก่อนเดินไปด้านหลังเพื่อพบผู้กำกับ
“หัวหน้า พี่สาวอ้วนมาแล้วครับ”
ผู้กำกับรับคำ “เพราะนายเป็นคนติดต่อเธอ นายก็จัดแจงเรื่องไปเลย ขอให้เธอทำบันทึก และนัดหมายกับเธอให้ไปที่หมู่บ้านเพื่อบรรยายให้ผู้คนฟังด้วยล่ะ”
“ว่าแต่ นายได้คุยกับเธอเกี่ยวกับค่าบรรยายแล้วหรือยัง?”
อู่หยางส่ายหัว “ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย แต่คุณให้น้อยเกินไปนะครับ พูดเป็นชั่วโมง ให้แค่หนึ่งหยวนเอง”
“พูดอะไรแบบนั้น”
ผู้กำกับกล่าวว่า “หนึ่งหยวนก็มากแล้ว เงินเดือนคนงานแค่ 80 เหมาต่อวันเอง เธอพูดแค่หนึ่งชั่วโมง มีรายได้มากกว่ารายได้ในหนึ่งวันของคนอื่น ๆ อีก”
อู่หยางเบ้ปากพลางกลอกตา!
ผู้กำกับพูดอย่างจริงจังและจริงใจ “เสี่ยวหยาง ไม่ใช่ว่าฉันตระหนี่ นายก็รู้ว่าเงินทุนในองค์กรของเรามีจำกัด”
“เงินทุนที่ผู้บังคับบัญชามอบให้เรามีเพียงสี่สิบแปดหยวนต่อเดือนเท่านั้น ทั้งยังต้องดูแลอาหารสองมื้อของทุกคน”
“ฉันไม่มีเงินเหลือจริง ๆ”
“แต่ถ้าเธอพูดได้ดีและอัตราการเล่นพนันของคนในพื้นที่เราลดลง ฉันจะขอให้เบื้องบนให้รางวัลกับเธอเอง”
”ถึงแม้ฉันจะไม่มีเงินให้ แต่อย่างน้อยในช่วงปลายปีก็สามารถมอบรางวัลบุคคลดีเด่นให้เธอได้นะ”
“นั่นมันมีเกียรติยิ่งกว่าเงินซะอีก”
อู่หยางรีบหยุดผู้กำกับ “ผู้กำกับ คุณว่าพวกเราให้พี่สาวอ้วนมาทานอาหารกลางวันที่โรงอาหารของเราได้ไหม? ผมเห็นว่าเธอยุ่งทั้งวันจนเธอไม่ได้กินอาหารกลางวันด้วยซ้ำ”
ผู้กำกับรู้สึกประหลาดใจ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามไปว่า “เธอกินเยอะไหม?”
อู่หยางกล่าว “เรากินอาหารกันตั้งแต่ 11.30 น. ถึง 13.30 น. ถึงเธอจะกินเยอะ ในโรงอาหารก็ไม่มีอาหารเหลือมากอยู่แล้ว”
“ความหมายผมคือ เราควรมีน้ำใจสักหน่อย”
ผู้กำกับลูบคางพลางคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นโบกมือ “งั้นก็ได้ ฉันอนุมัติ”
