บทที่ 53 ถันหลงบังคับให้เจียงหว่านเล่นการพนันอีกครั้ง / ใครจะกินนังอ้วนนี่ลง?
ถันหลงหายใจเข้าลึก ๆ อย่างพยายามสงบสติอารมณ์
“พี่อ้วนอย่าโกรธนะ มีอะไรค่อย ๆ พูด ค่อย ๆ จา เราเปิดโรงพนันเพื่อหาเงินและความสงบสุขอยู่แล้ว!”
“เอาอย่างนี้เป็นยังไง? แค่ทำตามกฎ พี่แค่ไปที่โรงพนันกับเรา และเล่นพนันสักตา!”
เจียงหว่านตอบโดยไม่ต้องคิด “อย่าแม้แต่จะคิด ฉันจะไม่เล่นพนันกับนาย”
ถันหลงโบกมือเพื่อขัดจังหวะเธอ “พี่อ้วน อย่าเพิ่งกังวล แค่ฟังฉันก่อน!”
“การเล่นพนันเป็นเรื่องของลิขิตสวรรค์ ในธุรกิจนี้สิ่งที่เราพึ่งพาครึ่งหนึ่งคือโชคของเราเอง อีกครึ่งหนึ่งก็ล้วนเป็นลิขิตสวรรค์!”
“ตราบใดพี่เต็มใจตามเราไปที่นั่น มาพนันกัน ถ้าพี่ชนะ เราจะให้โอกาสพี่ชำระหนี้ภายในสิบวัน”
“สิ่งที่พี่จะจ่ายคืนคือห้าสิบหยวน กับดอกเบี้ยสิบวันสำหรับห้าสิบหยวน และจะไม่เกี่ยวกับสี่ร้อยหยวนก่อนหน้านี้อีก”
“หลังจากผ่านไปสิบวัน ถ้าพี่สามารถคืนเงินได้สำเร็จ นับจากนี้เป็นต้นไปพี่ก็จะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับโรงพนันของเราอีกเลย”
เจียงหว่านส่ายหัว “ฉันไม่ไปกับนาย และฉันจะไม่เล่นพนัน ฉันสาบานไว้ว่าฉันจะไม่เล่นพนันอีก!”
“สรุปคือยังเหลืออีกห้าสิบหยวน ฉันจะจ่ายคืนให้นายภายในสิบวัน นายจะเอาหรือไม่เอา?”
หลังจากเจียงหว่านพูดจบ เธอก็โบกมีดแล่เนื้อในมือของเธออีกครั้ง “เร็วเข้า บอกฉันสิว่านายจะเอาหรือไม่เอา!”
ใบหน้าของถันหลงดูขุ่นเคืองมาก “พี่อ้วน ฉัน…ถันหลง กล้าเปิดโรงพนันที่นี่ ย่อมมีคนรู้จักจากทุกสาขาอาชีพ ตอนนี้เธอกำลังเล่นแง่กับฉัน นี่เธอไม่ต้องการทำธุรกิจอีกต่อไปแล้วสินะ!”
“ฉันได้ยินมาว่าเธอขายเนื้อตุ๋นใช่ไหม? บอกมาสิว่าถ้าลูกน้องของฉันคอยสร้างปัญหาในทุกครั้งที่เธอมาขาย จะยังมีใครกล้าซื้อเนื้อของเธอไหม?”
พอได้ยินอย่างนั้นสีหน้าของเจียงหว่านก็เปลี่ยนไป
ถันหลงกล่าวต่อ “ถึงเวลานั้น เธอยังจะคืนเงินได้ไหม? อย่าว่าแต่สิบวันเลย แม้ว่าจะเป็นสิบปี เธอก็ไม่สามารถหาเงินมาคืนได้หรอก!”
ใบหน้าของเจียงหว่านดูบูดบึ้งยิ่งกว่าเดิม
คำพูดของถันหลงแทงใจดำเธออย่างไม่ต้องสงสัย
คนคนนี้คิดจะแตกหักกันไปข้าง!
เธอเงียบ แต่ยังกำมีดในมือไว้แน่น แล้วถามอย่างเย็นชา “นี่นายจะเล่นฉันให้ตายเลยเหรอ?”
“อย่าลืมว่าฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้วก็ไม่กลัวด้วย ฉันจะลากนายไปด้วย ดูสิว่านายจะทำยังไง!”
ถันหลงหัวเราะเยาะ “เธอกำลังขู่ใคร? เธอเป็นภรรยาทหาร ถ้าเธอไปตายกับฉัน ผัวทหารของเธอก็เดือดร้อนเหมือนกัน!”
“ลองดูสิว่าถ้าเธอไปตายพร้อมกับผู้ชายคนอื่น คนของเธอยังจะมีศักดิ์ศรีพออยู่ในกองทัพต่อไปได้รึเปล่า?”
ม่านตาของเจียงหว่านหดเล็กลง
เธอกลัว กลัวที่สุดว่าเฉียวเหลียนเฉิงจะถูกลากมามีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ด้วย
หากถันหลงเสียสติจริง ๆ ถึงตอนนั้นเฉียวเหลียนเฉิงจะต้องถูกลากมามีส่วนเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน
แม้ว่าเธอจะไม่มีความรู้สึกต่อเขา แต่ไม่ว่าทุกวันนี้เธอจะมีปัญหาอะไรกับเฉียวเหลียนเฉิง เขาก็ยังเอาอาหารมาให้เธอสามมื้อทุกวันไม่ขาด
ทั้งยังไม่เคยตีเธอเลย
เจียงหว่านจึงไม่ต้องการให้เฉียวเหลียนเฉิงถูกลากมามีส่วนเกี่ยวข้องด้วยจริง ๆ
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่ความคิดบ้า ๆ จะค่อย ๆ ขยายตัวในใจ
เธอกัดริมฝีปากแล้วพูดว่า “นายต้องการพนันกับฉันถูกไหม?”
ถันหลงเลิกคิ้ว “ฉันไม่ต้องการพนันกับเธอ แต่มันเป็นไปตามกฎทางธุรกิจของเรา”
เจียงหว่านเงียบ แล้วพยักหน้าอย่างยอมแพ้ “ตกลง ฉันจะเล่นกับนาย!”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น ถันหลงก็ดีใจมาก หันศีรษะมองเลยไปนอกฝูงชน สบตากับใครบางคน แล้วคนคนนั้นก็รีบหมุนตัวหายลับไป
เจียงหว่านไม่ทันได้สังเกตเห็นฉากนี้ และเธอเองก็ไม่คิดจะตามอีกฝ่ายไปในทันที
เธอเพียงพูดว่า “ฉันไปกับนายก็ได้ แต่ฉันต้องไปหาเพื่อนก่อน”
ถันหลงขมวดคิ้วมุ่น “เธอหมายความว่ายังไง!”
……
เจียงหว่านกล่าวว่า “สิ่งที่ฉันหมายถึงคือฉันกลัวว่านายจะมีเจตนาไม่ดีกับฉัน ถ้าฉันไปกับนาย ก็เท่ากับเข้าไปในเขตนาย ถ้านายจับฉันไปขายล่ะจะทำยังไง?”
ถันหลงถึงกับทำอะไรไม่ถูก
“นังอ้วนอย่างเธอ ถึงฉันขายเธอไป ใครจะไปอยากได้”
“ไม่พูดถึงว่าเธอทำงานไม่เป็น แล้วถ้าบ้านไหนรับเธอไปเลี้ยง คงได้ยากจนแน่!”
แต่ทว่าเจียงหว่านแค่นเสียงอย่างภาคภูมิใจ “ไม่สน ยังไงซะ ฉันก็เป็นผู้หญิง และมีลูกได้!”
ถันหลงพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง พูดกับตัวเองว่า ‘อย่างเธอ ไม่ต้องพูดถึงว่ามีลูกได้หรอก ถึงเธอจะทำได้ แต่ใครจะไปกลืนอะไรแบบนี้ลง’
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็นึกชื่นชมเฉียวเหลียนเฉิงเสียจริง ๆ
เจียงหว่านปฏิเสธจะตามเขาในไปทันที ถันหลงจึงพูดอย่างทนไม่ไหว
“เธออย่าถือโอกาสหนีล่ะ อย่าคิดนะว่าเข้าไปในค่ายทหาร แล้วฉันจะตามไปจับเธอไม่ได้!”
เจียงหว่านส่ายหัว “ไม่ ถ้าฉันกลับไปซ่อนตัว นายก็ไปหาคนของฉันได้เลย”
ถันหลงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจ
ส่วนเจียงหว่านถีบจักรยานไปที่ร้านขายเนื้อ
ด้านถันหลงกับคนของเขาเดินตามเจียงหว่านไปจากระยะไกล ๆ
จางซานที่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นว่า “นายท่านถัน ทำไมไม่ยึดจักรยานชำระหนี้แทนล่ะ? จักรยานมีราคามากกว่าหนึ่งร้อยหยวนเลยนะครับ”
ถันหลงตบหัวลูกน้องดังลั่น
“แกโง่หรือเปล่า ฉันไม่ได้ทำเพื่อเงินสักหน่อย”
“แกไสหัวไปซะ อยู่นี่แล้วไม่ได้ความอะไร!”
“แกไปรอที่ทางเข้าเมือง ถ้าชายคนนั้นมา หยุดเขาไว้ก่อน แกต้องรอให้นังอ้วนคนนี้ไปที่โรงพนันก่อน แล้วค่อยล่อหมอนั่นให้ตามไป”
จางซานรีบตอบตกลง จากนั้นหันหลังกลับไปทำตามคำสั่ง
หลังจากที่อีกฝ่ายจากไป หลี่ซื่อที่อยู่ข้าง ๆ ถันหลงก็ขมวดคิ้วและถามด้วยเสียงต่ำ
“นายท่านถัน ที่เยี่ยนจื่อคนนั้นพูดเป็นความจริงรึเปล่า?”
“ถ้าเราทำสำเร็จ นังสารเลวนั่นจะให้เงินเรามากขนาดนั้นจริงเหรอครับ?”
ถันหลงขมวดคิ้ว แล้วพูดกระซิบ “ไม่น่าจะผิด”
“ฉันได้ยินมาว่าเยี่ยนจื่อไปทำงานเป็นพี่เลี้ยงให้กับน้องสาวของนายทหารในกองทัพเมื่อไม่กี่วันก่อน”
“ยัยนั่นไม่สามารถเอาเงินสองร้อยหยวนออกมาเองได้หรอก มีเพียงคนในเขตนั่นเท่านั้นที่สามารถเอามันออกมาได้”
“แน่นอนว่า สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือนายท่านในเขตนั่นของฉันบอกว่าเขายินดีที่จะให้โอกาสเรา โดยจะส่งเราไปที่เมืองเหยียนจิง นั่นคือเมืองเหยียนจิงเลยนะ ถ้าเราได้เปิดโรงพนันที่นั่น เราจะทำเงินได้เท่าไหร่กัน?”
เมื่อถันหลงพูดอย่างนี้ หลี่ซื่อที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตาลุกโชนเช่นกัน
”เยี่ยมมาก นายท่านถัน ถ้าคุณไปเมืองเหยียนจิงแล้ว อย่าลืมพี่น้องอย่างพวกเรานะ!”
ถันหลงทุบหน้าอกอย่างมั่นใจ “ไม่ต้องกังวล ฉัน ถันหลง เป็นคนให้ความสำคัญกับความจงรักภักดีอยู่แล้ว”
“ไม่ว่าฉันไปที่ไหนก็จะไม่มีวันลืมพี่น้องอย่างพวกนาย!”
ทุกคนต่างยินดีเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ราวกับว่าชีวิตที่ดีขึ้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม
เจียงหว่านเข้าไปในบ้านของคนขายเนื้อประมาณสิบห้านาทีก่อนจะออกมา
ถ้าจักรยานของเธอไม่จอดอยู่หน้าร้าน ถันหลงคงจะรุดเข้าไปหาเธอข้างในแล้ว
เมื่อเจียงหว่านออกมา หน้าของเธอก็แดงเล็กน้อย เธอโบกมือให้ถันหลง
“ไปโรงพนันกันเถอะ!”
ถันหลงมองไปที่เหงื่อบนหน้าผากของเจียงหว่าน และใบหน้าที่แดงก่ำ เขาก็ดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง
เขาคงดูหมิ่นคนขายเนื้อมากไป
‘ฉันคิดอยู่เลยว่าใครจะกล้าถึงขนาดเคี้ยวนังอ้วนรสจัดตัวนี้ได้! ตอนนี้ฉันเห็นแล้ว’
‘แต่ก็สมควรแล้ว คนฆ่าหมูย่อมต้องชอบของรสจัด’
เขาพาพี่น้องกลับไป
ครั้งนี้เจียงหว่านว่าง่าย เธอตามเขากลับไปที่โรงพนันโดยดี
ทางเข้าของโรงพนันเป็นลานเล็ก ๆ มีกระท่อมอยู่สามหลัง
ทั่วทั้งห้องไม่มีอะไรเลย มีเพียงโต๊ะสองตัวเท่านั้น
แต่หน้าต่างมีขนาดค่อนข้างใหญ่ ซึ่งกระท่อมทั้งสามหลังต่างก็มีหน้าต่างบานใหญ่สี่บาน แต่ละบานเปิดกว้างพอให้ผู้คนสามารถผ่านเข้าออกได้ง่าย ๆ
