บทที่ 5 นักต้มตุ๋นอันดับหนึ่ง
เจียงเสวี่ยคลุ้มคลั่งด้วยความโกรธ ทั้ง ๆ ที่เธอช่วยให้เฉียวเหลียนเฉิงหย่าได้แล้วแท้ ๆ แต่กลับถูกพี่ชายของเธอทำลายแผนจนหมด
เจียงเฉิงจ้องน้องสาวของเขา แล้วก้มศีรษะพูดกับผิงอัน
”ผิงอัน ไปบ้านข้าง ๆ แล้วไปเล่นกับคุณย่าหลี่สักพักนะ”
ผิงอันพยักหน้า ก่อนเปิดประตูออกไป
เมื่อเห็นว่าผิงอันเข้าไปในบ้านของคุณย่าหลี่แล้ว เขาก็ปิดประตูและหันกลับมาพูดกับเจียงเสวี่ยด้วยความหงุดหงิด
“เมื่อกี้เด็กอยู่ด้วย เธอพูดอย่างนั้นได้ยังไง”
เจียงเสวี่ยจ้องมองเขาด้วยความโกรธ “อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ ฉันถามพี่ว่าทำไมพี่ถึงทำอย่างนั้น”
เจียงเฉิงแค่นเสียงเย็น “ฉันทำอะไร? มันเป็นความคิดของกองทัพ ไม่ใช่ความคิดส่วนตัวของฉันเสียหน่อย”
เจียงเสวี่ยพูดอย่างร้อนรน “ถ้าอย่างนั้นพี่ไปอธิบายกับเบื้องบนไม่ได้เหรอ ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนไม่ดี จะให้เธออยู่ต่อไม่ได้”
เจียงเฉิงไม่ตอบ แต่มองไปที่เจียงเสวี่ยอย่างเย็นชาและติเตียน
”เจียงเสวี่ย ฉันคิดว่าเธอต้องการแยกพวกเขา แล้วแต่งงานกับเฉียวเหลียนเฉิงเองมากกว่า”
เจียงเสวี่ยหน้าแดงก่ำหลังถูกพี่ชายแทงใจดำ
”ฉัน… ฉันเปล่า”
เจียงเฉิงพูดอย่างอดกลั้น “พ่อแม่ไม่อนุญาตให้เธอแต่งงานกับเฉียวเหลียนเฉิงแน่ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน ”
”แค่ให้เธอมาที่นี่มันก็ถึงขีดจำกัดของพวกเขาแล้ว”
“ถ้าพ่อแม่รู้ว่าเธอจะแต่งงานกับผู้ชายที่เคยแต่งงานแล้ว พวกเขาคงฉีกชื่อเธอออกจากทะเบียนบ้านและเผาทิ้งแน่ เชื่อหรือเปล่า”
เจียงเสวี่ยสั่นเล็กน้อย เธอพูดไม่ออก
สิ่งที่พี่ชายพูด ใช่! ที่พวกเขาอนุญาตให้เธอมาอยู่ที่กองทัพพร้อมกับพี่ชาย มันเป็นความกรุณาอย่างสุดซึ้งสำหรับพ่อแม่ของเธอแล้ว
ถ้าเฉียวเหลียนเฉิงยังไม่ได้แต่งงาน เธอยังพอฝ่าฝืนแต่งงานกับเขาได้ แต่ตอนนี้เขาไม่เพียงแต่แต่งงานแล้วเท่านั้น แต่ยังมีลูกด้วย
ไม่ว่าเด็กจะมีที่มาที่ไปอย่างไร พ่อแม่ของเธอคงไม่ยอมแน่
เนื่องจากตระกูลเจียงเป็นที่นับหน้าถือตาของเขตทหารในเหยียนจิง (ชื่อเก่าของเมืองปักกิ่ง) พวกเขาจึงทำให้ตระกูลเสื่อมเสียชื่อเสียงไม่ได้
เมื่อเห็นสีหน้าน้องสาวไม่สู้ดีนัก เจียงเฉิงก็พูดต่ออย่างทุกข์ใจ “ถ้าเธอชอบเฉียวเหลียนเฉิงจริง ๆ เธอก็ควรคิดถึงเขาให้มาก”
”เขาเป็นเด็กจากชนบท มันไม่ง่ายเลยที่จะพยายามมาจนถึงตอนนี้ การหย่าร้างหลังจากแต่งงานได้สามเดือนจะส่งผลกระทบต่อเขามาก”
“ปล่อยมันไปซะ ทิ้งความคิดฟุ้งซ่านไปให้เร็วที่สุด และอย่าทำตัววุ่นวายอีก”
“ไม่อย่างนั้นฉันจะเก็บของแล้วส่งเธอกลับบ้าน”
เจียงเสวี่ยเม้มปากแน่น แม้ดวงตาแดงก่ำแต่เธอยังคงนิ่งเงียบ เธอหลับตาข่มความเกลียดชังไม่มีที่สิ้นสุดต่อเจียงหว่านลง นังหมีอ้วนนั่น!
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเฉียวเหลียนเฉิงมาส่งอาหารเช้า เจียงหว่านรู้สึกว่าอาการปวดหัวของเธอดีขึ้นมาก และเดินเล่นรอบ ๆ บ้านได้แล้ว
“หายดีแล้วเหรอ?” เฉียวเหลียนเฉิงถามด้วยความประหลาดใจ
เจียงหว่านตอบรับ “มันไม่ปวดแล้ว วันนี้ฉันจะออกไปเดินเล่นนะ”
เฉียวเหลียนเฉิงเงียบและพูดอย่างเย้ยหยันว่า “หายดีได้ถูกเวลาจริง ๆ”
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เจียงหว่านก็ตัวแข็งทื่อ รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย
ตอนที่กำลังจะหย่า เธอยังรู้สึกเวียนหัวอยู่เลย แต่ตอนนี้พอได้ยินว่าจะไม่มีการหย่า เธอกลับรู้สึกดีขึ้นในทันใด
ประกอบกับลักษณะนิสัยของเจ้าของเดิม จึงไม่น่าแปลกใจที่เฉียวเหลียนเฉิงจะเข้าใจผิด
เจียงหว่านกระแอมเบา ๆ ถามด้วยความลำบากใจ “วันนี้ฉันขออุปกรณ์ทำอาหารคืนได้ไหม?”
เฉียวเหลียนเฉิงได้ยินว่าเธอต้องการทำอาหารจริง ๆ แม้ว่าจะไม่เชื่อ แต่เขาก็ตกลง
“คืนนี้ผมจะเอามาให้”
เจียงหว่านตอบรับอย่างมีความสุขพลางยิ้มสดใส
เฉียวเหลียนเฉิงเห็นอย่างนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้เคยทั้งแสดงความโหดร้าย หยิ่งยโส เกเร และขี้โวยวาย แต่เธอไม่เคยหัวเราะมาก่อน
แม้ว่าใบหน้าของเธอจะเต็มไปด้วยเนื้อหนัง แต่เธอก็มีดวงตากลมโต ทำให้ดูดีตอนยิ้ม
……..
หลังสิบโมงเช้า เมื่อลมพัดและแสงแดดสาดส่อง ในที่สุด เจียงหว่านก็เดินออกจากบ้านแสนน่าเบื่อที่ทนอยู่มาหลายวัน
ทันทีที่เธอออกจากบ้าน แสงแดดจ้าข้างนอกทำให้เธอตาพร่าเล็กน้อย
เธอปิดตาโดยสัญชาตญาณ แต่มีเสียงอุทานดังเข้ามาในหูของเธอ
”อ๊ะ ภรรยาของหัวหน้ากองพันเฉียวออกมาแล้ว พวกเราวิ่งเร็ว!”
”แม่จ๋า!”
“หนีไป นังหมียักษ์ออกมาแล้ว”
แกร๊ก ปัง!
เสียงความวุ่นวายดังขึ้น ตอนนี้เจียงหว่านที่เริ่มคุ้นเคยกับแสงแดดเอามือลงแล้วมองดูอีกครั้งก็พบว่า ไม่มีใครอยู่ที่ลานข้างนอกแล้ว
มีเพียงม้านั่งสองตัวที่เอากลับไปไม่ทันล้มอยู่บนพื้นเท่านั้น
เจ้าของร่างเดิมเป็นคนน่ารำคาญมาก ๆ ในเดือนแรกที่มาถึงเธอใช้ข้ออ้างต่าง ๆ เพื่อยืมเงินจากคนอื่น ๆ แล้วเอาไปเล่นพนัน
ส่วนคนที่ถูกยืมเงินไปไม่สามารถเก็บหนี้ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงขอให้หัวหน้ากองพันเฉียวจัดการเรื่องนี้
ในเดือนที่สอง ทันทีที่เงินออก เฉียวเหลียนเฉิงก็ใช้มันเพื่อชำระหนี้แทนเธอ และไม่มีอะไรเหลือเลยหลังจากชำระหนี้
ในวันนั้น เฉียวเหลียนเฉิงถึงกับติดป้ายตัวอักษรขนาดใหญ่ในลานบ้าน ‘ไม่อนุญาตให้ใคร ให้ภรรยาของหัวหน้ากองพันเฉียวยืมเงิน’
เจียงหว่านหายืมเงินที่ไหนไม่ได้ จึงเปลี่ยนไปยืมของต่าง ๆ แทน อย่างวันหนึ่งขอยืมพลั่ว และวันต่อมาขอยืมมีดทำครัว
ซึ่งของที่ยืมไปเธอล้วนเอาไปเล่นการพนันทั้งหมด
ในท้ายที่สุด แม้แต่ทอฟฟี่กระต่ายขาวอันใหญ่ในมือของเด็กอายุสามขวบก็ถูกเอาไป และถ้าใครไม่ให้ เธอก็แค่คว้าไปเสียเฉย ๆ!
หลังจากเฉียวเหลียนเฉิงรู้เรื่องนี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเปลี่ยนป้ายขนาดใหญ่ในลานเป็น ‘กรุณาอย่าให้ภรรยาของหัวหน้ากองพันเฉียวยืมแม้แต่เมล็ดข้าวหรือน้ำสักหยด!’
ตั้งแต่นั้นมา เจียงหว่านก็กลายเป็นที่หวาดระแวงของครอบครัวหลายพันคนที่นี่ จนทุกคนล้วนหลีกเลี่ยงเธอ
เมื่อเธอลงไปข้างล่าง เจียงหว่านมองไปที่อิฐหนอนคดเคี้ยวทั้งสองฝั่งด้วยความตกตะลึง
เธอหยุดชะงัก ก้มลงหยิบม้านั่งสองตัวมาวางไว้ข้าง ๆ เพื่อไม่ให้กีดขวางทาง
ขณะลุกขึ้นยืน ทันใดนั้น…
ซ่า!
“ผู้หญิงเลว!”
น้ำสกปรกตกลงมาจากท้องฟ้า แต่ดันพลาดเป้าหมายไปเล็กน้อย จึงกระเด็นมาโดนเพียงขาของเธอบางส่วนเท่านั้น
เมื่อมองขึ้นไป เธอเห็นเงาศีรษะเล็ก ๆ
แต่เด็กชายรวดเร็วเกินไป เจียงหว่านจึงมองเห็นไม่ชัดเจน แต่สัญชาตญาณบอกว่าเด็กคนนั้นคือเฉียวผิงอัน ลูกชายของเฉียวเหลียนเฉิง
เธอมองขากางเกงที่เปียกไปครึ่งนึงอย่างอึ้ง ๆ
ลืมมันไปเถอะ จากสิ่งที่เจ้าของร่างเดิมทำไว้ไม่น่าแปลกใจที่จะถูกคนอื่นรังเกียจขนาดนี้ เธอไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าเธอจะอยากโกรธก็ตาม
เธอใส่กางเกงต่อไม่ได้แล้ว จึงต้องกลับไปเปลี่ยนใหม่
เมื่อออกมาอีกครั้งก็ยังไม่มีใครอยู่ในลาน
มองไปรอบ ๆ เห็นเตาที่เฉียวเหลียนเฉิงพูดถึง
ลานภายในของครอบครัวเป็นอาคารสองชั้น แต่ทั้งหมดเป็นบ้านแถวเดียวที่มีหน้าต่างหันไปทางทิศเหนือ ทำให้ตอนกลางวันภายในบ้านมีแสงส่องไม่เพียงพอ
ประตูห้องหันไปฝั่งทางเดินและรั้วสูง
ลานบ้านที่นี่ค่อนข้างใหญ่ มีห้องน้ำอยู่ทางซ้ายและเตาอยู่ทางขวา
มีเตาอยู่แปดเตา โดยมีระยะห่างระหว่างกันประมาณหนึ่งเมตร มีชั้นวางระหว่างเตาและมีที่วางจานรวมถึงเครื่องปรุงมากมาย
เจียงหว่านเดินไปรอบ ๆ เตาและดูเหมือนทุกอันจะถูกใช้แล้ว เธอควรใช้อันไหนล่ะ?
เฉียวเหลียนเฉิงจัดการทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว เขานำแป้งข้าวโพดมาห้ากิโลกรัม และผักขนาดเท่าฝ่ามือกลับมาในตอนเที่ยง
เจียงหว่านมีความสุขมากที่เห็นว่าในที่สุด เธอก็ไม่ต้องกินพวกของจากโรงอาหารอีกต่อไป
”ฉันควรใช้เตาตัวไหนเหรอ” เจียงหว่านถามเพื่อความปลอดภัย
เฉียวเหลียนเฉิงตอบไปห้วน ๆ “พวกมันมาจากกองทัพ คุณสามารถใช้อันไหนก็ได้ที่ต้องการ!”
เจียงหว่านยิ้มอย่างมีความสุข “กลับมากินข้าวคืนนี้ด้วล่ะ ฉันจะทำให้เอง!”
คำพูดนั้นทำให้เฉียวเหลียนเฉิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “คุณจะเริ่มทำคืนนี้งั้นเหรอ?”
เจียงหว่านพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มและเริ่มคิดว่าจะทำอะไรในคืนนี้ดีนะ
เพียงแต่อาหารจากแป้งข้าวโพดนั้นทำไม่ง่ายเลย เธอจึงตัดสินใจทำแพนเค้ก
เธอมีไอเดีย แต่พอทำจริงกลับรู้ว่าไม่ได้การ อย่างน้อยต้องมีน้ำมันสำหรับทาแพนเค้ก
แต่เธอไม่มีอะไรเลยนอกจากน้ำ หม้อ และแป้ง ไม่มีแม้แต่เกลือด้วยซ้ำ!
