บทที่ 4 เฉียวเหลียนเฉิงเป็นผู้ชายที่ดี
เจียงเสวี่ยชะงักไปชั่วครู่ และรีบอธิบายต่อ “ตอนฉันขึ้นมา ฉันลื่นล้มโดยไม่ได้ตั้งใจ แกงผักก็เลยหก!”
เจียงหว่านหัวเราะเยาะ “ลื่นล้ม? เสื้อผ้าของเธอเห็นสกปรกนี่ ฉันคิดว่าเธอตั้งใจล้มมากกว่า!”
“ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันก็ช่างมันเถอะ แต่ถ้าเธอจงใจเททิ้ง นั่นถือว่าตั้งใจทิ้งอาหารให้เสียเปล่า!”
เฉียวเหลียนเฉิงมองไปยังเจียงหว่านอย่างเย็นชา และส่งสัญญาณให้เธอหุบปาก
ก่อนหันกลับไปหาเจียงเสวี่ย แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน จริงใจ
”เธอกลับไปก่อน ไม่ต้องห่วงเรื่องที่นี่”
เจียงเสวี่ยตกลง เธอจากไปพร้อมกับนัยน์ตาเศร้าหมอง และพาผิงอันออกไปด้วย
เมื่อประตูปิดลงก็มีเสียงผิงอันดังขึ้นนอกประตู
“น้าเสวี่ยไม่ต้องกลัวนะ ผมจะปกป้องน้าเอง และจะไม่ปล่อยให้ยัยอ้วนคนนั้นทำร้ายน้าด้วย!”
เมื่อเฉียวเหลียนเฉิงได้ยินคำว่า ‘ยัยอ้วน’ เขาก็ขมวดคิ้วราวกับไม่พอใจ!
ในเวลานี้ เจียงเสวี่ยก็ตอบเบา ๆ ว่า “ผิงอันทำได้ดีมาก น้าชอบผิงอันมากที่สุดเลย!”
เมื่อเสียงเงียบลง เจียงหว่านก็แค่นเสียงในลำคอ แล้วหยิบหมั่นโถวข้าวโพดขึ้นมากิน
เฉียวเหลียนเฉิงออกไปพร้อมกับกระติกน้ำร้อน เมื่อเขากลับมา เขาก็เทน้ำใส่แก้วแล้ววางลงบนโต๊ะ ก่อนพูดอย่างใจเย็น
“ผมวางกาต้มน้ำไว้ข้างเตียง ขอโทษนะช่วงนี้ผมลืมเทน้ำให้คุณ”
“ผมส่งรายงานการหย่าไปแล้ว และจะได้รับการอนุมัติในอีกสองวัน”
”คุณพักผ่อนเถอะ”
“แม้ว่าเราจะเสร็จสิ้นขั้นตอนการหย่าร้างแล้ว แต่คุณรอให้อาการบาดเจ็บหายดีก่อน ค่อยออกไปก็ได้นะ”
หลังจากพูดจบ เขาไม่รอให้เจียงหว่านตอบอะไร หันหลังกลับออกไปทันที
ยิ่งนานวัน เจียงหว่านก็ยิ่งรู้สึกว่าเฉียวเหลียนเฉิงเป็นผู้ชายที่ดี
น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่ของเธอ!
เพียงไม่นานผลรายงานการหย่าร้างก็ออกมา แต่คนที่มาบอกเธอไม่ใช่เฉียวเหลียนเฉิง กลับเป็นครูฝึกเจียงเฉิง
ตอนที่เจียงเฉิงมาถึง เจียงหว่านกำลังนอนปั่นจักรยานอากาศอยู่บนเตียงเพื่อลดน้ำหนัก
“สหายเจียงหว่าน รายงานการหย่าร้างระหว่างคุณกับเฉียวเหลียนเฉิงยังไม่ได้รับการอนุมัติ!”
เจียงหว่านรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอลุกขึ้นนั่งและมองเจียงเฉิงอย่างงุนงง
“ทำไมล่ะ? ฉันเกลียดเด็กคนนั้นมากนะ” เพื่อให้ได้หย่า เธอไม่ลังเลเลยกับการทำลายชื่อเสียงของตัวเอง
เจียงเฉิงกล่าว “สำหรับกองทัพ คุณเพิ่งแต่งงานได้สามเดือน และไม่คุ้นเคยกันมาก่อน ดังนั้นคุณเพียงแต่ขาดความเข้าใจซึ่งกันและกันเท่านั้น”
”การที่คนสองคนจะอยู่ด้วยกันนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ควรถนอมน้ำใจกันและทำความรู้จักกันให้ดีกว่านี้”
“ผิงอันเป็นเด็กดี เขาเป็นคนมีเหตุผล คุณคงสัมผัสได้”
เจียงหว่านยิ้ม “ครูฝึกเจียง ถึงวันนี้จะเป็นครั้งแรกที่เราพบกัน แต่ฉันไม่เชื่อว่าคุณจะไม่รู้ว่าฉันทำอะไรเอาไว้”
“วันนี้คุณมาเกลี้ยกล่อมไม่ให้ฉันหย่า น้องสาวคุณรู้หรือเปล่าคะ?”
เจียงเฉิงรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย
เจียงเสวี่ยชอบเฉียวเหลียนเฉิง และทุกคนรู้ดี
สำหรับสิ่งที่เจียงหว่านทำ เขาก็รู้เช่นกัน แต่เขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องมาแจ้งเรื่องนี้
เจียงเฉิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “พูดกันตามตรง กองทัพเชื่อว่าระยะการแต่งงานของคุณสั้นเกินไป คุณจึงไม่เข้าใจกันหรือสื่อสารกันได้ดีพอ ดังนั้นผมจึงอยากให้โอกาสคุณกลับมาคบกันอีกครั้ง”
“เอาเป็นว่าอย่าเพิ่งไปตอนนี้ รออีกเจ็ดเดือน ถ้าคุณยังไม่เปลี่ยนใจ ผู้มีอำนาจระดับสูงจะอนุมัติรายงานอย่างแน่นอน”
”ว่ายังไงนะ?”
เจียงหว่านเงียบไป พูดตามตรง สถานการณ์ปัจจุบันของเธอก็ยากสำหรับการจากไปตัวเปล่าจริง ๆ นั่นแหละ
ในช่วงสองปีที่ผ่านมา รัฐทำสัญญาที่ดินกับบุคคล
เจ้าของร่างเดิมหนักประมาณร้อยห้าสิบจะให้ก้มลงทำนาก็คงลำบาก
ดังนั้นเธอจึงมอบที่ดินที่ได้รับการจัดสรรให้กับน้องชายของเธอ
ส่วนชาติที่แล้วเจียงหว่านเป็นสาวชาวเมือง นอกจากกระถางผักที่ระเบียงแล้ว เธอไม่เคยจับดินเสียด้วยซ้ำ และเธอไม่ต้องการกลับไปเพื่อใช้ชีวิตแบบหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินด้วย!
……
นอกจากนี้ ในฐานะที่เดินทางข้ามเวลามา หากเธอไม่ได้สร้างอาชีพจากความรู้ที่มี หรือตั้งเป้าหมายเล็ก ๆ น้อย ๆ เธอคงต้องเสียใจกับประสบการณ์ที่ผ่านมาของตัวเองแน่
ทำไมไม่ใช้ประโยชน์จากเจ็ดเดือนนี้ในการเตรียมตัวล่ะ? แล้วค่อยหาวิธีทำเงินเพื่อให้พึ่งพาตัวเองได้หลังจากการหย่าร้างไง
เมื่อนึกถึงจุดนี้ เธอก็พยักหน้าอย่างง่ายดาย “ตกลง ฉันตกลง”
”เพียงแต่เฉียวเหลียนเฉิง…”
เจียงเฉิงโบกมือ “ผมจะไปคุยกับเขาเอง คุณอยู่ที่นี่ต่อเถอะ และหวังว่าคุณจะยับยั้งตัวเอง ไม่ทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ ไม่อย่างนั้น คราวหน้าคุณจะไม่ได้แค่หย่าร้าง แต่ผมจะแจ้งตำรวจจับคุณเข้าคุก”
เจียงหว่านเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร จึงสัญญาทันที “ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่เล่นการพนันอีกแล้วละ”
นี่คือความจริง เธอ เจียงหว่าน ไม่เคยทำอะไรผิดกฎหมาย
เพียงแต่เจียงเฉิงไม่ได้จริงจังกับมันเลยตอนที่ได้ยิน นักพนันบอกว่าจะไม่เล่นการพนันก็ไม่ต่างกับการผายลม
เมื่อเฉียวเหลียนเฉิงกลับมาในตอนกลางคืน ใบหน้าของเขาหมองหม่นเหมือนตกนรก บางทีเจียงเฉิงอาจพูดอะไรกับเขาแล้วก็ได้
เขาวางอาหารเย็นลงบนโต๊ะ เอ่ยเรียกแผ่วเบาแล้วกล่าว
“คุณต้องอยู่ที่นี่ต่อไปอีกเจ็ดเดือน”
“ผมไม่สนว่าคุณจะไปไหนหรือทำอะไร แต่คุณต้องไม่ทำอะไรที่กระทบต่อผิงอัน ไม่อย่างนั้นผมจะมัดคุณแล้วส่งตัวไปที่สถานีตำรวจเอง”
เจียงหว่านยิ้ม “เข้าใจแล้ว ๆ ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่เล่นการพนันอีกแล้วละ”
เฉียวเหลียนเฉิงไม่พูดอะไรและไม่ได้ใส่ใจคำพูดนั้น
แต่เจียงหว่านกล่าวว่า “ถ้าต้องอยู่ที่นี่อีกเจ็ดเดือน ฉันมีสามเงื่อนไข”
เฉียวเหลียนเฉิงขมวดคิ้ว รู้สึกว่าการพูดของเธอมันแปลกออกไป “พูดมาเลย”
เจียงหว่านกล่าว “อย่างแรก ฉันอยากทำอาหารด้วยตัวเอง เพราะไม่คุ้นเคยกับอาหารในโรงอาหาร”
เฉียวเหลียนเฉิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ตั้งแต่มาที่นี่เป็นเวลาสามเดือน ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยเข้าครัวมาก่อน
ทั้ง ๆ ที่ครอบครัวคนอื่น ๆ ทำอาหารด้วยตัวเอง แต่เจียงหว่านปฏิเสธและบอกเขาว่าเธอทำไม่เป็น
ทำไมตอนนี้ถึง…
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “มีเตาใหญ่อยู่ข้างนอก คุณทำอาหารเองได้ ผมจะซื้อเส้นหมี่และผักมาไว้ให้”
เขาจะไม่ให้เงินเธอเด็ดขาด เขาต้องทนอยู่กับเธอไปอีกเจ็ดเดือน ไม่ใช่เพื่อให้เธอเอาเงินไปเล่นที่โรงพนัน
ส่วนเจียงหว่านไม่สนใจ ความไว้วางใจต้องใช้เวลาคงไม่สามารถสร้างได้ในชั่วข้ามคืน
เธอยกนิ้วขึ้นและพูดว่า “เงื่อนไขที่สอง นายจำกัดเสรีภาพของฉันไม่ได้ ฉันไปไหนมาไหนอย่างอิสระ”
เฉียวเหลียนเฉิงคิดว่าเธอคงอยากไปโรงพนันอีกครั้ง ดวงตาของเขาถึงฉายแววเย้ยหยัน
“มันขึ้นอยู่กับคุณ คุณไม่ได้ติดคุก และผมจะไม่จำกัดเสรีภาพของคุณ”
“แต่ว่าครอบครัวย่อมมีกฎของตัวเอง คุณต้องกลับมาก่อนสิบโมงเย็น”
เจียงหว่านตกลงอย่างง่ายดาย “ไม่มีปัญหา ฉันจะปฏิบัติตามกฎแน่นอน”
“เงื่อนไขที่สามคืออะไร” เฉียวเหลียนเฉิงถามต่อไป
เจียงหว่านส่ายหัว “ไม่ใช่ในตอนนี้ ฉันจะพูดหลังคิดเกี่ยวกับมันออกแล้วกัน”
เฉียวเหลียนเฉิงไม่พูดอะไรอีก และไปนอนบนเตียงเล็ก
แต่จู่ ๆ เจียงหว่านก็นึกถึงผิงอัน “ฉันยังไปไหนไม่ได้ แล้วทางผิงอันล่ะ นายจะไปรับเขากลับมาไหม?”
เฉียวเหลียนเฉิงขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชา “ไม่จำเป็น ตอนนี้คุณไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรของผิงอันทั้งนั้น”
เจียงหว่านลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ถ้าฉันพูดแบบนี้นายคงไม่เชื่อ แต่ฉันอยากจะพูดอยู่ดี เจียงเสวี่ยไม่ใช่คนดี เธอสอนให้ผิงอันสบถ”
ดวงตาของเฉียวเหลียนเฉิงเป็นประกายในความมืด เขาก็สังเกตเห็นเรื่องนี้เหมือนกัน เด็ก ๆ จะสบถออกมาเองได้ยังไง
ไว้ต้องสอนผิงอันใหม่
แต่คำเหล่านี้ไม่สามารถพูดกับเจียงหว่านได้ เขาฮึมฮัมรับอย่างเฉยเมย แล้วเงียบไป
เวลาเดียวกัน ในบ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ขึ้น
“พี่เป็นบ้าหรือเปล่า? พี่ไม่รู้เหรอว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนยังไง?”
“เธอเป็นนักพนัน และในที่สุดเธอก็ยอมหย่าแล้ว แต่พี่กลับไม่ยอมเนี่ยนะ?”
