บทที่ 37 ทำลายความมั่นใจของเฉียวเหลียนเฉิง
เจียงหว่านยังคงไม่หยุด “ถึงนายจะแข็งแกร่งและต่อสู้เก่ง แต่รู้รึเปล่าว่าในสมัยโบราณ อย่างนายก็แค่วีรบุรุษในหมู่คนทั่วไป เรียกว่าเก่งใช้กล้ามเนื้อแต่ไม่เก่งใช้สมอง!”
ใบหน้าของเฉียวเหลียนเฉิงยิ่งมืดมนลงกว่าเดิม
ในที่สุดเจียงหว่านก็สรุปว่า “ทำไมคนพวกนั้นถึงดิ้นรน และเป็นบ้าเพราะนายกันนะ? ช่างโง่เง่าจริง ๆ!”
ใบหน้าของเฉียวเหลียนเฉิงเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท
ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน พลางพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ผมจะออกไปเดินเล่น”
เมื่อไปถึงประตู เขาก็เสริมอีกประโยค “เพื่อทบทวนตัวเอง!”
เห็นอีกฝ่ายจากไปแล้ว เจียงหว่านก็อมยิ้ม คิดว่าเฉียวเหลียนเฉิงน่ารักขึ้นมานิดหน่อย
ถ้าไม่ใช่เพราะยังมีเจ้าเด็กผิงอันยืนหันหน้าเข้าผนังอยู่ตรงมุมห้อง เธอคงจะระเบิดหัวเราะออกมาแล้ว
แน่นอน เธอรู้ว่าเฉียวเหลียนเฉิงเป็นคนดี เป็นผู้ใหญ่ มั่นคง ไม่อวดเก่งหรือใจร้อน และเคารพผู้อื่น
ที่สำคัญกว่านั้น เขายังไม่ใช่พวกมองคนที่หน้าตา ไม่ว่าเจียงเสวี่ยจะหว่านล้อมยังไง เขาก็ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
สำหรับเจียงหว่าน นี่คือสิ่งที่หายากที่สุดในผู้ชาย
เพียงแต่เธอพูดออกไปไม่ได้ ถ้าหากไม่กดความเย่อหยิ่งของเขา เดี๋ยวเขาจะลอยไปสวรรค์ซะเปล่า
ยังไงเราก็ต้องอยู่ด้วยกันอีกหกเดือน ไม่ควรปล่อยให้เขาภูมิใจจนเกินไป
เจียงเฉิงต้องไปทำงาน เขาจึงไม่สะดวกที่จะให้เจียงเสวี่ยอยู่คนเดียว จึงจ้างพี่เลี้ยงมาจากหมู่บ้านใกล้เคียง
พี่เลี้ยงตัวน้อยอายุยี่สิบต้น ๆ เธอมีชื่อว่า เยี่ยนจื่อ
เยี่ยนจื่อเป็นคนช่างพูด มีผิวคล้ำ และดวงตาเล็ก
วันแรกที่เธอมาถึง เธอเห็นเหล่าภรรยาทหารกำลังพูดคุยกันจึงรีบเข้าไปทักทายทุกคน
”สวัสดีทุกคน ฉันชื่อเยี่ยนจื่อ มาที่นี่เพื่อดูแลสหายเจียงเสวี่ย ในอนาคตต้องขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ!”
ทุกคนพยักหน้ารับอย่างสุภาพ
เยี่ยนจื่ออดที่จะตีสนิทไม่ได้ เธอเที่ยวถามทุกคนว่าแต่ละคนมาจากที่ไหนกันบ้าง
เธออยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเขตทหารมาก และกระตือรือร้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
แต่ไม่ทันได้ถามอะไรมาก เสียงเรียกของเจียงเสวี่ยก็ดังมาจากชั้นบน
เยี่ยนจื่อไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหันกลับ แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน ทว่าก่อนไป เธอก็ยังหันไปพูดกับทุกคน
“ฉันไปทำงานก่อนนะคะ ไว้คุยกันใหม่ตอนฉันว่าง”
เมื่อเธอวิ่งขึ้นไปชั้นบน ก็เจอกับเจียงหว่านที่กำลังจะออกไปข้างนอก
เยี่ยนจื่อประหลาดใจและพูดว่า “อ่า มีคนอ้วนแบบนี้อยู่ในกองทัพด้วยเหรอเนี่ย สมแล้วที่เป็นภรรยาทหาร กินได้จนอ้วนขนาดนี้เลย”
“ถ้าอยู่ในหมู่บ้านของฉัน คุณต้องอดจนผอมเท่ากิ่งหลิวแน่!”
เจียงหว่านหยุดเท้า เธอขมวดคิ้ว และเหลือบมองอีกฝ่าย
“ป่วยรึไง? มันไม่ใช่เรื่องของเธอสักหน่อย ฉันจะอ้วนแล้วทำไม ฉันไปกินข้าวหรือกินเนื้อของบ้านเธอเหรอ?”
เยี่ยนจื่อรีบโบกมือปฏิเสธ “โอ้ ๆ ฉันไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น ฉันแค่พูดเฉย ๆ!”
เจียงหว่านไม่สนใจพูดกับอีกฝ่าย แต่เมื่อเธอเดินผ่าน เธอกลับได้ยินเสียงอีกว่าพูดขึ้น
“อ้วนน่ะช่างเถอะ แต่กินจนอ้วนขนาดนี้ยังมีหน้ามาเดินข้างนอกอีกนี่สิ”
เจียงหว่านพลันหยุดชะงัก ก่อนหันมองหญิงสาวปากมากอีกครั้ง และเตะเธอทันที
เธอไม่ชอบโต้เถียงกับคนอื่น เพราะรู้สึกว่าเถียงไปก็เสียศักดิ์ศรี
ดังนั้นถ้าลงมือได้ก็เอาเลย
ด้านเยี่ยนจื่อที่ไม่ทันตั้งตัวถูกเตะเข้าอย่างจัง ถ้าไม่ใช่เพราะมีราวบันได เธอคงจะลอยออกไปแล้ว
“โอ๊ย นังอ้วน แกมาเตะฉันทำไม!”
เจียงหว่านหัวเราะเยาะ “ฉันเตะเธอแล้วจะทำไม!”
เมื่อเห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของอีกฝ่าย เยี่ยนจื่อถึงกับเงียบไปทันที เธอลุกขึ้นและปัดสิ่งสกปรกบนร่างกาย จากนั้นหันศีรษะแล้วเดินกลับไป
แต่พอเห็นหญิงสาวคนนั้นเข้าไปในห้องของเจียงเสวี่ย เจียงหว่านก็ขมวดคิ้วงุนงง
ทุกคนในลานมองเห็นได้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นบนชั้นสองเมื่อครู่นี้
ทุกคนต่างไม่แปลกใจ เพราะมันก็สมกับเป็นเจียงหว่านดี
เมื่อเจียงหว่านลงมาจากชั้นบน สะใภ้เฉินจึงทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม
“ยัยคนนั้นพูดอะไรจนเธอโกรธขนาดนั้นล่ะ?”
เจียงหว่านเอ่ยเย้ยหยัน “ก็แค่เสียงสุนัขเห่า”
……
ทุกคนยกมุมปากขึ้นพร้อมกัน ไม่ใช่เพราะพวกเธอรังเกียจผู้หญิงจากหมู่บ้านอื่น แต่เป็นเพราะพวกเธอไม่ชอบท่าทีตีสนิทของอีกฝ่ายต่างหาก
จากนั้นเจียงหว่านก็พูดกับสะใภ้เฉิน “พี่สะใภ้ ฉันต้องการความช่วยเหลือจากพี่ค่ะ”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้นทุกคนก็ตัวแข็งทื่อไปทันที ทางเหอหยวนหยวนจึงพูดขึ้นก่อน
“เราไม่มีเงิน และไม่มีอะไรให้ยืมหรอกนะ!”
ทุกคนพากันพยักหน้าตามทีละคน ๆ ก่อนจะคลุมปิดงานที่พวกเธอกำลังทำอยู่อย่างแน่นหนา
ด้านหลัวหมิ่นยิ่งแสดงออกเกินจริง เธอหยิบอ่างใส่ของทำม่านประตูทั้งหมดขึ้นมาแล้วนั่งทับลงไปในนั้น
นั่นทำให้ใบหน้าของเจียงหว่านเปลี่ยนเป็นมืดมน เธอบอกว่าจะลดอคติและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน
แต่เรือแห่งมิตรภาพลำนี้กลับจมก่อนที่จะเป็นรูปเป็นร่างเสียอีก!
หญิงสาวถึงกับรีบอธิบายว่า “อย่าเข้าใจฉันผิด ฉันไม่ได้ขอยืมอะไร แค่อยากให้ทุกคนช่วยฉันเสนอความคิด บอกฉันว่ามีวิธีหาเงินบ้างไหม ฉันทำได้ทุกอย่าง”
เจียงหว่านเองก็ไม่มีทางเลือก เพราะตอนนี้เธอไม่มีเงินในการเริ่มต้นธุรกิจ ทั้งยังมีหนี้อยู่ข้างนอกอีกหนึ่งร้อยหยวน!
ถ้าเป็นไปได้ เธอหวังว่าเรื่องนี้จะคลี่คลายโดยเร็วที่สุด เพื่อที่เธอจะได้นอนหลับสบายขึ้นสักที
ไม่อย่างนั้น แม้ว่าเธอจะไม่ออกไปข้างนอก มันก็คงจะมีสายฟ้าฟาดใส่หัวเธออยู่ดี
สิ้นเสียง ทุกคนก็มองกันไปมองกันมา
สะใภ้เฉินเป็นผู้นำพูดว่า “หว่านหว่าน ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยเธอนะ ถ้ามีที่ไหนที่สามารถทำเงินได้ ฉันก็อยากไปเหมือนกัน”
เหอหยวนหยวนกล่าวเสริม “ใช่ พวกเราก็ไม่มีเงินเหมือนกัน ส่วนพวกผู้ชายในครอบครัวมีเงินเพียงเล็กน้อยต่อเดือนแค่พอไม่อดตาย จะหาไข่กับเนื้อให้เด็ก ๆ มันก็เป็นเรื่องยากแล้ว”
หลัวหมิ่นคิดสักพักแล้วพูดว่า “ชามใหม่สองใบที่ฉันส่งให้เธอเมื่อวานนี้ ก็ซื้อมาจากเงินเก็บออมเงินของเดือนที่แล้ว ตอนนี้ฉันก็ไม่เหลืออะไรเลย”
หลี่ซิ่วจือดึงด้ายออกจากมือของน้องสาวตัวเองโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง
“ฉันก็เหมือนกับพี่สะใภ้เฉิน ถ้าเธอมีวิธีทำเงินอะไรบอกฉันด้วยคน ฉันจะไปทำด้วย จะได้เงินมากหรือน้อยก็ไม่เป็นไร”
เจียงหว่านเพียงยิ้มเจื่อน คิดว่าจะมีคนสามารถให้คำแนะนำอะไรได้บ้างซะอีก แต่กลับกลายเป็นว่าถามไปเสียเปล่า
หลังจากนั้นในตอนเที่ยง เฉียวเหลียนเฉิงพาแม่ไก่แก่กลับมาตัวหนึ่ง “ผมซื้อมันมาจากชาวบ้าน มันอายุห้าปีแล้ว วางไข่ไม่ค่อยได้ แต่ก็ดีกว่าไม่มี”
เจียงหว่านมองดูไก่ตัวนั้น จับมันแล้วแตะคลึง ๆ ท้องไก่
“คุณดูไข่เป็นด้วยเหรอ?” เฉียวเหลียนเฉิงเห็นท่าทีเจียงหว่านก็รู้สึกประหลาดใจ
แต่เจียงหว่านกลับส่ายหัว “เปล่า ฉันแค่เคยเห็นคนอื่นทำแบบนี้ จะว่าไปพวกเรามีเล้าไก่แล้ว แต่เจ้าไก่นี่จะกินอะไรเนี่ยสิ”
เฉียวเหลียนเฉิงกล่าวต่อ “ปล่อยให้มันหาอาหารกินเองก็ได้ แต่คุณต้องระวังอย่าปล่อยให้มันไปกินอาหารของคนอื่นก็แล้วกัน”
“ไม่เป็นไร ๆ เดี๋ยวฉันจะไปในเมือง แล้วหาซื้อเปลือกข้าวสาลีมา เอ๊ะ? แต่มันก็หาไม่ได้ง่าย ๆ นี่นา” เจียงหว่านกล่าว
ปัจจุบันนี้ ทุกครอบครัวไม่ได้มีอาหารเหลือเฟือ แล้วจะไปเอาอาหารดี ๆ มาให้ไก่ได้จากที่ไหน?
เจียงหว่านไม่เห็นทางออก จึงเปลี่ยนเรื่องหันไปถามเฉียวเหลียนเฉิง
“มีจดหมายถึงฉันรึเปล่า?”
เฉียวเหลียนเฉิงส่ายหัว
“คุณกำลังรอจดหมายจากกองบรรณาธิการอยู่เหรอ?” เขาถามอีกครั้งราวกับคาดเดาได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่
“อืม ผมไม่คิดว่าจะมีข่าวในเร็ว ๆ นี้หรอกนะ” เขากล่าวเสริม
เฉียวเหลียนเฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วบอกอีกว่า “โดยทั่วไปแล้ว ถ้าปฏิเสธ พวกเขาจะส่งจดหมายตอบคุณกลับมา”
เจียงหว่านตกใจมาก “อ๊ะ จริงเหรอ? กองบรรณาธิการมีมโนธรรมกันขนาดนั้นเลย?”
เฉียวเหลียนเฉิงกล่าว “เจียงเฉิงเคยส่งต้นฉบับไปครั้งหนึ่ง ผมเลยรู้”
เจียงหว่านถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เยี่ยมมาก ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องรอ”
ดูเหมือนว่าแม่ไก่จะพอใจกับเล้าไก่ของเธอมาก ถึงจะบอกว่ามันเป็นเล้า แต่จริง ๆ แล้วก็แค่ลานเล็ก ๆ ประมาณสามเมตร ที่ล้อมรอบด้วยกิ่งไม้
แม่ไก่เดินไปรอบ ๆ ก่อนจะเจอที่สบาย ๆ แล้วนั่งลง
เจียงหว่านเลยถอนวัชพืชไปพลาง ขณะเฝ้าดูแม่ไก่อยู่ในเล้า
แต่เจ้าตัวขี้เกียจกลับไม่ลุกขึ้นเลย…
