บทที่ 34 กระโดดลงจากชั้นสอง? คิดจะหลอกใคร!
เธอรู้สึกเหมือนฟ้าผ่ามากลางหัวดังโครม!
“ไม่นะพี่ ฉันไม่ไป ฉันไม่ไป!”
เธอส่ายหัวอย่างสิ้นหวัง
เจียงเฉิงพูดด้วยความโกรธ “ตอนนี้เธอปฏิเสธไม่ได้แล้ว เธอต้องกลับไป”
ได้ยินอย่างนั้น เจียงเสวี่ยก็คำรามอย่างบ้าคลั่ง “ฉันไม่ไป ที่นั่นไม่ใช่บ้านของฉัน แต่เป็นของผู้หญิงคนนั้น!”
“เจียงเฉิง ฉันเป็นน้องสาวของพี่ แม่ของเราจากไปแล้ว และพ่อของเราก็เอาแต่สนใจผู้หญิงคนนั้น ฉันเป็นครอบครัวคนเดียวของพี่นะ พี่จะปฏิบัติต่อฉันแบบนี้ไม่ได้!”
เจียงเฉิงขมวดคิ้วอย่างปวดหัว เขาเป็นครูฝึกที่ดีที่สุดในกองทัพ พวกขบถในกองทัพมาอยู่ต่อหน้าเขาก็ยังเชื่อฟัง
แต่กับน้องสาวคนนี้ เขาทำอะไรไม่ถูก
ชายหนุ่มมองเจียงเสวี่ยอย่างเย็นชา แล้วถอนหายใจเบา ๆ
“เธอรู้ไหมว่าตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่”
“เธอกำลังรนหาที่ตาย และเธอกำลังลากพี่ชายของเธอให้ถูกทำลายไปพร้อมกับเธอ”
“ฉันเป็นครูฝึก เป็นครูฝึกที่รับผิดชอบงานด้านราชการ แต่ฉันไม่สามารถควบคุมน้องสาวของฉันได้เนี่ยนะ”
“ฉันต้องไปสอนคนอื่นในกองทัพ แต่กลับสั่งสอนน้องสาวไม่ให้ไปทำร้ายคนอื่นไม่ได้”
“เจียงเสวี่ย เธอไม่เพียงแต่ทำลายตัวเอง แต่กำลังทำลายฉันด้วย!”
เจียงเสวี่ยส่ายหัวอย่างสิ้นหวัง “ไม่นะ ไม่ ฉันเปล่า!”
“ฉัน… ฉันชอบเขา ฉันแค่ชอบเขามากเกินไป!”
ขณะที่พูด เธอก็คลานเข่าไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วเหยียดแขนออกไปกอดต้นขาของเจียงเฉิง น้ำตาไหลอาบใบหน้าบอบบางนั้น
“พี่คะ ฉันขอร้องล่ะ ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ฉันแค่ต้องการเฉียวเหลียนเฉิง”
“เฉียวเหลียนเฉิงจะไม่อยู่กับผู้หญิงคนนั้นตลอดไปอยู่แล้ว พวกเขาจะหย่าร้างกันหลังจากผ่านไปเจ็ดเดือนไม่ใช่เหรอ?”
“ให้ฉันอยู่ต่อเถอะนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายใครอีก พี่คะ ได้โปรดช่วยฉันด้วย!”
เจียงเสวี่ยร้องไห้อ้อนวอน มือที่จับเจียงเฉิงไว้สั่นเทา
แต่เจียงเฉิงผลักเธอออก แล้วก้าวถอยหลังอย่างเย็นชา เขารู้ว่าต้องส่งตัวอีกฝ่ายกลับไปบ้านพ่อแม่เท่านั้น
“ไม่ได้! เก็บข้าวของของเธอซะ รถจะมารับเธอในอีกสามวัน!”
หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังกลับ และเปิดประตูเดินออกไป
เจียงเสวี่ยตกตะลึง เมื่อเห็นประตูปิดลงตรงหน้า หัวใจของเธอเหน็บหนาวมาก
โลกของเธอพังทลายลงอย่างสมบูรณ์
ร่างของเฉียวเหลียนเฉิงดูเหมือนจะจางหายไปต่อหน้าต่อตา เธอมีเพียงความคิดเดียวในใจ
‘เฉียวเหลียนเฉิงจะไม่มีวันเป็นของเธอ!’
ที่ชั้นล่าง เจียงเฉิงที่เพิ่งเดินเข้าไปในลานบ้านไม่นานมานี้ ตอนนี้กำลังจะออกจากลานบ้านไปอีกแล้ว
ทว่าทันใดนั้นก็มีเสียงแหลมดังมาจากด้านหลัง
”พี่คะ!”
เจียงเฉิงตะลึงไปเล็กน้อย ในใจเขาพลันเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
เขารีบหันศีรษะไปมอง ก็เห็นว่าร่างบอบบางในชุดสีขาวของเจียงเสวี่ยกระโดดลงมาจากทางเดินบนชั้นสอง
“เจียงเสวี่ย!”
เจียงเฉิงคำราม แต่มันก็สายเกินไปที่จะหยุดอีกฝ่าย
ร่างของเธอตกลงมา จนขาข้างหนึ่งของเจียงเสวี่ยบิดผิดรูป
นั่นคือชั้นสอง มันสูงจากพื้นของลานครอบครัวกว่าชั้นธรรมดาประมาณห้าเมตร
ไม่ถึงตาย แต่ก็ขึ้นอยู่ว่าจะบาดเจ็บตรงไหนตอนกระแทกพื้น
ซึ่งเจียงเสวี่ยบาดเจ็บที่ขา
เจียงเฉิงเห็นอย่างนั้นก็รีบวิ่งเข้าไป ไม่ว่าเขาจะโกรธอีกฝ่ายมากแค่ไหน แต่เธอก็ยังเป็นน้องสาวของเขา จะไม่ให้เขาเป็นห่วงได้ยังไง!
เจียงเสวี่ยพยายามหยัดร่างกายของเธอขึ้น มองดูเขาอย่างน่าสงสารแล้วพูดว่า
“พี่คะ ฉันทำผิดไป ฉันหลอกพวกเขา ตอนนี้ฉันชดเชยความผิดแล้ว อย่าส่งฉันกลับเลยนะ!”
เจียงเฉิงกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ ดวงตาพลันแดงก่ำขึ้นมา
เจียงเสวี่ยถูกนำตัวออกไป ทางภรรยาทหารในลานต่างก็ออกมาดูความสนุกสนานอย่างอยากรู้อยากเห็น
……
หลินชิงโหรวที่เพิ่งกลับมาสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น เลยถามหลี่ซิ่วหลันที่อยู่ข้าง ๆ
“สหายซิ่วหลัน นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ!”
หลี่ซิ่วหลันชำเลืองมองไปที่เสื้อลายดอกสวย ๆ บนตัวของเธอ แล้วพูดอย่างบูดบึ้ง
“เจียงเสวี่ยอกหักจนเป็นบ้าไปแล้วน่ะสิ!”
ขณะที่พูด เธออดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำในใจ
‘ลายดอกไม้เล็กนั่นมันอะไรกัน ทำไมถึงได้สวยขนาดนี้ เสื้อผ้าของฉันดูน่าเกลียดไปเลย’
‘ถ้าฉันสวมชุดแบบนี้ เฉียวเหลียนเฉิงจะต้องเอ็นดูฉันแน่นอน!’
ส่วนหลินชิงโหรวก็กำลังสับสนกลับพูดในใจ ‘อกหัก? ทำไมถึงอกหักได้?’
คำถามคือใครคือคนที่เจียงเสวี่ยหลงรัก!
หลัวหมิ่นที่อยู่ด้านข้างถ่มน้ำลาย “สมควรแล้ว!”
ส่วนสะใภ้เฉินเองก็แค่นเสียงเย็น “เฮอะ ตัวหายนะ ถ้าอยากตายจริง ๆ ทำไมไม่ไปกระโดดที่สูง ๆ ล่ะ? กระโดดลงจากชั้นสองแบบนี้คิดจะหลอกใครกัน!”
หลัวหมิ่นสมทบ “หลอกพี่ชายของเธอนั่นแหละ ผู้ชายก็แบบนี้”
ประโยคนี้ดูเหมือนจะสะท้อนจิตใจของทุกคนในคราวเดียว พวกเธอต่างพยักหน้าพร้อมกัน
ในเวลานี้ เจียงหว่านเปิดประตูก้าวออกมาจากห้อง เห็นเหล่าภรรยาทหารอยู่ข้างนอก ก็รีบหันหลังกลับ
แต่สะใภ้เฉินหยุดเธอไว้ “หว่านหว่าน อย่าเพิ่งไป!”
เจียงหว่านหยุดชะงัก หันศีรษะกลับไปมองสะใภ้เฉิน “พี่สะใภ้เฉิน มีอะไรเหรอคะ?”
สะใภ้เฉินกล่าวว่า “ว่าจะพูดหลายรอบแล้ว ทำไมเธอเห็นเราแล้วถึงหลบตลอด? พวกเราไม่ใช่เสือหรือหมาป่ากินคนสักหน่อย”
เจียงหว่านส่ายหัว “เปล่าค่ะ ฉันแค่กลัวว่าพวกพี่จะไม่สบายใจ”
“ฉันกลัวว่าถ้าพวกพี่เห็นฉันแล้วจะหนีกัน ฉันเห็นแล้วไม่สบายใจน่ะ”
แต่ละคนแสดงท่าทีออกมาแตกต่างกับไป
เหอหยวนหยวนพูดอย่างเขินอาย “ไม่เป็นไร เธอแค่เคยขอยืมเงินเรา เลยทำให้เรากลัว เธอไม่ได้ทำร้ายเราจริง ๆ หรอก!”
หลี่ซิ่วจือจึงรู้สึกละอายใจต่อเจียงหว่าน เพราะน้องสาวของเธอเอาเงินไปให้เจียงเสวี่ย เธอจึงอยากจะผสานความสัมพันธ์เช่นกัน
ส่วนคนอื่น ๆ รีบสำทับ “ใช่ ๆ ตราบใดที่เธอไม่ยืมเงินเรา เธอจะพูดอะไรก็ได้ ไม่ต้องหลบหรอก”
”เหตุผลหลักก็คือเราไม่มีเงิน”
เจียงหว่านหัวเราะเบา ๆ “ไม่ต้องกังวลค่ะ ฉันจะไม่ยืมเงินจากพวกคุณ ฉันมีมือมีเท้า ดังนั้นฉันหาเงินเองได้!”
ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง อดที่จะคิดในใจไม่ได้ ‘เธอหาเงินเองเหรอ? แค่ออกไปแล้วไม่ไปเล่นการพนันก็ไม่เลวแล้ว!’
เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มตึงเครียด สะใภ้เฉินจึงรีบชวนคุย
“เอาน่า หว่านหว่าน เธอมาทีหลัง!”
“รีบมาดูม่านประตูที่หลัวหมิ่นทอสิ มันสวยมากเลย”
“พอเธอมีเวลา ไว้ช่วยฉันทำสักอันด้วยนะ”
สะใภ้เฉินพยายามเชิญชวน ซึ่งจริง ๆ แล้วเธอต้องการผสานความสัมพันธ์ระหว่างเจียงหว่านกับภรรยาทหารคนอื่น ๆ ในบริเวณนั้นนั่นแหละ
เจียงหว่านเห็นอย่างนั้น จึงทำน้ำใจของอีกฝ่ายเสียเปล่าไม่ได้ เธอปิดประตูแล้วลงไปชั้นล่าง
เมื่อมาถึงที่ลาน
หลัวหมิ่นก็พูดขึ้นด้วยความเขินอาย
“อืม วันนั้นขอบใจนะ”
เจียงหว่านหยุดเท้าและเหลือบมองอีกฝ่าย “ขอบคุณเหรอ?”
ใบหน้าของหลัวหมิ่นเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ “แล้วเธอจะให้ทำยังไงล่ะ? ฉันรู้ว่าฉันกล่าวหาเธอ แต่เธอก็ทุบตีฉันเหมือนกัน ฉันยังเจ็บอยู่เลย!”
เจียงหว่านแค่นเสียง “แล้วชามสองใบที่แตก เธอไม่ชดใช้เหรอ?”
หลัวหมิ่นตกตะลึง แต่ก็รีบพยักหน้า “ใช้สิ ๆ ขอโทษที ฉันจะเอาชามไปให้เธอคืนนี้ ไม่สิ พรุ่งนี้ดีกว่า”
“ชามในบ้านฉันใช้หมดแล้ว ฉันจะซื้อให้เธอใหม่สองใบ”
หลัวหมิ่นพูดอย่างหงุดหงิด ส่วนเจียงหว่านก็มีท่าทีผ่อนคลายขึ้น
“พูดแล้วนะว่าอันใหม่”
หลัวหมิ่นรีบตอบตกลงทันที
