บทที่ 27 เด็กน้อยไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย
เขาถอนหายใจแรง ๆ ออกมา “แกจะไม่จ่ายเงินคืนสินะ!”
เจียงหว่านแค่นหัวเราะ “ไอ้เรื่องชดใช้น่ะ ต้องทำอยู่แล้ว”
ขณะที่พูดถึงการใช้หนี้คืน จู่ ๆ เธอก็คว้าสัญญากู้ยืมเงินยัดเข้าปาก แล้วกลืนลงไป
ถันหลงตกตะลึง ก่อนจะรู้สึกตัว เจียงหว่านก็กลืนสัญลงไปเสียแล้ว
“นังชั่ว นังสารเลว คายมันออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”
เขาคำรามลั่น ก้าวไปข้างหน้าหวังจะคว้าตัวเจียงหว่าน
แต่มีหรือเจียงหว่านจะยืนเฉย ๆ ให้จับ เธอวิ่งหนีไปทันที
ก่อนจะพบว่าข้างหลังเธอมีจางซานมายืนดักขวางทางอยู่ก่อนแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เมื่อเห็นว่าเจียงหว่านทำตัวตุกติกและกำลังจะหนี จางซานรีบสาวเท้าเข้าไปหา แล้วคว้าคอเสื้อของเธอเอาไว้
แต่ไม่ทันได้ลงมือทำอะไร เจียงหว่านกลับโหม่งหัวของเธอเข้ากับหน้าของเขาแบบไม่ทันให้ตั้งตัว
เพราะความสูงที่ต่างกันของทั้งคู่ หัวของเจียงหว่านจึงกระแทกเข้าไปที่ช่วงระหว่างจมูกกับคางของเขา
จางซานรู้สึกเจ็บจนน้ำมูกน้ำตาไหล เขาอยากจะตอบโต้กลับไป แต่ไม่ทันไรเจียงหว่านก็กระทืบเข้าที่เท้าของเขาเต็มแรง แล้วใช้ร่างอ้วน ๆ ของเธอเป็นอาวุธ พุ่งกระแทกเข้าใส่ตัวเขาจัง ๆ
ด้วยน้ำหนักร้อยห้าสิบกิโลกรัม ทำให้จางซานแทบจะกระอักเลือด ร่างกายผอมเพรียวของเขาเหมือนลูกไก่ ถูกกระแทกจนล้มลงกับพื้นดังอัก!
เห็นอย่างนั้น ถันหลงที่อยู่ด้านหลังรีบวิ่งเข้ามา พลางเอื้อมมือไปคว้าแขนของเจียงหว่านไว้
ทว่าเจียงหว่านพลันก้มลง คว้าดินขึ้นมากำหนึ่งแล้วขว้างใส่หน้าของถันหลง พลางใช้โอกาสนั้นหันหลัง หวังจะวิ่งให้เร็วจี๋หนีไป!
แต่ชั่วขณะที่หันศีรษะนั้น หางตาพลันเหลือบเห็นเด็กคนหนึ่งที่เธอคุ้นเคยดียืนอยู่ข้างถนนไม่ไกลนัก และเขากำลังมองมาที่เธอด้วยความประหลาดใจเช่นกัน
เฉียวผิงอัน…
ส่วนข้างหลังของเด็กนั่นคือเจียงเสวี่ยในชุดสีขาว
เมื่อเห็นเธอถูกใครบางคนไล่ล่า ผิงอันก็ขมวดคิ้วราวกับว่าอยากจะเข้ามามาช่วย แต่กลับถูกเจียงเสวี่ยรั้งไว้เสียก่อน
ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นพูดอะไร แต่ผิงอันก็ตามเธอไปอย่างเชื่อฟัง!
เจียงหว่านไม่มีเวลามาใส่ใจ ตอนนี้เธอทำได้เพียงวิ่งอย่างสุดกำลังไปยังสถานีตำรวจที่อยู่ถัดไปจากที่ว่าการตำบล
ทางด้านผิงอัน แม้ว่าเจียงเสวี่ยจะพาเขาออกมา แต่เขาก็ยังอดหันศีรษะไปมองเจียงหว่านไม่ได้
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งเขาก็กระซิบกระซาบกับน้าสาว
“น้าเจียงเสวี่ย ยัยอ้วนคนนั้นกำลังถูกไล่ทุบตี พวกเราควรช่วยเธอไหมฮะ?”
ดวงตาของเจียงเสวี่ยสั่นไหว ก่อนใบหน้าเรียบเนียนนั้นจะปรากฏความสุขที่รับมาบนความทุกข์ของคนอื่น
“ไม่ต้องหรอก ผู้หญิงคนนั้นเก่งจะตาย ทำไมต้องให้เราช่วยด้วยล่ะจ๊ะ? บางทีเธออาจจะกำลังเล่นกับคนพวกนั้นอยู่ก็ได้นะ”
“หนูลืมไปแล้วเหรอว่า ยัยคนนั้นเคยทำกับหนูยังไง? หนูจะรู้ได้ยังไงว่านี่ไม่ใช่แผนสมรู้ร่วมคิดเพื่อจับหนูไปอีกรอบ!”
ผิงอันเองก็คิดเหมือนกัน คนพวกนั้นเป็นคนของโรงพนัน เขาจำได้!
ใครจะรู้ว่าครั้งนี้ยัยนั่นที่ไม่มีเงินจะคิดใช้เขาแทนเงินพนันอีกรึเปล่า!
เจียงหว่านวิ่งหนีอย่างสุดกำลังตลอดทาง เธอเหนื่อยมาก ๆ จนแทบจะทรุดตัวลงบนพื้นตรงหน้าประตูสถานีตำรวจทันทีที่มาถึง
ด้านถันหลงที่วิ่งไล่กวดตามเธอมา มองไปที่สถานีตำรวจด้านหลังเจียงหว่านอย่างลังเล
“นังสารเลว นี่มันหมายความว่ายังไง! แกคิดจะใช้สถานีตำรวจมาขู่ฉันงั้นเหรอ?”
เจียงหว่านหันหน้ามาหาเขาแล้วกระดิกนิ้ว “ใช่ ฉันจะใช้สถานีตำรวจนี่ทำให้คุณกลัว ถ้าเก่งมากนักก็เข้ามานี่สิ!”
“กล้าทุบตีฉันที่หน้าประตูโรงพักไหมล่ะ?”
ถันหลงกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ “อวดดีนักนะนังหมียักษ์ รอก่อนเถอะ เก่งนักก็อยู่ที่หน้าประตูสถานีตำรวจไปให้ตลอดเถอะ อย่าออกมาล่ะ!”
เขาหันหน้าหนีด้วยความโกรธ แต่จู่ ๆ เจียงหว่านก็หยุดเขาไว้
“ฉันเป็นหนี้คุณห้าสิบหยวน ดอกเบี้ยทบต้นอะไรนั่นไม่เกี่ยว เพราะคุณไม่มีหลักฐาน!”
ขณะที่พูด เธอก็ตบท้องตัวเอง ซึ่งหมายความว่าหลักฐานอยู่ที่นี่
ถันหลงกัดฟันแน่นอย่างโกรธแค้น
ส่วนเจียงหว่านพูดขึ้นอีกครั้ง “ฉันจะคืนเงินห้าสิบหยวนให้คุณ ยังไงฉันก็ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล เพราะงั้นฉันจะจ่ายคืนให้คุณทั้งหมดหนึ่งร้อยหยวน แต่กำหนดเวลาคือสองเดือน หลังจากสองเดือนถ้าฉันให้คุณหนึ่งร้อยหยวนแล้ว เราหายกัน!”
……
ถันหลงถลึงตา “ฝันไปเถอะ แกคิดว่าจะรังแกท่านรองถันอย่างฉันได้ง่าย ๆ งั้นเรอะ?”
เจียงหว่านกำลังจะลุกขึ้น “คุณไม่จำเป็นต้องตกลงก็ได้ แต่ฉันจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจตอนนี้เลย”
ทว่าถันหลงไม่สะทกสะท้าน ถ้าคำขู่นี้ได้ผล เขาคงถูกจับไปนานแล้ว
“แจ้งความ? นี่แกรู้รึเปล่า ถ้าจะแจ้งความ ก็ต้องมีหลักฐาน!”
เจียงหว่านหัวเราะเยาะ “หลักฐานเหรอ? หึ ก็ที่ที่พวกนายซ่อนของไว้นั่นไง!”
สีหน้าของถันหลงเปลี่ยนไปอีกครั้งทันที
เจียงหว่านกล่าวต่อ “ฉันรู้จักลูกน้องของคุณทุกคน และฉันก็รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน ถ้าฉันนำสหายหน่วยรักษาความปลอดภัยสาธารณะไปที่นั่น และสอบปากคำพวกเขาทีละคน คุณคิดว่าจะมีใครสารภาพเพื่อลดความผิดบ้างไหม?”
“อย่างพวกเขาน่ะ อย่างมากก็แค่ถูกตัดสินจำคุกหลายปีหน่อย และถ้าสารภาพก็สามารถลดความผิดได้ ทำให้เวลาในการติดคุกสั้นลงด้วย แต่คุณล่ะ ถ้าคุณถูกจับ แน่นอนว่าจะต้องถูกยิง!”
ใบหน้าของถันหลงดูน่าเกลียดยิ่งกว่าเดิม
เมื่อเห็นว่าควรพอได้แล้ว เจียงหว่านจึงเปลี่ยนเรื่อง “ยังไงฉันก็เป็นภรรยาทหารคนนึง ถ้าคุณคิดฆ่าฉันปิดปาก ยังไงเบื้องบนก็ต้องตรวจสอบเรื่องนี้แน่”
“ทำไมพวกเราไม่ถอยกันคนละก้าวล่ะ? แค่สองเดือน แล้วฉันจะคืนเงินให้คุณหนึ่งร้อยหยวน!”
ถันหลงรู้สึกกล้ำกลืนฝืนทนอย่างยิ่ง เขาเป็นคนมีอิทธิพลในเมืองนี้ ไม่เคยมีใครในสิบลี้แปดหมู่บ้านที่ไม่เกรงกลัวเขา
แต่ตอนนี้กลับมาโดนนังอ้วนนี่ขู่ ทั้งเขายังต้องกล้ำกลืนความโกรธเอาไว้เนี่ยนะ!
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ถันหลงก็พูดขึ้นอย่างไม่เต็มใจ “ครึ่งเดือน!”
เจียงหว่านเลิกคิ้ว “ไม่ ฉันต้องหาเงินตั้งหนึ่งร้อยหยวน เงินเดือนของคนงานยังแค่ยี่สิบแปดหยวนอยู่เลย ถ้าคุณต้องการให้ฉันจ่ายคืนหนึ่งร้อยหยวนในครึ่งเดือน ก็ฆ่าฉันซะดีกว่า!”
ถันหลงจ้องมองอีกฝ่ายเขม็ง “แค่ครึ่งเดือน แกจะเอาหรือไม่เอา!”
เจียงหว่านพยักหน้า “ได้ งั้นฉันจะไปหาตำรวจ เราสองคนจะได้ไม่มีใครรอด!”
เธอลุกขึ้นพลางตบฝุ่นที่บั้นท้ายก่อนจะมุ่งหน้าไปยังทางเข้าโรงพัก
เมื่อเห็นอย่างนั้น ถันหลงก็เริ่มวิตก “อย่างมากที่สุดก็หนึ่งเดือน”
เจียงหว่านหยุดชะงักและหันศีรษะมายิ้ม “เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ตกลง หนึ่งเดือนก็หนึ่งเดือน!”
ถันหลงผงะไปเล็กน้อย ราวกับรู้ตัวว่าตนถูกหลอกเข้าให้แล้ว
เขาอยากจะชกเธอให้เต็มแรง แต่ก็ทำได้เพียงหันศีรษะหนี แล้วพาคนออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีก
เมื่อสองคนนั้นเดินจากไป พลังกายของเจียงหว่านก็ดูเหมือนจะหมดลง เธอทรุดตัวลงกับพื้นอย่างแรง!
ในเวลานี้เอง ประตูด้านหลังเธอก็เปิดออก ก่อนนายตำรวจจะออกมา อีกฝ่ายมองดูเจียงหว่านที่กำลังนั่งอยู่บนพื้น และถามอย่างสงสัย
“สหาย คุณต้องการความช่วยเหลือหรือเปล่า?”
เจียงหว่านส่ายหัว เธอยิ้มเพลีย ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากพื้นแล้วเดินจากไป
ระหว่างทางกลับ เธอมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง กลัวว่าถันหลงจะโผล่ออกมาอีก
หญิงสาวหวาดกลัวไปตลอดทางที่เดินกลับฐาน กระทั่งก้าวเท้าเข้าไปในประตู หัวใจที่บีบรัดของเธอจึงได้ผ่อนคลายลง
เมื่อกลับถึงบ้าน ก็ไม่พบผิงอัน
แต่ดูเหมือนเจียงหว่านจะเคยชินกับการอยู่คนเดียวเสียแล้ว การอยู่คนเดียวมันก็ไม่ได้แย่อะไร
ตอนนี้เลยเวลาอาหารกลางวันไปแล้ว แต่เธอไม่สนใจเรื่องนั้น และตรงไปหาเจียงเสวี่ย
เธอเตะประตูให้เปิดออก ใช่แล้ว เวลามาที่บ้านเจียง เจียงหว่านมักเปิดประตูด้วยการเตะเสมอ
ถ้าถามว่า ทำไมเธอไม่เปิดประตูด้วยมือ? คำตอบมันแน่นอนอยู่แล้ว เพราะคนแซ่เจียงไม่คู่ควรยังไงล่ะ!
ในห้องนั้น เจียงเสวี่ยกำลังงีบหลับอยู่ แต่จู่ ๆ เธอก็ถูกปลุกโดยเจียงหว่าน
ส่วนผิงอันเองก็ลืมตาขึ้นด้วยความงุนงง
“ฉันหิวแล้ว หาอะไรให้กินหน่อย!”
เจียงหว่านนั่งลงบนเก้าอี้วางท่าเป็นเจ้าบ้าน พลางตบโต๊ะอาหาร
เจียงเสวี่ยที่เห็นอย่างนั้นก็โกรธมาก “นี่มันเลยเวลากินแล้ว ถ้าอยากกินทำไมไม่มากินให้ตรงเวลาฮะ!”
เจียงหว่านจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า “ไร้สาระ ฉันจะกินตอนไหนก็ได้ ที่ฉันสายก็เพราะมีธุระเลยกลับมาไม่ได้ไงล่ะ”
“พูดไปแล้ว ฉันก็ต้องขอบคุณเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอแล้ว ฉันคงไม่ต้องลากคนพวกนั้นไปทั่วเมือง”
“ยังไงก็ช่าง ฉันหิว ฉันจะกินข้าวตอนนี้!”
