บทที่ 24 หว่านความขัดแย้ง เจียงหว่านเข้าใจเฉียวเหลียนเฉิงผิด
หลี่ซิ่วหลันตกตะลึงเล็กน้อย เธอวางหนังสือการ์ตูนในมือลงแล้วหันไปมองพี่สาว
”ฉัน…”
เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาดุดันของพี่สาว เธอไม่สามารถพูดคำว่า ‘ไม่’ ได้เลย
หลี่ซิ่วจือถามอีกครั้ง “ที่เธอจงใจให้เงินกับเจียงเสวี่ย จุดประสงค์คือเพื่อให้เจียงเสวี่ยกับเจียงหว่านผิดใจกันสินะ?”
“เจียงเสวี่ยเป็นคนใจแคบ เธอถึงขนาดถูกตี ดังนั้นเธอจะต้องใช้โอกาสนี้เพื่อแก้แค้นเจียงหว่านแน่นอน”
“ส่วนเจียงหว่านไม่ใช่คนที่จะมารังแกได้ตามใจชอบ หล่อนต้องตอบโต้เจียงเสวี่ยแน่ ส่วนเธอก็รอคอยเก็บเกี่ยวผลประโยชน์งั้นสินะ?”
หลี่ซิ่วหลันตอบด้วยความโกรธ “เฉียวเหลียนเฉิงเป็นคนดี เจียงหว่านกับเจียงเสวี่ยไม่คู่ควรกับเขา”
หลี่ซิ่วจือได้ยินอย่างนั้นก็โกรธมาก “พวกนั้นไม่คู่ควร? แล้วเธอคู่ควรเหรอ? ซิ่วหลัน เธอไม่ได้เรียนมัธยมปลายด้วยซ้ำ มีเพียงประกาศนียบัตรชั้นประถมศึกษา เธอจะไปเทียบกับเจียงเสวี่ยได้ยังไง?”
หลี่ซิ่วหลันเลิกคิ้วและยิ้มอย่างชั่วร้าย “ฉันถึงให้เงินกับเจียงเสวี่ย เพื่อเจียงเสวี่ยจะได้แก้แค้นเจียงหว่านไง จากนั้นพวกเธอจะไม่ใช่แค่ทะเลาะเท่านั้น แต่จะต้องตีกันด้วย แล้วเฉียวเหลียนเฉิงต้องรู้เรื่องนี้แน่”
“เฉียวเหลียนเฉิงต้องรู้ว่าเจียงเสวี่ยเป็นผู้หญิงไม่ดี ดังนั้นเขาจะไม่ชอบเธอ ส่วนเจียงเสวี่ยจะบีบเจียงหว่านออกไป เพราะยังไงเฉียวเหลียนเฉิงก็ไม่ต้องการนังนั่นอยู่แล้ว”
“เมื่อถึงเวลานั้นฉันก็จะเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่”
หลี่ซิ่วจือพูดไม่ออกไปพักหนึ่ง ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่หลี่ซิ่วหลัน เธอตระหนักได้ว่าพวกเธอเป็นฝาแฝดกัน แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงเจ้าเล่ห์และชั่วร้ายได้ขนาดนี้?
หลี่ซิ่วจือพูดอย่างอ่อนแรง “เธอก็แค่คาดเดา แล้วถ้าสุดท้ายมันไม่เป็นอย่างนั้นล่ะ”
หลี่ซิ่วหลันเชิดคางของตัวเองขึ้นอย่างมั่นใจ “ถ้าไม่ได้ผล ฉันก็ยังมีไพ่เด็ดอยู่ และมันจะทำให้เจียงเสวี่ยยอมแพ้แน่นอน!”
ในขณะนี้ เธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ ดวงตาเต็มไปด้วยแสงสว่าง และจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้
ทำให้หลี่ซิ่วจือรู้สึกแปลกใจ ราวกับว่าเธอเองก็ไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้
เธออยากพูดอะไรสักหน่อยแต่กลับลังเล จึงหันหลังเดินออกไป
“พี่จะไปไหน?” หลี่ซิ่วหลันถามเธอ
หลี่ซิ่วจือตอบ “ไปบอกเจียงหว่านว่าหัวหน้ากองพันเฉียวทิ้งเงินไว้ให้”
“ให้เธอไปขอเงินคืน”
หลี่ซิ่วหลันเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกว่าพี่สาวกำลังจุ้นจ้านเรื่องของตนมากเกินไป แต่ถ้าไปบอกก็ดี เจียงหว่านจะได้ไปจัดการเจียงเสวี่ย
เธอรีบดึงพี่สาวกลับมา “เดี๋ยวฉันไปเอง ฉันเป็นคนทำ ดังนั้นฉันควรไปบอกเรื่องนี้เอง!”
หลี่ซิ่วจือคิดแล้วก็ตกลง ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนก่อเรื่องก็ควรตามเก็บกวาดเองถึงจะถูก
ที่ชั้นบน หลี่ซิ่วหลันเคาะประตูเรียกเจียงหว่านที่กำลังกินบะหมี่อยู่
ส่วนตอนนี้ผิงอันกำลังยุ่งอยู่กับการบ้าน ทั้งสองคนไม่พูดไม่จากัน เจียงหว่านเพียงวางบะหมี่ไว้ตรงหน้าผิงอัน โดยไม่สนว่าเขาจะกินหรือไม่
และดูเหมือนผิงอันเองก็จะไม่สนใจ กลับจริงจังกับการบ้านมากกว่าปกติ
เมื่อประตูเปิดออก เจียงหว่านมองหลี่ซิ่วหลันอย่างสงสัย
เธอไม่ค่อยประทับใจคนคนนี้เท่าไหร่ ดูเหมือนเธอจะเป็นน้องสาวของสะใภ้ทหาร แต่เธอไม่เคยคุยกับอีกฝ่ายมาก่อน เลยไม่เข้าใจว่าเธอคนนี้มาที่นี่เพื่ออะไร
“พี่สะใภ้เฉียว!” หลี่ซิ่วหลันพูดด้วยยิ้ม “พี่รู้จักฉันไหม?”
เจียงหว่านส่ายหัวเพื่อบอกว่าเธอจำอีกฝ่ายไม่ได้
หลี่ซิ่วหลันเลยแนะนำตัวเอง “ฉันเป็นน้องสาวของภรรยาฉินฮั่นหัวหน้ากองพันที่สอง คืออย่างนี้นะ พี่เฉียวเหลียนเฉิงมีภารกิจและกลับมาไม่ทัน ก่อนที่เขาจากไปเขาเลยขอให้พี่เขยของฉันนำเงินสิบห้าหยวนมาให้”
“พี่เขยเอามันมามอบให้กับพี่ แต่ฉันเพิ่งเจอเจียงเสวี่ยเมื่อกี้”
“เจียงเสวี่ยบอกว่าปกติแล้วพี่ชอบเล่นการพนันจนหมดตัว ถ้าฉันให้เงินพี่ พี่ต้องเอาไปเล่นพนันจนหมดแน่”
“ให้เธอเก็บไว้ดีกว่า แล้วเธอจะซื้อผักมาส่งให้พี่ทุกวันเอง”
“ตอนนี้เงินเลยอยู่กับเจียงเสวี่ย จะขอคืนฉันก็ลำบากใจ ทำได้เพียงมาที่นี่เพื่อบอกพี่น่ะ”
เจียงหว่านขมวดคิ้วอย่างสงสัย
“ตอนที่เจียงเสวี่ยเอาเงินไป เฉียวเหลียนเฉิงรู้รึเปล่า?”
……
หลี่ซิ่วหลันตกตะลึงเล็กน้อย เธอไม่คาดคิดว่าเจียงหว่านจะถามคำถามแบบนี้ เธอจ้องมองดวงตาเฉียบคมที่ดูเหมือนจะมองทะลุทุกสิ่งของอีกฝ่าย และตอบอย่างร้อนรน
“รู้… รู้สิ เฉียวเหลียนเฉิงก็อยู่ด้วย!”
แต่พอพูดออกไป เธอก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา
เธอยังคงบังคับตัวเองให้นิ่งและพูดว่า “ยังไงก็เถอะ ตอนนี้เงินเธออยู่กับเจียงเสวี่ย ไปเอามันมาเองละกันนะ!”
หลังจากพูดแล้วเธอก็หันหลังวิ่งหนีไป
ทว่าเจียงหว่านไม่ได้ไปหาเจียงเสวี่ยทันที
เธอยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกยิ้มเย้ยหยัน
เจียงเสวี่ย ผู้หญิงคนนี้ ไม่เพียงแต่เป็นดอกบัวขาวหัวใจทมิฬ แต่ยังชั่วร้ายเกินจะคาดเดา
แม้แต่เด็กสามขวบก็หลอกใช้ได้ แล้วนี่ยังมีอะไรที่เธอทำไม่ได้อีก?
ถ้าคนแบบนี้คิดเล่นงานตัวเธอ ชีวิตต่อจากนี้คงไม่ง่าย
แต่แค่อุบาย ใครจะทำบ้างไม่ได้?!
เจียงหว่านหันกลับไปปิดประตูทันที
ที่บ้านยังมีอาหารเพียงพอสำหรับอย่างน้อยหนึ่งวัน
เจียงหว่านต้องการดูว่าเจียงเสวี่ยจะซื้ออาหารมาให้เธอจริง ๆ หรือเปล่า
และคืนนั้น เจียงเสวี่ยก็มา
“พี่เฉียวทิ้งเงินไว้ให้ฉันก่อนเขาจะไป เอานี่ เขาฝากไว้ให้เธอไปซื้อผัก”
เจียงเสวี่ยคว้าเหรียญเหล็กจำนวนหนึ่งมายื่นให้ ซึ่งทั้งหมดเป็นเหรียญหนึ่งเฟิน[1]*
จากการคำนวณ รวมแล้วไม่ถึงสามเหมา
แต่เพราะเป็นกองเหรียญแบบนี้จึงดูเยอะ
เจียงหว่านมองไปที่เหรียญเหล็กที่อยู่ตรงหน้าเธอ และเม้มริมฝีปาก
“เฉียวเหลียนเฉิงให้มันกับเธอเหรอ?”
เจียงเสวี่ยเชิดคางขึ้นอย่างมีชัย “ใช่ ถูกต้อง เพราะเธอชอบเล่นการพนัน พี่เฉียวเลยไม่ไว้ใจไง!”
จากนั้นเธอก็มองผิงอัน “ผิงอัน ช่วงนี้หนูไปกินข้าวที่บ้านน้านะจ๊ะ”
เฉียวผิงอันรีบตกลงโดยไม่ต้องคิด
เมื่อเจียงเสวี่ยพาเด็กออกจากบ้านไป เจียงหว่านไม่ได้หยุดเธอ ทั้งยังมีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก
วันรุ่งขึ้น เจียงหว่านมาที่ประตูฐานและเห็นว่าไม่มีใครดักรออยู่ข้างนอก
เธอจึงตั้งใจจะออกไปดูรอบ ๆ อีกครั้ง เลยรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นว่าไม่มีใครเฝ้าอยู่จริง ๆ
แต่เธอไม่ได้ออกไปในทันที เพราะยังมีสิ่งที่ต้องไปทำก่อน
หนึ่งวันผ่านไป เจียงเสวี่ยไม่ได้มาหาเธอ
สองวันผ่านไป เจียงเสวี่ยก็ยังไม่มา
เวลาสามวันผ่านไปในชั่วพริบตา เจียงเสวี่ยไม่ได้มาที่ประตูบ้านอีกเลย
เมื่อเห็นว่าใกล้จะได้เวลาแล้ว เจียงหว่านจึงออกไปหาสะใภ้เฉิน
“พี่สะใภ้รู้ไหมว่าพวกเขาจะกลับมาเมื่อไหร่?”
สะใภ้เฉินส่ายหัว “ใครจะรู้? เวลาทหารออกทำภารกิจ พวกเขาจะเก็บเป็นความลับ และพวกเขาเองก็ไม่รู้ล่วงหน้าว่าจะได้ไปทำอะไร หรือจะกลับมาเร็วแค่ไหนหรอก”
“ทำไมล่ะ? ไม่เจอสามีมาหลายวันแล้วคิดถึงเหรอ?” เธอพูดติดตลก
เจียงหว่านส่ายหัว “ฉันไม่คิดถึงเขา ฉันแค่หิว”
“พี่ดูสิ ก่อนออกเดินทาง คนเลวนั่นให้เงินกับเจียงเสวี่ย เพราะเขากลัวว่าฉันจะเอาไปเล่นพนัน”
“จริงอยู่ที่เมื่อก่อนฉันคิดไม่ได้และทำผิดไป แต่นั่นมันเมื่อก่อนนะ”
“ถึงเขาจะไม่เชื่อฉันก็เถอะ แต่อย่างน้อยก็หาคนที่เชื่อถือได้มาถือเงินสิ อย่างมอบให้พี่สะใภ้ก็ได้ ถ้าให้พี่ไว้ ฉันจะไม่กังวลเลย”
“แต่เขากลับฝากไว้กับเจียงเสวี่ย ที่เป็นศัตรูตัวฉกาจของฉันซะได้”
ได้ยินอย่างนั้น สะใภ้เฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารเธอ
“เจียงเสวี่ยไม่ได้ให้เงินเธอเหรอ?”
เจียงหว่านถอนหายใจเบา ๆ “ใช่ไง ฉันได้มาแค่เหรียญจำนวนหนึ่งในวันแรกเท่านั้น และพี่รู้ไหม เหรียบพวกนั้นล้วนเป็นเหรียญเฟิน!”
“แล้วในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเธอก็หายหัวเงียบ ผิงอันก็ถูกพาตัวไป เขาไม่ได้กลับบ้านมาสองสามวันแล้ว”
“ฉันรู้ดี ว่าเธอจะทำให้ฉันอดตาย”
“ฉันเองก็เข้าใจว่าการที่ฉันมีชีวิตอยู่ และอยู่ในตำแหน่งนี้เป็นการขวางหูขวางตาใครบางคน”
“พอมองย้อนกลับไป ถ้าฉันตายไปแล้วเฉียวเหลียนเฉิงกลับมา พวกเขาก็คงจะได้สมปรารถนากัน”
สะใภ้เฉินกัดฟันด้วยความโกรธ “นังเจียงเสวี่ยนี่จะมากเกินไปแล้ว”
“หัวหน้ากองพันเฉียวก็เหมือนกัน ให้กับใครก็ได้ แต่มาให้เจียงเสวี่ย ทั้งที่พวกเธอเคยทะเลาะกันมาก่อนเนี่ยนะ!”
[1] 1 หยวน = 10 เหมา
1 เหมา = 10 เฟิน
1 เฟิน = 0.1 เหมา
