บทที่ 23 ภารกิจด่วน, เฉียวเหลียนเฉิงให้เงินเจียงเสวี่ย
ทว่าสิ่งเหล่านี้กลับแปลกประหลาดในสายตาของผิงอันโดยไม่คาดคิด
เฉียวเหลียนเฉิงเริ่มทบทวนตัวเอง โดยคิดว่าครั้งต่อไปเขาจะทำแบบนี้ไม่ได้แล้ว
เฉียวเหลียนเฉิงเป็นเด็กยากจนจากชนบท มักถูกรังแกบ่อย ๆ
ดังนั้นเขาจะทบทวนตัวเองอยู่เสมอ เขาจะไตร่ตรองพฤติกรรมของตัวเองว่าไม่ดีตรงไหนบ้าง
คงเป็นเพราะความมีวินัยนี้ที่ทำให้เขาได้ในสิ่งที่เป็นอยู่ทุกวันนี้
ซึ่งที่เฉียวเหลียนเฉิงเลือกทำแบบนี้เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด!
ทั้งสองไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก จนเช้าวันรุ่งขึ้น เฉียวเหลียนเฉิงก็กลับไปบ้านพร้อมผิงอัน
ในเวลาทำงาน กองทัพไม่อนุญาติให้เอาเด็กมาที่สำนักงานได้
เมื่อเขาเปิดประตู ก็เห็นว่าเจียงหว่านตื่นแล้วและกำลังจะไปแปลงผัก
ส่วนเจียงหว่านพอเห็นพวกเขากลับมาก็ทำเป็นไม่สนใจ
ทว่าเฉียวเหลียนเฉิงผลักผิงอันไปตรงหน้าเธอเบา ๆ “ขอโทษน้าเจียงสิ”
ผิงอันมุ่ยปากก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า “ผมขอโทษ น้า-เจียง!”
เขาจงใจเน้นคำว่าน้า
เจียงหว่านยิ้มเยาะ “ฉันไม่ยอมรับคำขอโทษที่ไม่จริงใจ”
เฉียวเหลียนเฉิงพูดไม่ออกไปพักหนึ่ง แต่เขาก็เข้าใจว่าเจียงหว่านคือคนที่ค่อนข้างคิดเล็กคิดน้อย ไม่ว่าจะเป็นใครหรือมีเหตุผลอะไร ตราบใดที่มาล่วงเกินเธอก็จะจำไว้ จึงไม่ใช่ความคิดที่ดีที่จะปล่อยให้เธอโกรธ
เขาถอนหายใจเบา ๆ และพูดกับเจียงหว่าน “เมื่อวาน ผมไม่ได้ตั้งใจจะต่อว่าคุณ ผมแค่หวังว่าคุณจะจัดการเรื่องนี้ได้โดยไม่ใช้อารมณ์”
“ไม่ใช่ว่าผมไม่ไว้ใจคุณ แต่ผม…”
เขาแค่อยากจะบอกว่าเขาหวังว่าเธอจะอดทน หาหลักฐานก่อน แล้วค่อยจัดการศัตรูด้วยการออกแรงเพียงครั้งเดียว
ไม่อย่างนั้น ถ้าไม่มีหลักฐานมันก็จะเป็นแค่การตบหน้าตัวเอง และคนที่เจ็บก็คือตัวเธอเอง ทั้งยังแก้ปัญหาไม่ได้ด้วย
ยังไงก็ตาม ก่อนที่เขาจะพูดจบ ที่ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเสียก่อน
“หัวหน้ากองพันเฉียว มีภารกิจเร่งด่วนครับ ผู้บัญชาการกองพันทหารแจ้งให้คุณไปที่นั่นโดยเร็วที่สุด!”
เฉียวเหลียนเฉิงรับคำ จากนั้นหันไปหาเจียงหว่านแล้วพูดว่า “ผมต้องฝากคุณดูแลผิงอันหน่อย ผมจะคุยกับคุณอีกครั้งตอนกลับมาก็แล้วกัน”
หลังจากพูดจบแล้วเขาก็หันหลังจากไป
เจียงหว่านยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดกับตัวเองว่า “นายควรพูดให้จบก่อนสิ พูดแค่ไม่กี่คำไม่ได้ใช้เวลามากสักหน่อย”
เมื่อเปิดประตู เธอก็เห็นชายคนหนึ่งในชุดทหารวิ่งออกมาจากห้องอย่างเร่งรีบ
ดูเหมือนว่าจะมีภารกิจเร่งด่วนจริง ๆ
เจียงหว่านหันกลับไปก็เห็นผิงอันกำลังมองเธออย่างกระตือรือร้น
เจียงหว่านเพิกเฉยต่อเขา แล้วหยิบบะหมี่จะออกไปทำอาหารเช้า
ขณะเธอกำลังจะออกไป ผิงอันก็ทำเสียงฮึ่มฮั่ม ก่อนพูดว่า
“อย่าคิดว่าการขอโทษของฉันเป็นการประนีประนอมนะ พ่อเป็นคนบังคับให้ฉันขอโทษต่างหาก”
เจียงหว่านหัวเราะเยาะ “อย่ากังวลไป ฉันไม่ได้วางแผนที่จะคืนดีกับเธออยู่แล้ว มันยังเหมือนเดิม มาสู้กัน”
หลังจากพูดจบเธอก็ออกไปพร้อมกับกะลามังใบเล็ก
แต่เพราะที่บ้านมีชามอยู่เพียงสามชาม ซึ่งทั้งหมดถูกเจียงหว่านทำแตกหมดเกลี้ยง
เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากไปหาสะใภ้เฉินเพื่อยืมชามสองใบ
ถึงพูดไปว่าจะสู้กัน แต่จะให้เธอลดตัวไปรังแกเด็กได้ยังไง?
แต่เจ้าเด็กผิงอันเอาแต่ให้ความสำคัญกับน้าเจียงเสวี่ย ดังนั้น กับลูกหมาป่าตาขาวนั่น เธอเพียงแค่ไม่ต้องไปใส่ใจอีกต่อไปก็พอแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นการอยู่ร่วมกันแค่เจ็ดเดือน
ตอนนี้ก็ผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว เหลือเวลาอีกหกเดือนครึ่งเท่านั้น
ในเวลาเดียวกัน ที่กองบัญชาการ เฉียวเหลียนเฉิงกับเจียงเฉิงออกมาจากห้องผู้บัญชาการกองพันทหารด้วยใบหน้าเศร้าโศก
“เหล่าเฉียว ยังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนออกเดินทาง นายอยากกลับไปจัดแจงอะไรไหม?”
เฉียวเหลียนเฉิงกล่าวว่า “ไม่ ผมยังต้องเรียกประชุมทีม ไม่งั้นมันจะสายเกินไป”
“แต่เจียงหว่านไม่มีเงิน เงินทั้งหมดอยู่ที่ผม พี่ช่วยเอามันไปให้เธอแทนผมได้ไหม?”
“แล้วบอกกับเธอไปว่าถ้าเกิดอะไรขึ้น ให้รอจนกว่าผมจะกลับมา!”
……
เจียงเฉิงกล่าวว่า “ฉันเองก็ไม่มีเวลากลับไป ฉันมีเรื่องทางนี้อีกเยอะต้องจัดการ”
เฉียวเหลียนเฉิงรู้สึกหดหู่ แต่ฉินฮั่น ผู้บัญชาการกองพันที่สองบังเอิญผ่านมาพอดี เฉียวเหลียนเฉิงจึงรีบหยุดเขา
“เหล่าฉิน ผมอยากขอให้คุณช่วยอะไรหน่อย คราวนี้กองพันที่สองของคุณไม่ได้ไปด้วยสินะ”
เหล่าฉินพยักหน้า “ใช่ ที่ไปมีแค่กองพันที่หนึ่งกับสาม ส่วนพวกเรารออยู่ที่นี่”
เฉียวเหลียนเฉิงหยิบเงินสิบห้าหยวนออกมาส่งให้อีกฝ่าย
“งั้นดีเลย คุณช่วยนำสิ่งนี้ไปให้เจียงหว่านภรรยาของผมหน่อย และช่วยบอกเธอว่าผมจะไปทำภารกิจ ทุกอย่างไว้ค่อยคุยตอนผมกลับมา!”
เหล่าฉินตกลงทันที
เฉียวเหลียนเฉิงกับเจียงเฉิงกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมออกเดินทาง ส่วนเหล่าฉินก็ไม่ได้กลับไปที่ลานบ้านทันที และไม่ได้กลับไปจนกว่าจะถึงเวลาอาหารกลางวัน
เมื่อถึงเวลานั้น กองพันที่หนึ่งและสามก็ออกไปแล้ว
เหล่าฉินกังวลเล็กน้อยตอนเขากลับมา
หลี่ซิ่วจือภรรยาถามอย่างสงสัย “คุณเป็นอะไรไปคะ? สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลย”
เหล่าฉินกล่าวว่า “หัวหน้ากองพันเฉียวไปทำภารกิจ ก่อนออกเดินทางเขาขอให้ผมเอาเงินไปให้ภรรยาของเขา”
“แต่ผมเป็นผู้ชาย ไปหาเธอคงไม่เหมาะเท่าไหร่”
หลี่ซิ่วหลันที่กำลังอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่ ได้ยินแบบนี้ ก็รีบเงยหน้าขึ้น
“ฉันไปเองค่ะพี่เขย”
หลี่ซิ่วจือก็คิดเหมือนกัน “ให้ซิ่วหลันไปเถอะค่ะ ก็แค่ฝากส่งเงิน คุณไม่จำเป็นต้องไปด้วยตนเองหรอก”
ฉินฮั่นคิดว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงมอบเงินที่เฉียวเหลียนเฉิงฝากไว้ส่งให้กับหลี่ซิ่วหลัน
หลี่ซิ่วหลันรับมันขึ้นมาดู จากนั้นก็อ่านหนังสือการ์ตูนต่อ
ฉินฮั่นเลยพูดอย่างเป็นกังวล “อย่าลืมเอามันไปให้ภรรยาของหัวหน้ากองพันเฉียวล่ะ”
หลี่ซิ่วหลันโบกมือ “เข้าใจแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันไปตอนบ่าย”
เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงเวลาแล้ว ฉินฮั่นจึงกลับไปที่กองทัพ
หลี่ซิ่วจือรู้จักนิสัยของน้องสาวเธอดี แม้ในเวลาปกติหล่อนจะกระโดกกระเดกและเอาแต่ใจ แต่ก็ไม่เคยผิดพลาดเรื่องสำคัญ เธอจึงไม่เก็บมาใส่ใจ
ในช่วงบ่าย หลี่ซิ่วหลันที่ตื่นจากการงีบหลับ ทักทายพี่สาวของเธอแล้วขึ้นไปชั้นบน
แต่แทนที่จะมองหาเจียงหว่าน เธอกลับไปหาเจียงเสวี่ยแทน
“เจียงเสวี่ย ดูสิว่านี่คืออะไร!”
เจียงเสวี่ยเหลือบมองอย่างสงสัย “เงินน่ะสิ มีอะไรงั้นเหรอ?”
เพราะยังเจ็บจากการถูกทุบตี เธอจึงพูดไม่ถนัดนัก
หลี่ซิ่วหลันกล่าวว่า “เฉียวเหลียนเฉิงมอบมันให้กับเจียงหว่าน”
จากนั้นหล่อนจึงอธิบายสถานการณ์โดยละเอียด
เจียงเสวี่ยรู้สึกประหลาดใจเมื่อเธอได้ยินคำพูดเหล่านั้น โดยไม่รู้เลยว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ตอนมองดูเงินเหล่านั้น
ทันใดนั้น หลี่ซิ่วหลันก็มอบเงินให้เจียงเสวี่ย
“เธอให้ฉันทำไม?” เจียงเสวี่ยถามอย่างสงสัย
หลี่ซิ่วหลันพูดด้วยรอยยิ้ม “นังนั่นชอบเล่นการพนัน ทั้งลานต่างรู้ดี ถ้าเงินไปอยู่ในมือนังนั่น เธอคิดสิว่าจะเกิดอะไรขึ้น!”
ดวงตาของเจียงเสวี่ยเป็นประกาย “ยังไงก็ไม่ควรเอาให้ฉันเหมือนกัน!”
หลี่ซิ่วหลันกล่าวว่า “ก็เอาไว้ซื้อผักนั่นล่ะ เธอแค่ซื้อผักให้นังนั่นทุกวันก็พอ”
“พอดีเลย เธอจะได้ล้างแค้นที่ถูกทุบตีเมื่อวานนี้ไง!”
เจียงเสวี่ยเม้มริมฝีปากและไม่พูดอะไร แต่เธอก็มีความคิดอยู่ในใจแล้ว
หลี่ซิ่วหลันจากไปโดยไม่ไปพบเจียงหว่าน
เมื่อเห็นน้องสาวกลับมา พี่สาวก็ถามขึ้นแบบสบาย ๆ ว่า “เอาเงินไปให้ภรรยาของหัวหน้ากองพันเฉียวแล้วเหรอ?”
หลี่ซิ่วหลันตอบอย่างตรงไปตรงมา “เปล่า ฉันไม่ได้เอาไปให้!”
”ไม่? ทำไมล่ะ?”
หลี่ซิ่วจือหันไปมองหญิงสาวอย่างประหลาดใจ
หลี่ซิ่วหลันกล่าวว่า “นังนั่นชอบเล่นการพนัน ฉันคิดว่าถ้าไม่ใช่เพราะเธออ้วนเกินไปจนไม่มีใครต้องการ เธอคงถูกขายไปแล้ว”
“ถ้าให้เงินเธอไป เงินจะยังเหลือเหรอ!”
หลี่ซิ่วจือขมวดคิ้วและถามว่า “แล้วเธอเอาเงินไปไว้ไหน?”
หลี่ซิ่วหลันกล่าวว่า “เอาให้กับเจียงเสวี่ยน่ะสิ!”
หัวใจของหลี่ซิ่วจือเต้นรัว เธอหันมามองน้องสาวด้วยสายตาจริงจัง
“ซิ่วหลัน บอกความจริงมา เธอยังหมายตาเฉียวเหลียนเฉิงอยู่หรือเปล่า!”
