บทที่ 181 เฉียวเหลียนเฉิงถูกหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เธอรู้สึกสงสาร
หลี่หงเหมยหันมองด้วยความตกใจ “นี่เธอ… เธอตั้งใจ!”
“ทำไมเธอถึงจิตใจโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้!”
เจียงหว่านเย้ยหยัน “ใช่ ฉันโหดเหี้ยม!”
“อย่างน้อยฉันก็พูดได้เต็มปากว่า ฉันจงใจสาดมันใส่คุณ!”
“ดีกว่าพยายามจะหลอกลวงคนอื่นต่อไปเรื่อย ๆ แล้วก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร เพราะเขาไม่ใช่ลูกในสายเลือดของคุณใช่ไหม!?”
เธอจงใจเน้นหนักคำว่าไม่ใช่สายเลือด หลี่หงเหมยถึงกับตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเซียวชัดเจน
“ฉัน… ฉันมีอย่างอื่นต้องทำ นี่ดึกมากแล้ว พวกเราไปกันเถอะ!”
พูดจบ เธอก็หันหลังออกไปอย่างร้อนรน ไม่สนใจด้วยว่าเฉียวเหลียนเย่กับไป๋อวี้ซิ่วจะติดตามมาหรือเปล่า!
หลังจากหลี่หงเหมยจากไป เฉียวเหลียนเย่ก็ยิ่งหวาดกลัวเฉียวเหลียนเฉิง เขาเลยรีบตามแม่ออกไปโดยไม่พูดไม่จา
ไป๋อวี้ซิ่วเห็นฉากตรงหน้าก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง เธอหันมองหลี่หงเหมย ก่อนจะหันมองเฉียวเหลียนเฉิง จากนั้นก็พูดเสียงเศร้า
“พี่ใหญ่ แม่เป็นห่วงพี่ ต้องการจะมาดูแลพี่ แต่พี่กลับ…”
เฉียวเหลียนเฉิงมองเธอด้วยสายตาเย็นชา “ลืมสิ่งที่ฉันพูดวันนี้ไปแล้วเหรอ?”
“ไม่อยากให้ฉันหายเร็ว ๆ แล้วรึไง!”
ไป๋อวี้ซิ่วหน้าซีดเผือด กระทืบเท้าอย่างไม่พอใจ “พี่ใหญ่ พี่ทำเกินไปแล้วนะ ทำร้ายทั้งแม่และฉันแบบนี้ได้ยังไง?!”
คราวนี้เฉียวเหลียนเฉิงไม่จำเป็นต้องเร่งเร้าอะไรอีก เพราะอีกฝ่ายปิดปากร้องไห้ วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว!
พวกเขาออกไปหมดแล้ว
เจียงหว่านจึงออกไปข้างนอก พอกลับมาจากรับอาหาร เธอก็เห็นว่าเฉียวเหลียนเฉิงกำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง เหม่อลอยราวกับนึกคิดบางอย่าง
“ถึงเวลากินแล้ว!”
เฉียวเหลียนเฉิงสะดุ้ง เขาหันกลับมาหาเธอ แล้วถามว่า “หว่านหว่าน คุณมีอะไรจะบอกผมไหม”
เจียงหว่านยัดตะเกียบใส่มือของเขา แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงตำหนิ “จะคุยอะไร? กินให้เสร็จก่อนแล้วค่อยคุยทีหลัง”
เฉียวเหลียนเฉิงจึงก้มลงกินข้าว
หลังจากกินไปสองสามคำ เขาก็เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งอย่างอดไม่ได้ “ทำไมคุณถึงพูดกับแม่ของผมแบบนั้นล่ะ?”
เจียงหว่านโต้ “ไม่ต้องถาม!”
“ถึงเวลาฉันจะบอกนายเอง และฉันจะเล่าให้ฟัง แต่ถ้านายคิดว่าฉันสอดเรื่องของนาย ฉันก็จะหยุด”
เห็นว่าอีกฝ่ายประชดประชันอย่างนั้น เฉียวเหลียนเฉิงก็รีบโบกไม้โบกมือ “ไม่ใช่ ๆ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”
“ผมจะไม่ถามอะไรแล้ว และจะให้คุณทำทุกอย่างที่คุณอยากทำเลยด้วย”
“แม่เป็นคนร้ายกาจมาตั้งแต่ไหนแต่ไร คำพูดของเธอเชื่อถือไม่ค่อยได้หรอก”
เจียงหว่านเริ่มสนใจ “ร้ายกาจงั้นเหรอ? ร้ายมากแค่ไหน?”
เฉียวเหลียนเฉิงตอบกลับ “เธอเป็นคนรักษาใบหน้าเก่ง”
เจียงหว่านประหลาดใจ “ฉันไม่เห็นว่าเธอจะเป็นอย่างนั้นเลย อีกอย่าง เธอก็ตะโกนดุด่านายตลอดเวลาด้วย”
เฉียวเหลียนเฉิงถอนหายใจออกมา “เธอเป็นคนมีชื่อเสียงในหมู่บ้าน ชอบพูดคุยกับทุกคนว่า ลูกชายคนโตของเธอยอดเยี่ยม ทั้งเชื่อฟังและเป็นเด็กดีมาก”
“แต่เมื่อกลับถึงบ้าน เธอก็มักจะดุด่าผมตลอด”
เจียงหว่านเงียบ
ในที่สุดเธอก็เข้าใจว่า เฉียวเหลียนเฉิงเป็นวัชพืชที่เติบโตในรอยแยกเล็ก ๆ จริง ๆ
การที่เขาเติบโตมาได้ขนาดนี้คงไม่ง่ายเลย
เช้าวันถัดมา ถึงเวลาตัดไหมที่บาดแผลของเฉียวเหลียนเฉิงแล้ว
ผู้อำนวยการหลินต๋าเข้ามาตรวจสอบแขนของเขา ก่อนจะพูดขึ้น
“แผลหายดีแล้ว แถมเส้นประสาททุกอย่างก็ปกติดี”
“แต่ว่าอย่าเพิ่งถือของหนักหรือใช้งานมันมากเกินไปล่ะ เส้นประสาทเพิ่งจะฟื้นฟูยังเปราะบางมาก ต้องดูแลอย่างระมัดระวัง”
เฉียวเหลียนเฉิงพยักหน้า
“พวกเราออกจากโรงพยาบาลได้หรือยังคะ?” เจียงหว่านถาม
“อื้ม กลับบ้านได้เลย!”
“ผมจะกลับไปฝึกได้เมื่อไหร่เหรอครับ” เฉียวเหลียนเฉิงถามบ้าง
ผู้อำนวยการหลินต๋าคิดสักครู่ และจึงตอบ “หลังจากนี้หนึ่งเดือน เวลานั้นคุณคงจะใช้แขนได้ตามปกติแล้ว แต่ว่ายังไม่สามารถออกแรงได้เต็มที่นะ คงต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามเดือนจนกว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม ยังไงซะถึงเวลานั้นก็มาตรวจอาการที่โรงพยาบาลก่อนด้วยก็ดี”
เฉียวเหลียนเฉิงทำหน้าเศร้า
แต่ก็ดีแล้วล่ะ อย่างน้อยวันนี้เขาก็ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว
เจียงหว่านไปจองตั๋วรถไฟ และขณะกำลังซื้อตั๋ว เธอก็หันกลับมาหาเฉียวเหลียนเฉิง
“แล้วแม่นายล่ะ?”
เฉียวเหลียนเฉิงตอบกลับโดยไม่ต้องคิด “ปล่อยพวกเขาไปเถอะ เรากลับกันดีกว่า”
เจียงหว่านพยายามกลั้นเสียงหัวเราะ และหันหลังเดินออกไป
คืนนั้น เจียงหว่านเก็บข้าวของขึ้นรถไฟพร้อมกับเฉียวเหลียนเฉิงและผิงอัน คืนนี้พวกเขาเดินทางกลับไปยังเมืองหลินเฉิง
เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่หงเหมยคิดไว้แล้วว่าจะจัดการกับพวกเจียงหว่านยังไง แต่เมื่อมาถึงห้องพักผู้ป่วย กลับเห็นว่าทั้งสามคนหายตัวไปแล้ว
ภายในห้องพักว่างเปล่า
เจียงหว่าน เฉียวเหลียนเฉิง และผิงอันกลับไปเมื่อวานนี้ ซึ่งวันนี้พวกเขาก็ลงจากรถไฟมาประมาณหกโมงเย็น และเห็นว่าเจียงเฉิงขับรถมารับพวกตน
“คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกเรากลับมาแล้ว” เจียงหว่านอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ ทั้งที่เธอซื้อตั๋วโดยไม่ได้บอกใคร และตั๋วนั่นก็ไม่ใช้ชื่อ นี่เขารู้ได้ยังไง?
เจียงเฉิงยกยิ้มด้วยความขื่นขม “เพราะเมื่อเช้าผมได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลว่า หลี่หงเหมยสร้างปัญหาและถูกผู้รักษาความปลอดภัยโยนออกไปน่ะสิ”
“ผมเลยเดาได้ว่าพวกคุณคงจะออกเดินทางตั้งแต่ตอนกลางคืน แล้วรถไฟมาหลินเฉิงก็มีขบวนเดียว พวกคุณคงจะถึงที่นี่เวลานี้”
“ยังไงผมก็สงสารหญิงชรา เด็ก และคนพิการอยู่แล้ว เลยรีบมารับน่ะ”
เฉียวเหลียนเฉิงแค่นยิ้ม “เป็นคนดีจริง ๆ นะ”
ขณะเจียงเฉิงขับรถ เขาก็พูดขึ้นว่า “ฉันคิดว่าแม่ของนายคงจะตามนายมาแน่ แล้วเธอรู้ไหมว่านายสังกัดอยู่ที่ไหน?”
เฉียวเหลียนเฉิงกล่าวทันที “ไม่รู้หรอก นายไม่ต้องไปสนใจ ถ้าเธอหาฉันไม่พบ เดี๋ยวเธอก็กลับไปเองนั่นแหละ”
ได้ยินอย่างนั้น เจียงหว่านก็ถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ “เดี๋ยวนะ นายเป็นทหารมาตั้งนาน แต่แม่นายไม่รู้ว่านายสังกัดอยู่ที่ไหนงั้นเหรอ?”
“แต่ถึงเธอจะไม่รู้ว่านายอยู่หน่วยไหน แต่เธอก็ควรรู้ว่านายอยู่เมืองไหนสิ!”
เฉียวเหลียนเฉิงยิ้ม “เรื่องนั้นผมก็ไม่รู้ แต่เธอไม่เคยถามเลยนี่”
“ครั้งแรกที่ผมรอดตาย กลับมาจากสนามรบได้ และได้รับคำชมมากมาย พอกลับไปที่บ้าน เจ้าสามก็ถามว่าผมทำงานอยู่ที่ไหน”
“ตอนที่ผมกำลังจะตอบแม่ก็พูดขึ้นว่า จะไปถามอะไรมากมาย ถ้าหากตายแล้วก็จบกัน จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าทำศพ!”
“หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่เคยถามอีกเลย ผมเองก็ไม่ได้บอก”
เจียงหว่านเงียบ เจียงเฉิงก็เงียบเช่นกัน!
ไม่แปลกใจเลยที่เฉียวเหลียนเฉิงไม่คิดจะบอกพวกเขา และรีบกลับมาอย่างลับ ๆ นี่อาจจะเป็นความตั้งใจจะกำจัดทั้งสามออกไปก็ได้
ทั้งหมดกลับมาถึงบ้านพักค่ายทหารช่วงสองทุ่ม
เพราะแขนของเฉียวเหลียนเฉิงยังไม่ค่อยดีนัก จึงต้องพักผ่อนในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย ส่วนเจียงหว่านก็ยังไม่ได้กลับไปบ้านในตำบล เธอไปที่บ้านพักค่ายทหารพร้อมกับเฉียวเหลียนเฉิงแทน
หลังจากเจียงเฉิงเดินมาส่ง เขานิ่งไปสักพัก แล้วหันมาขยิบตาให้เจียงหว่าน
เจียงหว่านเข้าใจได้ในทันที “เฉียวเหลียนเฉิง นายไม่ได้รับอนุญาตให้ออกกำลังกาย! และห้ามออกไปวิ่งตอนเช้าเด็ดขาด!”
“ผิงอัน จับตาดูพ่อของเธอให้ดี เดี๋ยวฉันจะไปที่โรงอาหารก่อนว่ามีอะไรเหลือบ้าง”
ตอนนี้โรงอาหารยังเปิดอยู่ อาจจะพอมีอาหารเหลืออยู่สักหน่อย
ผิงอันรู้ความมาก เขารีบมายืนอยู่หน้าประตู พร้อมกับจ้องมองเฉียวเหลียนเฉิงอย่างแน่วแน่
เห็นอย่างนั้นเฉียวเหลียนเฉิงก็รู้สึกหดหู่ใจ เขาล้มตัวนอนบนเตียงอย่างเบื่อหน่าย
มันเป็นเรื่องเจ็บปวด แต่เขาก็มีความสุขไปพร้อมกันด้วย เพราะตอนนี้มีภรรยาคอยดูแล
ด้านเจียงหว่าน เธอเดินออกมาพร้อมกับกล่องอาหารกลางวัน และเห็นว่าเจียงเฉิงรออยู่ด้านนอก
“มีอะไรเหรอ? ทำไมถึงเรียกฉันมาคนเดียว ถ้าฉันไม่รู้คงคิดว่าคุณกำลังทำตัวเป็นสายลับซะอีก” เจียงหว่านกล่าวติดตลก
แต่เจียงเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมมีเรื่องสำคัญมากจะบอกคุณ”
“เกี่ยวกับการลงโทษเฉียวเหลียนเฉิง!”
