บทที่ 180 ด้านโหดของเฉียวเหลียนเฉิง
เฉียวเหลียนเฉิงมองเธออย่างเย็นชา “อย่างนั้น ก็พาแม่กับน้องชายของฉันกลับไปซะ! พรุ่งนี้เลย! ไม่สิ… กลับไปวันนี้เลย!”
“แล้วหลังจากกลับไปแล้ว เธอก็รีบแต่งงานกับใครสักคนในหมู่บ้านเสียที แบบนี้แหละฉันถึงจะมีอาการดีขึ้น!”
ไป๋อวี้ซิ่วเงียบงัน
ดวงตาของเธอกลายเป็นสีแดง น้ำตารื้นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ร่างกายโซเซเล็กน้อย ใบหน้าเผยความประหลาดใจออกมา
“พี่ พี่เหลียนเฉิง พี่… ทำไมถึงใจร้ายกับฉันอย่างนี้!”
เฉียวเหลียนเฉิงไม่คิดทนอีกแล้ว “ฉันเคยแสดงความรู้สึกอะไรกับเธอด้วยเหรอ? เลิกพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว!”
หลังพูดอย่างนั้น เขาก็หันกลับ เตรียมพาเจียงหว่านออกไป และไม่ลืมพูดว่า
“อย่าตามมา!”
เจียงหว่านถูกลากออกไป แต่ก่อนจะก้าวขาเดิน เธอก็ไม่ลืมที่จะหันกลับมามองหญิงดัดจริตด้านหลัง
ฮี่ฮี่… ท่าทางของหล่อนมันดูน่าสงสารเสียจริง!
แต่เจียงหว่านรู้สึกมีความสุขมาก!
เธอหันกลับมาเย้ยหยัน
“นายทำได้ยังไง ดูสิ นายทำสาวน้อยร้องไห้ได้ด้วย!”
เฉียวเหลียนเฉิงเริ่มหงุดหงิด “ทำไมผมจะต้องทนด้วย หล่อนควรจะรีบกลับไปได้แล้ว เราสองคนจะได้เริ่มต้นใหม่กันสักที!”
“ถ้าพวกเขาคิดจะมาชะลอการแต่งงานของเรา พวกเขาสมควรถูกฟ้าผ่าตาย!”
เจียงหว่านแย้งทันที “เฉียวเหลียนเฉิง ฉันบอกว่าหลังจากนายจัดการกับเธอแล้ว เราจะเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน แต่ฉันไม่ได้บอกนะว่าเราจะแต่งงานใหม่”
เฉียวเหลียนเฉิงรีบพูดขึ้น “ผมแค่หยอกเล่น”
“ไม่สิ ผมหลุดปากน่ะ”
“ไม่ ๆ ไม่หลุดปาก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมหมายถึง คือผมไม่ได้จะแต่งงานกับคุณอีกครั้ง ผมแค่อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคุณ เราจะเป็นสามีภรรยากันจริง ๆ”
เจียงหว่านหัวเราะ “สามีภรรยา? แล้วมันไม่ใช่การแต่งงานรึไง!”
เฉียวเหลียนเฉิงเหงื่อชุ่มด้วยความตื่นเต้น “ไม่ ไม่ใช่ ผมแค่อยากทำความรู้จักกับคุณ ตกหลุมรักคุณ แล้วก็…”
เจียงหว่านหนี่ตา ก่อนจะเอียงศีรษะถามเขาว่า “หรือเราควรหย่ากัน!”
“หา?” เฉียวเหลียนเฉิงตกใจจนเงียบไป
เจียงหว่านจึงพูดต่อ “นายบอกว่าจะเรียนรู้ฉันใหม่ และตกหลุมรักฉันไม่ใช่เหรอ!”
“ถ้าเราไม่หย่ากัน เราจะเริ่มต้นใหม่ยังไง ไหนจะต้องทำความรู้จักกันใหม่ รักกันใหม่ ขอแต่งงาน แล้วก็ค่อยแต่งงานกันอีกครั้ง…”
“นี่สิถึงเรียกว่าการเริ่มต้นใหม่!”
เฉียวเหลียนเฉิงกะพริบตาปริบ ๆ เขาอยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่มีน้ำตาไหลออกมา
ชายหนุ่มรู้สึกว่า คำพูดของเจียงหว่านมันก็สมเหตุสมผล
“แต่ว่าผม…”
ก่อนเฉียวเหลียนเฉิงจะคิดวิธีโน้มน้าวเธอได้ เจียงหว่านก็พูดขึ้นก่อน
“เอาล่ะ ถือว่าตกลงกันเรียบร้อย เราจะหย่ากันทันทีหลังจากนายออกจากโรงพยาบาล!”
คราวนี้เฉียวเหลียนเฉิงไม่มีโอกาสได้พูดด้วยซ้ำ เพราะเจียงหว่านหันหลังเดินออกไปทันที
เฉียวเหลียนเฉิงที่ตกตะลึงไม่นานก็ฟื้นคืนสติ “ไม่ ไม่ใช่แบบนี้สิ!”
“หว่านหว่าน เราจะไม่หย่ากัน เราแค่ตกลงกันว่าจะเริ่มต้นใหม่!”
“เราจะไม่ทำอย่างนั้นแน่นอน คุณจะผิดคำพูดได้ยังไง เมื่อกี้ผมไม่นับนะ!”
เขาไม่สนใจสายตารอบ ๆ ตัว วิ่งไล่ตามเจียงหว่านไปทันที
ทั้งสองคนเดินหยอกล้อกันนานกว่าสี่ชั่วโมง จนเกือบจะถึงเวลาอาหารเย็นแล้วจึงค่อยเดินกลับ
หลังจากกลับมาถึงห้องพัก หลี่หงเหมยและคนอื่น ๆ ก็ยังอยู่ที่นี่
ำแหลี่หงเหมยเห็นทั้งสองกลับมา ก็ไม่พอใจทันที
“พวกเธอออกไปไหนกันมา หรือนี่แอบไปทำอะไรกันมา ทำไมไม่กลับมาพรุ่งนี้เลยล่ะ!”
เจียงหว่านหัวเราะ “ตลกดี เราเป็นสามีภรรยา และมีใบจดทะเบียนสมรสรับรอง ยังเรียกแอบไปอยู่ด้วยกันได้ยังไง?”
ใบหน้าของหลี่หงเหมยยิ่งบิดเบี้ยว เธอลุกขึ้นพร้อมตะโกนเสียงดัง
“เธอไม่รู้หรือไงว่าพวกเรารออยู่?”
เจียงหว่านทำหน้าประหลาดใจ “อ้าว พวกคุณกำลังรออยู่เหรอ? ก็คุณไม่ได้บอกอะไรนี่!”
“อีกอย่างเฉียวเหลียนเฉิงกำลังป่วย เขายังรักษาตัวอยู่ เขาจะพูดอะไรได้มากมาย? ยังไงก็ต้องรอเขาออกจากโรงพยาบาลก่อนถึงค่อยคุยกัน จะรีบร้อนไปทำไมล่ะ”
“แต่จะว่าก็ว่า ฉันรู้สึกว่าคุณรักลูกชายคนรองมากเลยนะเนี่ย”
“ไม่รู้สินะ แต่ฉันรู้สึกสงสัย เหมือนว่าเฉียวเหลียนเฉิงจะไม่ใช่ลูกในสายเลือดของคุณเลย”
หลี่หงเหมยหน้าซีด เห็นชัดว่ามีความหวาดกลัวอยู่ในแววตาของเธอ
แน่นอนว่าเจียงหว่านมองเห็นชัดเจน
“ตอนเราออกไปข้างนอกก่อนหน้านี้ ฉันกับเหลียนเฉิงคุยกันถึงเรื่องราวในวัยเด็กของเขาแล้ว ฉันถามเขาว่าวันเกิดของเขาคือวันที่เท่าไหร่ แต่เขาก็ตอบไม่ได้”
“แม่สามี คุณรู้ไหมว่าเฉียวเหลียนเฉิงเกิดเมื่อไหร่?”
หลี่หงเหมยตะคอก “แน่นอน ฉันเป็นคนคลอดเขาออกมานะ ฉันต้องรู้สิ เขาเกิดตอนแปดโมงเช้า”
พอพูดถึงเรื่องนี้ หญิงชราก็โอ้อวด และดูภูมิใจเป็นพิเศษ “พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ตอนเจ้าใหญ่เกิด มีแต่คนบอกฉันว่ามันจะเจ็บมาก”
“แต่ตอนที่คลอดเจ้าใหญ่ ฉันไม่ได้ทรมานอะไรเลย เหมือนกับการผายลมธรรมดาเท่านั้นเอง”
“ตอนนั้นฉันยังตกใจมาก และไม่กล้าตัดสายสะดือด้วยซ้ำ!”
เจียงหว่านเห็นอีกฝ่ายกล่าวอย่างภาคภูมิใจ เธอก็เพียงยกยิ้มแล้วถามต่อ
“การมีลูกสำหรับคุณดูเหมือนจะง่ายและสะดวกสบายเสียจริง ๆ! แต่คุณก็ให้กำเนิดลูกมาตั้งหลายคน หลังจากคลอดเฉียวเหลียนเฉิงไม่นานคุณก็มีลูกชายสองคน และลูกสาวอีกคนใช่ไหม? พวกเขาทั้งหมดเหมือนการผายลมด้วยหรือเปล่า?”
แม้เฉียวเหลียนเฉิงจะฟังมาตลอด เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปากหลังได้ยินคำถามของเจียงหว่าน และรีบซ่อนรอยยิ้มนั้นอย่างรวดเร็ว
ทว่ารอยยิ้มในแววตาไม่สามารถปิดกั้นไว้ได้
หลี่หงเหมยอดไม่ได้ที่จะอับอาย เธอไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว จึงเถียงไปข้าง ๆ คู ๆ
“การคลอดพวกเขาก็ราบรื่นด้วยเหมือนกัน พวกเขาเกิดตอนที่ฉันไม่ได้ไปทำงาน ฉันคลอดทุกคนที่บ้าน!”
แต่เฉียวเหลียนเฉิงกลับพูดขึ้น “ไม่ใช่ ตอนแม่คลอดเจ้ารองออกมา แม่บอกว่าเจ็บปวดทั้งวันทั้งคืน”
“แม่ยังตะโกนลั่นว่า ถ้าหากรู้ว่าจะเจ็บขนาดนี้ ก็คงบีบคอเขาให้ตาย จะได้ไม่ต้องทรมาน!”
หลี่หงเหมยหันมองเฉียวเหลียนเฉิง “ตอนนั้นแกอายุเท่าไหร่ แกจะไปรู้อะไร!”
เฉียวเหลียนเฉิงตอบกลับไปอย่างลังเล “ผมอายุห้าขวบแล้ว ทำไมจะไม่รู้ล่ะ!”
“เพราะแม่เจ็บมาก แม่ดุด่าคุณย่าเป็นร้อยครั้ง แถมยังเอาชามน้ำขว้างใส่ผมด้วย กับเหตุผลแค่ว่าน้ำตาลทรายแดงที่ผมเอามาให้มันร้อนเกินไป”
ชายหนุ่มหยุดพูดไปครู่หนึ่ง แล้วเขาก็พูดต่อ “ใช่ น้ำตาลทรายแดงร้อนจริง ๆ ตอนแม่สาดมันใส่ผม ตัวผมก็กลายเป็นสีแดงเลยล่ะ!”
หลี่หงเหมยอับอายมาก
ส่วนเจียงหว่านหยิบถ้วยบนโต๊ะขึ้นมา เธอเทน้ำร้อนใส่ลงไป ก่อนจะเดินไปหาหลี่หงเหมย
“พูดมาตั้งนานแล้ว คงจะคอแห้ง ดื่มน้ำสักหน่อยแล้วกันนะคะ”
ด้วยคำพูดของเฉียวเหลียนเฉิง เหงื่อเย็นเฉียบของหลี่หงเหมยไหลซึมออกมา เธอเอื้อมมือไปรับน้ำโดยไม่ทันคิด
เพียงยื่นมือออกมายังไม่ทันแตะโดนแก้ว
ทันใด เจียงหว่านพลิกฝ่ามือเทน้ำร้อน
“กรี๊ด!” เจียงหว่านเพิ่งไปกดน้ำร้อนมาตอนเที่ยง กระติกน้ำร้อนรักษาอุณหภูมิได้ดีมากจริง ๆ
น้ำร้อนถูกเทลงบนข้อมือหญิงชรา ผิวหนังของหล่อนกลายเป็นสีแดง
หลี่หงเหมยร้องลั่น “โอ๊ย! แก แกทำอะไร!”
เจียงหว่านยิ้มเย็น แล้วดึงแก้วกลับมา “ขอโทษที พอดีฉันมืออ่อนน่ะ”
เธอพูดต่อด้วยสีหน้าเย็นชา “ไม่รู้ว่าน้ำร้อนนี่ มันจะร้อนเท่ากับน้ำที่คุณเคยสาดใส่เหล่าเฉียวในคืนคลอดลูกคนที่สองเมื่อหลายสิบปีก่อนหรือเปล่านะ”
