บทที่ 179 ทดสอบความเป็นพ่อ
เจียงหว่านหัวเราะออกมา “วิธีที่ฉันพูดไว้ก่อนหน้านี้คือพาเธอออกไป แต่ตอนนี้เธอยังไม่ใช่แค่ไม่ไปไหน แต่ยังอยู่ที่นี่อย่างหน้าไม่อายด้วย”
“อีกอย่าง เธอยังมาให้ฉันเห็นหน้าทุกวัน ตะโกนเรียกว่าพี่สะใภ้ ๆ ถึงนายจะยืนยันไม่ยุ่งเกี่ยว แต่เธอก็ยังมองนายด้วยสายตาน่ารังเกียจ ฉันไม่ชอบ!”
“พี่ใหญ่!” เจียงหว่านจงใจเลียนน้ำเสียงของไป๋อวี้ซิ่ว
หลังจากพูดออกไปอย่างนั้น เธอก็ทำท่าขนลุก “โอ๊ย ขนลุกไปหมด”
“นี่นายเรียกสถานการณ์แบบนี้ว่าจบแล้วงั้นเหรอ? ไปหลอกผีเถอะ ใครจะเชื่อ!”
ใบหน้าของเฉียวเหลียนเฉิงมืดมน “ไม่ ที่รัก ผมจริงจังนะ…”
จริง ๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นเขาเองก็ไม่รู้ เฉียวเหลียนเฉิงพูดด้วยความคับข้องใจ
“ก็ผมบอกแล้วไงว่าไม่ให้พวกเขาอยู่ต่อ แต่คุณก็ยืนกรานจะให้พวกเขาอยู่”
“แล้วนี่คุณกลับมาโทษผมอีก”
“ผม… ผมต้องทำยังไง”
พูดจบ เขาก็นอนลงอีกครั้ง พร้อมกอดผ้าห่มไว้แน่น ไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว
เห็นอย่างนั้น เจียงหว่านก็ไม่อยากยุ่ง เธอออกไปข้างนอกพร้อมกับกล่องอาหารในมือ
หลังมาถึงโรงอาหาร เธอก็ได้พบกับผู้อำนวยการหลินต๋า
“สหายเจียงหว่าน ผมกำลังจะไปหาคุณพอดี!”
เจียงหวาดที่รู้สึกประหลาดใจ จึงเดินไปหา
พวกเขาทั้งสองคนพูดคุยกันใต้ต้นไม้ข้างทางเดิน
ผู้อำนวยการหลินต๋าพูดขึ้นว่า “ที่คุณถามผมเกี่ยวกับการตรวจความเป็นพ่อแม่ ในประเทศของเราสามารถทำได้ แต่ว่าไม่ได้เปิดให้บริการกับประชาชนทั่วไป”
“หากจะทำก็ต้องเขียนเหตุผลให้ชัดเจน แล้วส่งให้องค์กรของคุณยื่นเรื่องเข้ามา”
“ถ้าหากได้รับการอนุมัติ ก็จะต้องจ่ายค่าธรรมเนียมด้วย ราคาของมันสูงถึงสองพันหยวนแน่ะ”
“มันเป็นเรื่องยากมาก”
เจียงหว่านเข้าใจ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม อีกอย่างเทคโนโลยีสมัยนี้ก็ยังไม่ได้พัฒนามากขนาดนั้น อาจจะต้องรออีกสองสามปี
ไม่เป็นไร แค่รอก็พอ
เจียงหว่านรู้สึกหดหู่เล็กน้อย แล้วเธอก็เหมือนจะเห็นผ้าไว ๆ อยู่หลังต้นไม้ มันแวบเข้ามาในหางตาของเธอ
ดูคล้ายกับกางเกงสีดำของหลี่หงเหมยทีเดียว
เจียงหว่านกลอกตาอย่างครุ่นคิด ก่อนจะนึกแผนการบางอย่างได้
เธอจงใจเพิ่มเสียง “ผู้อำนวยการคะ การทดสอบความเป็นพ่อแม่แม่นยำมากขนาดไหน? และใช้เวลานานมากแค่ไหนถึงจะรู้คะ?”
ผู้อำนวยการประหลาดใจ และไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เจียงหว่านกลับกำลังจ้องมองเขาอย่างคาดคั้น
แม้จะยังสับสนแต่ก็ตอบกลับในทันที
“ครับ แม่นยำเต็มร้อยเลยล่ะ ตรวจแค่ครั้งเดียวก็รู้ผลแล้วว่ามีสายเลือดเดียวกันไหม”
เจียงหว่านหัวเราะ ก่อนจะพยักหน้ารับ “ค่ะ แล้วฉันจะนัดคุณอีกครั้งหลังจากเฉียวเหลียนเฉิงหายป่วย!”
ผู้อำนวยการพยักหน้ารับ เขามองเจียงหว่านที่เดินออกไปด้วยความสับสน
หลังจากผู้อำนวยการจากไปแล้ว หลี่หงเหมยก็เดินออกมาจากด้านหลังของต้นไม้
ใบหน้าของเธอซีดเผือด มือและเท้าอ่อนแรง ต้องพยายามสงบสติอารมณ์อย่างหนัก
จากนั้นก็หันหลังไปที่ห้องพัก ตอนนี้สติของเธอล่องลอยไปไกล ไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่นัก!
น่าเสียดายที่เจียงหว่านไม่ได้เห็นท่าทางประหลาดเหล่านี้
เจียงหว่านกลับมาที่ห้องผู้ป่วยพร้อมกับกล่องอาหารในมือ และเห็นว่าผิงอันก็อยู่ที่นี่ด้วย
“รู้ด้วยเหรอว่าถึงเวลากินข้าวแล้ว?” เจียงหว่านหยอกผิงอัน
ผิงอันกำลังป้อนอาหารให้กับเสี่ยวเสวี่ย ลูกเจี๊ยบตัวน้อยฉลาดมาก มันแทบจะไม่ร้องเลยเวลาอยู่ในโรงพยาบาล และจะเก็บตัวเงียบในกล่องเสมอ โดยมีผิงอันพามันออกไปเดินเล่นเป็นระยะ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมันยังเด็ก หรือยังหวาดกลัวกับประสบการณ์เฉียดตายคราวนั้น มันดูไม่เหมือนไก่แม้แต่น้อย เหมือนกับสุนัขนิสัยดีและฉลาดมากกว่า
ผิงอันได้ยินคำถามของเจียงหว่านก็วางอาหารในมือลง และกล่าวอย่างหดหู่
“อาหารของโรงอาหารก็อร่อยอยู่หรอก แต่ไม่อร่อยเท่าอาหารที่น้าอ้วนทำนี่”
เจียงหว่านชะงักไป ก่อนจะเอ่ยปากตอบ “ที่จริงฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน แต่ที่นี่ไม่มีเตา เลยทำอะไรยากน่ะ”
เฉียวเหลียนเฉิงกล่าวต่อ “ที่นี่มีครัวสำหรับครอบครัว ถ้าอยากทำอาหารสามารถไปถามผู้อำนวยการได้นะ”
เจียงหว่านวางอาหารลงตรงหน้าเขา “ไว้ฉันจะลองดู นายถึงเวลาตัดไหมแล้ว เราจะตัดสินใจหลังจากนายตัดไหมเสร็จแล้วกัน”
หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว เฉียวเหลียนเฉิงก็มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาคาดหวัง
เจียงหว่านที่ล้างกล่องอาหารเสร็จแล้วก็เดินกลับมา แต่เห็นสีหน้าของเฉียวเหลียนเฉิงเข้าพอดี จึงเอ่ยปากถาม “อยากออกไปข้างนอกไหม?”
เฉียวเหลียนเฉิงพยักหน้า “ผมไม่ได้ออกไปไหนมาสองสามวันแล้ว อยากโดนแดดบ้าง”
เจียงหว่านเม้มปาก “ริมหน้าต่างไม่มีแดดเหรอ? ไปยืนอาบแดดตรงนั้นสิ จะออกไปทำไม!”
เฉียวเหลียนเฉิงเงียบ แต่ดวงตาของเขาก็ยังคงแสดงความปรารถนาที่จะออกไปข้างนอก
เจียงหว่านสัมผัสได้ว่า เธอรับมือกับเฉียวเหลียนเฉิงได้น้อยลงหลังจากกลับมาจากหนานหลี
อย่างเช่น เมื่อเห็นแววตาที่ดื้อรั้นราวกับเด็กน้อยของเขา เธอก็ปฏิเสธมันไม่ได้เลย
“ก็ได้ ฉันจะพานายออกไป แต่นายต้องเชื่อฟังฉัน และห้ามขยับแขนซ้ายเด็ดขาดนะ”
พอได้ยินอย่างนั้น ดวงตาของเฉียวเหลียนเฉิงก็เป็นประกาย ไม่คิดว่าเจียงหว่านจะยอมง่ายอย่างนี้
ดวงตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความสุข
ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มสดใส ทำให้เจียงหว่านรู้สึกผ่อนคลายตามไปด้วย
แต่มันจะดีกว่านี้มากหากไม่พบหลี่หงเหมยและสองคนนั้นระหว่างทาง
“เจ้าใหญ่ มาทำอะไรที่นี่? จะไปตรวจเหรอ? งั้นแม่จะไปด้วย!”
หลี่หงเหมยเหมือนกับเส้นประสาทกลับ คราวนี้เธอพกความห่วงใย และเส้นเสียงที่ดูผิดปกติมาด้วย
เฉียวเหลียนเฉิงโบกมือไล่ “ไม่ต้อง แม่ไปนั่งรอในห้องเถอะ”
ก่อนหลี่หงเหมยจะตอบโต้ เฉียวเหลียนเฉิงก็ดึงเจียงหว่านออกไปด้วยแล้ว
แม้หลี่หงเหมยจะพูดอย่างนั้น แต่เธอก็ไม่ได้พูดอย่างจริงใจ เมื่อได้ยินเฉียวเหลียนเฉิงตอบกลับ เธอก็พาลูกชายไปรอในห้อง
แต่ว่านังหญิงดัดจริตกลับติดตามทั้งสองคนออกมาด้วย
เจียงหว่านและเฉียวเหลียนเฉิงเดินลงมาถึงชั้นล่าง และตระหนักได้ว่าไป๋อวี้ซิ่วติดตามพวกเขามา
“เธอมาทำอะไร?” เจียงหว่านกล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
แต่ไป๋อวี้ซิ่วหันมองเฉียวเหลียนเฉิง ก่อนจะแสร้งทำหน้าเศร้า
“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้เข้าใจอะไรฉันผิดไปหรือเปล่า? ทำไมต้องใจร้ายกับฉันขนาดนี้ล่ะ”
ขณะพูด เธอก็ทุบหน้าอกตัวเอง ทอดสายตามองเฉียวเหลียนเฉิงด้วยแววตาปรารถนา
“แม่กลัวว่าพี่สะใภ้จะดูแลพี่ใหญ่ได้ไม่ดี แม่ก็เลยให้ฉันมาช่วยแท้ ๆ!”
เจียงหว่านเย้ยหยัน “ตลกดี ถ้าฉันจัดการไม่ได้ แล้วเธอที่อ่อนแอกว่าฉันจะจัดการได้เหรอ?”
“ถ้าหากแม่เธอคิดแบบนั้นจริง ๆ หล่อนก็ควรจะส่งลูกชายคนเล็กมาแทนเธอแล้ว”
“ฉันคิดว่าเธอนั้นแหละมาที่นี่เอง!”
“อีกอย่าง ต่อให้เธอจะมีแม่หนุนหลัง แต่ก็ไม่เหมาะสมเท่าไหร่มั้ง ยังไงเธอก็ไม่ใช่พี่น้องในสายเลือดอยู่แล้ว!”
“ถ้าเธอมาดูแลพี่ใหญ่แบบใกล้ชิด แล้วจะมีหน้าไปแต่งงานในอนาคตได้ยังไง?”
ไป๋อวี้ซิ่วหน้าแดงก่ำ ตวาดออกไปด้วยความโกรธ “พี่สะใภ้ พี่พูดอะไรออกมา! ก็ฉันเป็นห่วงพี่ใหญ่จริง ๆ เลยมาช่วยแค่นั้น!”
“ถ้าพี่ใหญ่อาการดีขึ้น ฉันก็จะไปแล้ว!”
เจียงหว่านกำลังจะตอบโต้ แต่เฉียวเหลียนเฉิงก็กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาเสียก่อน “ฉันจะดีขึ้นถ้าเธอทำตามที่ฉันบอก”
ไป๋อวี้ซิ่วตกตะลึงหลังได้ยินคำพูดของเฉียวเหลียนเฉิง เธอพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว
“ค่ะ ถ้ามีวิธีทำให้พี่ใหญ่อาการดีขึ้นได้ ฉันสามารถทำได้ทุกอย่าง ต่อให้ฉันจะต้องอายุสั้นไปสิบปีก็ไม่เป็นไร ฉันยินดี!”
หน้าของเจียงหว่านยิ่งบิดเบี้ยว แต่เธอก็อยากรู้ว่าเฉียวเหลียนเฉิงจะพูดอะไร
เพราะฉะนั้น เธอจึงกลืนทุกสิ่งอย่างลงกระเพาะ เฝ้ารอดูสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้!
