บทที่ 178 ความทุกข์ทรมานที่ซ่อนอยู่ในใจของเฉียวเหลียนเฉิง
หลังจากเฉียวเหลียนเฉิงเล่าถึงตรงนี้ สีหน้าก็โศกเศร้าอย่างอธิบายไม่ถูก
ความรู้สึกนั่นเป็นสิ่งที่มีแค่เขาเท่านั้นจะเข้าใจได้ ในตอนนั้นพ่อแตกต่างไปจากเดิม
รอยยิ้มและใบหน้าของเขาเป็นสิ่งที่เฉียวเหลียนเฉิงจะไม่มีวันลืม แม้กระทั่งในความฝัน เขาก็ยังมาปรากฏบ่อยครั้ง
แต่สุดท้ายแล้วคำพูดเหล่านี้ต่อให้พูดออกไปก็ไม่มีประโยชน์ เขาจึงไม่กล่าวถึงมัน
“พ่อถูกพาตัวกลับมา มีหมอในหมู่บ้านช่วยรักษาบาดแผลให้ วันถัดมาพ่อก็กลับไปทำงาน”
“แต่วันนั้นฝนตกหนักมาก พ่อกับทีมของพ่อยุ่งกับงานเก็บผลผลิต และมันเป็นวันที่ค่อนข้างวุ่นวายจริง ๆ”
“คืนนั้นเขากลับมาและมีไข้สูง วันต่อมาเขาก็ไม่สามารถลุกไปทำงานได้”
“ก่อนที่เขาจะตาย เขาเรียกผมเข้าไปคุย บอกให้รู้ว่าเขาเสียใจที่ดูแลผมไม่ดี แต่เพราะผมเป็นพี่ชายคนโตของครอบครัว เลยขอให้ผมดูแลแม่กับน้อง ๆ ให้ดี”
“พอผมรับปาก พ่อก็จากไป”
เฉียวเหลียนเฉิงพูดมาถึงตรงนี้ ดวงตาของเขาก็แดงก่ำ น้ำเสียงแหบแห้ง
“หลังจากพ่อตาย แม่กับน้องก็ต่อว่าผม ว่าผมเป็นคนฆ่าพ่อ ถ้าไม่ใช่เพราะผมกระโดดเข้าไปหาหมาป่าพวกนั้น พ่อก็ไม่ต้องเข้าไปช่วย และเขาคงไม่ตาย”
“หลังจากนั้นผมก็ตกเป็นทาสของพวกเขา เป็นกระสอบทรายให้พวกเขาระบายอารมณ์”
“มีวันนึงผมทนไม่ไหว เลยทุบตีน้องชายที่พยายามเข้ามารังแก หลังจากเขาโดนผมเอาชนะไปไม่กี่ครั้ง เขาก็เลิกยุ่งกับผม”
“และแม่ก็ดูจะกลัวด้วย เธอเลยทำได้แค่ก่นด่า และสาปแช่งผมไปวัน ๆ แต่ก็ไม่ได้ตีผมอีก”
“หลังจากผมเป็นทหาร ได้เงินเดือน ผมเลยส่งกลับไปให้พวกเขา เป็นเพราะพ่อสละชีวิตให้แล้ว ผมเลยรู้สึกว่าทั้งหมดควรเป็นผมที่ต้องรับผิดชอบ”
หลังเล่าจบ เขาเงยหน้าขึ้นมองเจียงหว่านด้วยแววตาที่น่าสงสาร
“ผมขอโทษที่ครอบครัวของผมสร้างความวุ่นวายให้คุณ”
เจียงหว่านรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเมื่อเห็นเขาเป็นแบบนี้
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกล่าวเสียงหนักแน่น “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน? ฉันไม่ได้บอกว่าฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือกับนายสักหน่อย!”
เฉียวเหลียนเฉิงตกตะลึง แต่สุดท้ายเขาก็ก้มศีรษะลงด้วยความโศกเศร้า พร้อมพูดอย่างแผ่วเบา
“อื้ม ถ้าครอบครัวของผมเป็นแบบนี้ มันก็มีแต่จะดึงคุณให้วุ่นวายไปด้วย!”
เจียงหว่านอดไม่ได้ที่จะเปิดปากบอกว่า นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอหมายถึง!
ยิ่งเห็นว่าผู้ชายคนนี้หดหู่ และยิ่งมืดมนไร้หนทางมากเท่าไหร่ เธอก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง
“นี่ ฉันไม่ได้บอกว่ากลัวนายลากฉันไปด้วยสักหน่อย!”
“อีกอย่าง มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าใครจะลากใครไปลำบาก สมัยนี้ใครบ้างที่ไม่มีญาติขี้โกง ขี้เอาเปรียบ?”
“ฉันรู้จักเพื่อนคนนึง มีสะใภ้แปดคนอยู่ในบ้าน เวลามีปัญหาก็ไม่ต่างจากโจ๊กหม้อใหญ่! มันทั้งเละเทะ ทั้งดิบ จนพูดไม่ออกเลยล่ะ!”
เฉียวเหลียนเฉิงประหลาดใจ “เละเทะขนาดนั้นเลยเหรอ? แล้วพวกเราควรทำยังไง?”
เจียงหว่านเย้ยหยัน “จะทำอะไรได้ ก็แค่ปล่อยมันไป ชีวิตต้องเดินต่อไม่ว่าจะยังไงก็ตาม!”
“ถ้าเทียบกับนาย เรื่องราวของฉันดีกว่ามาก”
“แน่นอน สิ่งสำคัญมันอยู่ที่ว่านายดีกับฉันมากแค่ไหน และถ้าฉันทะเลาะกับครอบครัวของนาย นายจะช่วยเหลือใคร?”
“ถ้านายไม่ตัดสินใจให้ชัดเจน จะมากล่าวโทษฉันไม่ได้นะ!”
เฉียวเหลียนเฉิงพยักหน้า “อื้ม ผมเข้าใจแล้ว ที่ผมให้เงินพวกเขาก็เพราะพ่อ ผมสัญญากับพ่อไว้แล้วว่าจะดูแลพวกเขา!”
“แต่การให้เงินรายเดือนถือว่านั่นมากที่สุดเท่าที่ผมจะทำให้พวกเขาแล้ว และผมจะไม่ให้พวกเขารังแกคุณเด็ดขาด”
เจียงหว่านถามอีกครั้ง “แล้วเจ้ารองนั่นล่ะ? นายจะจัดงานแต่งงานให้หมอนั่น และหางานให้เขาไหม!”
เฉียวเหลียนเฉิงส่ายหัว “อย่าคิดเรื่องนั้นเลย ไม่มีทาง! ไม่มีทางเด็ดขาด!”
“ผมคิดไว้ว่าจะเลี้ยงน้องชายไปจนกระทั่งเขาแต่งงาน และจะให้เงินจำนวนหนึ่งเพื่อให้เขาไปสร้างครอบครัว”
“ไม่มีอะไรมากกว่านั้น ไม่ว่าพวกเขาอยากจะได้อะไร พวกเขาจะต้องใช้สองมือของตัวเอง และทำงานหนักเพื่อสิ่งนั้นเอง”
“ส่วนแม่…”
เฉียวเหลียนเฉิงกัดฟันแน่น “ยังไงเธอก็คือผู้ให้กำเนิด และผมจะให้เงินกับเธอตรงเวลาทุกเดือน แต่ถ้าหากยังไม่พอ ก็ให้เธอไปรับเงินจากเจ้ารองและเจ้าสามก็แล้วกัน”
“ไม่มีอะไรที่ผมทำได้อีกแล้ว”
เธอรู้ดีว่าเฉียวเหลียนเฉิงเป็นคนรักษาความพูดมาก และตราบใดที่เขาพูดมันออกมาแล้ว เขาก็จะทำตามที่พูดแน่นอน
ส่วนในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่มีใครรู้ ต้องรอดูกันไป!
ตกกลางคืน เฉียวเหลียนเย่มาที่นี่
เดิมทีเขายังไม่กล้าเข้ามา จึงโผล่หัวเข้ามาเพื่อตรวจสอบว่าเจียงหว่านอยู่ที่นี่หรือไม่ก่อน เมื่อไม่เห็นเธอ เขาจึงเดินเข้ามา
“พี่ใหญ่ ผมไม่มีเงินเลย ขอเงินหน่อยสิ!”
เฉียวเหลียนเฉิงไม่ได้สวมกุญแจมือแล้ว เขานอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล จ้องมองน้องชายอย่างเย็นชา
“เงินทั้งหมดอยู่กับพี่สะใภ้ของนาย ฉันไม่มี!”
เฉียวเหลียนเย่เม้มปาก “นังอ้วนบ้านั่นโหดเกินไป ผมไม่กล้าขอเงินจากเธอหรอก! ขนาดลูกชายของพี่ยังมีเงินค่าขนมเลย อย่างนั้นหล่อนก็น่าจะให้พี่ด้วยใช่ไหม? แอบ ๆ เอาให้ผมก็ได้หน่า!”
“อยู่ที่นี่จำเป็นต้องใช้เงิน ผมไม่มีเงินพอจะซื้อบุหรี่แล้ว”
เฉียวเหลียนเฉิงตะคอก “ไม่มีเงินก็กลับบ้านไปซะ”
“ถ้านายกลับบ้าน จะมีคนไปส่งพวกนายทันที!”
เฉียวเหลียนเย่เริ่มสับสน เขาพูดขึ้นว่า “พี่ใหญ่ พี่ยังเป็นคนอยู่ไหม?”
“ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ พ่อคงไม่ตาย ผมกับน้องคงไม่ต้องลำบากมากขนาดนี้!”
“ตอนนี้พี่ไม่คิดสนใจพวกเราแล้วสิ เพราะพี่มีภรรยากับลูกชายแล้วนี่! ก็ได้ ถ้าพี่ไม่ให้ ผมจะไปสร้างปัญหาที่กองทัพของพี่แน่!”
เฉียวเหลียนเฉิงเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยความเย็นชา “โชคดีที่ฉันสัญญากับพี่สะใภ้นายว่าจะไม่ลุกจากเตียงเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันคงตีนายให้ตายไปแล้ว!”
“คนหนุ่มอย่างนายไม่มีแขนขารึไง?”
“ไม่มีเงินก็ไปหาเองสิ! ทำอะไรไม่เป็นเลยเหรอ ถึงเป็นคนไร้ประโยชน์แบบนี้ งั้นไปนั่งหาเงินหน้าโรงพยาบาลซะไป!”
เฉียวเหลียนเย่ตกตะลึง “พี่… พี่พูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง?”
“ผมเป็นน้องสุดที่รักของพี่นะ พี่ไม่ควรไปฟังถ้อยคำของผู้หญิงคนนั้นสิ!”
“พี่ใหญ่ เราสองคนเป็นพี่น้องกัน ต่อให้กระดูกของเราหักลง เส้นเอ็นของเราก็เชื่อมต่อกันได้”
“แต่ภรรยาเปลี่ยนได้เหมือนกับเสื้อผ้า และพี่ต้องมีชีวิตของตัวเอง พี่จะมอบเงินทั้งหมดให้นังสารเลวนั่นได้ยังไง!”
ขณะที่เขากำลังหว่านล้อมและสั่งสอนพี่ชายตัวเอง ทันใดเขาสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นจากด้านหลัง
เฉียวเหลียนเย่คล้ายกับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงรีบหันมอง และเห็นเจียงหว่านที่ยืนถมึงทึงอยู่ด้านหลัง เธอถือไม้นวดแป้งไว้ในมือด้วย
“อ้าว พี่สะใภ้ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? แล้วเอาไม้นวดแป้งมาด้วยทำไมเหรอ?”
เจ้ารองยกยิ้มแห้ง ส่วนเจียงหว่านก็ยิ้มกว้างตอบกลับ
“ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ฉันซื้อมาไว้ตีคนโดยเฉพาะ”
ทันทีที่พูดจบ เธอยกไม้นวดแป้งในมือ แล้วทุบลงทันที
เฉียวเหลียนเย่กระโดด ส่งเสียงร้องดัง วิ่งหลบไปทั่ว จนสบโอกาสออกจากห้องไปได้
เขาวิ่งเร็วมากราวกับกำลังหนีเสือห้าตัว
เจียงหว่านปิดประตูก่อนจะบ่นอย่างหงุดหงิด “คนพวกนี้ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อย่างกับพวกขโมย จะกล้ามาที่นี่ก็แค่ตอนฉันไม่อยู่!”
ใบหน้าของเฉียวเหลียนเฉิงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เพราะคุณดุมากไง พวกเขาก็เลยกลัว”
เจียงหว่านเลิกคิ้วถาม “อะไร? แล้วพวกนั้นไม่ดุร้ายเหมือนกันงั้นเหรอ?”
เฉียวเหลียนเฉิงส่ายศีรษะ “ในสายตาของผม พวกเขาเป็นพวกชอบเอาเปรียบคนอื่น ไม่มีอะไรเหมาะสมไปกว่าคำว่า ‘ดุร้าย’ อีกแล้ว”
น้ำเสียงหนักของเขาทำให้เจียงหว่านอารมณ์ดี
“ถือว่านายยังมีสมองอยู่”
พอเห็นว่าเธออารมณ์ดี เฉียวเหลียนเฉิงก็รีบถาม “ที่รัก คราวนี้ผมสอบผ่านหรือยัง”
เจียงหว่านประหลาดใจ “ผ่านอะไร”
เฉียวเหลียนเฉิงกล่าวอย่างลังเล “ก็เราตกลงกันว่า หลังจากผมจัดการกับไป๋อวี้ซิ่วแล้ว เราจะมาเริ่มต้นกันใหม่ไง”
“ตอนนี้เรื่องจบลงแล้ว เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้รึยัง?”
