บทที่ 173 เจียงเฉิง ไอ้คนทรยศ!
เฉียวเหลียนเฉิงไม่คิดว่าเจียงหว่านจะเห็นด้วย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและสับสน
แต่ผิงอันดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เด็กชายจ้องมองเจียงหว่านด้วยความโกรธเคือง แต่ไม่สามารถเถียงได้
หลี่หงเหมยและไป๋อวี้ซิ่วรู้สึกประหลาดใจที่เห็นเจียงหว่านเห็นด้วยกับตน ทั้ง ๆ ที่เจียงหว่านน่าจะเป็นคนสุดท้ายที่เห็นด้วยแท้ ๆ
สายตาที่เธอใช้มองเจียงหว่านราวกับมองคนงี่เง่าคนหนึ่ง
เฉียวเหลียนเฉิงยังไม่ได้กำหนดการณ์ว่าเขาจะออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ พวกหลี่หงเหมยจึงได้แต่พักอยู่ในบ้านพัก
ทั้งเจียงหว่านยังขอให้เจียงเฉิงช่วยจัดการเรื่องนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้ทั้งสามถูกไล่ออกจากบ้านพักด้วย
“คุณจะทำอะไร?” เฉียวเหลียนเฉิงถามด้วยความไม่เข้าใจ
เจียงหว่านยิ้ม “คิดว่าฉันทำอะไรล่ะ หรือการไล่พวกนั้นออกไป ให้นายปฏิเสธแม่และน้องชาย แบบนั้นจะดีกว่ารึไง?”
เฉียวเหลียนเฉิงพูดไม่ออก เขาลังเลอยู่นาน
“ผมไม่อยากให้คุณถูกรังแก เหมือนที่แม่รังแกย่ากับพ่อ”
“ในสายตาแม่ผม น้องชายคือสมบัติอันล้ำค่า น้องสาวคือที่รัก พ่อกับผมเป็นเหมือนเครื่องมือที่ใช้หาเงิน ส่วนย่าคือขยะที่น่ารังเกียจ”
“ตอนนั้นผมยังเด็กมากจนทำอะไรไม่ได้เลย ถึงจะแอบเอาอาหารไปให้ย่า
บ้าง แต่มันก็มีจำกัด ลำพังของผมเองก็ยังกินไม่อิ่มด้วยซ้ำ”
“ตอนนั้นผมบอกตัวเองว่าถ้าผมมีภรรยา ผมจะไม่ยอมให้เธอถูกแม่รังแกแน่นอน!”
เจียงหว่านถามด้วยรอยยิ้ม “แล้วนายเคยคิดบ้างไหมว่า ถ้านายมีภรรยา ภรรยาของนายจะรังแกแม่นาย”
“เพื่อที่หล่อนจะได้สัมผัสความรู้สึกของการถูกรังแกบ้าง”
เฉียวเหลียนเฉิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดง “คุณ…คุณรู้ได้ยังไง!”
เจียงหว่านแค่นยิ้ม “มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันแหละ”
เธอเพิ่งพูดไปว่าเฉียวเหลียนเฉิงเติบโตมาในสภาพแวดล้อมแบบนั้น เขาจะไม่มีความแค้นอยู่ในใจได้ยังไง
เป็นเรื่องปกติที่จะมีความคิดที่เกิดจากความขุ่นเคือง
แต่ถึงขนาดเติบโตมาในสภาพแวดล้อมเลวร้ายนั่น เฉียวเหลียนเฉิงก็ยังเป็นคนดี ไม่คดโกง ช่างเป็นพรจากสวรรค์จริง ๆ!
เจียงหว่านตกลงที่จะเริ่มต้นใหม่กับเฉียวเหลียนเฉิงแล้ว เพราะอย่างนั้นคนอย่างหลี่หงเหมยก็เป็นอะไรที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้
หนีตลอดไปก็ไม่จบ!
และในเมื่อหนีไม่พ้น ก็ต้องออกไปเผชิญหน้าอย่างกล้าหาญ!
มาดูสิใครจะแน่กว่ากัน!
เช้าวันรุ่งขึ้น ผู้อำนวยการหลินต๋ามาตรวจด้วยตนเอง และถามเกี่ยวกับผลการตรวจเลือดของเฉียวเหลียนเฉิง
นางพยาบาลตอบว่า “ผลน่าจะออกประมาณเก้าโมงเช้าค่ะ”
ผู้อำนวยการไม่ได้พูดอะไร จนเจียงหว่านเริ่มกังวล
เธอเดินไปรอบ ๆ ห้องตรวจเลือด
เมื่อกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วย เฉียวเหลียนเฉิงกำลังฝึกวิดพื้นด้วยมือข้างเดียว!
“เฉียวเหลียนเฉิง นายอยากตายรึไง!” เจียงหว่านโมโหเหมือนระเบิด
“มาให้ฉันเตะสักทีซิ!” เธอโกรธจัด จนน้ำเสียงเปลี่ยนไป
เฉียวเหลียนเฉิงรีบพลิกตัว กระโดดขึ้นจัดท่าจัดทางให้เรียบร้อย
“ผมสบายดี แค่ใช้แขนซ้ายไม่ได้ นอกนั้นไม่มีปัญหา”
“อีกอย่าง กังฟูก็ไม่สามารถชะลอการฝึกได้ ถ้าช้ากว่านี้ จะฝึกใหม่ไม่ได้แล้ว”
เมื่อเห็นใบหน้าของเจียงหว่านบิดเบี้ยวขึ้น เฉียวเหลียนเฉิงก็หัวเราะคิกคัก “ที่รัก อย่าโกรธเลย ดูสิ ผมไม่ได้ใช้แขนซ้ายเลยนะ”
เจียงหว่านตะคอกอย่างเย็นชา “พอเลยนะ ถ้าเกิดนายทรงตัวไม่อยู่ แล้วไปโดนแผลโดยไม่ได้ตั้งใจเข้าจะเป็นยังไง?”
“ตอนนี้แขนซ้ายของนายยังน่าเป็นห่วง นายจะมาทรมานตัวเองทำไม!”
“ทางที่ดีนายควรจะหยุดฝึกซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะให้ผู้อำนวยการตัดแขนนายออก จะได้ไม่ต้องมาดูแลให้ยุ่งยาก”
เฉียวเหลียนเฉิงรู้ว่าภรรยาโกรธมาก
เขารีบกระโดดขึ้นเตียงไปห่มผ้า แล้วนอนอย่างเชื่อฟัง
เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำตัวเป็นเด็กดี เจียงหว่านก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
เมื่อเวลาประมาณสิบโมงเช้า เจียงหว่านกลับไปดูว่าผลตรวจเลือดออกมาหรือยัง
แต่เธอบังเอิญพบเจียงเฉิงตรงทางเดิน
“คุณมาดูผลตรวจเลือดใช่ไหม? ผลยังไม่ออกเลย ผมเพิ่งออกมา” เจียงเฉิงหยุดเธอไว้
เจียงหว่านไม่มีทางเลือก นอกจากต้องกลับมาพร้อมกับเขา
ทันทีที่พวกเขาเปิดประตู พวกเขาก็เห็นเฉียวเหลียนเฉิงนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นอีกแล้ว
เมื่อเฉียวเหลียนเฉิงได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็หันไปมอง
ชายหนุ่มตกใจมาก รีบวิ่งไปที่เตียงแล้วเอาผ้าคลุมศีรษะแล้วนอนลง
ทั้งหมดเสร็จสิ้นในเวลาไม่กี่วินาที!
เจียงเฉิงหัวเราะ
เจียงหว่านทำหน้านิ่ว หันไปถามเจียงเฉิง “ขอกุญแจมือให้ฉันสักอันได้ไหม”
เจียงเฉิงดูเหมือนจะเดาอะไรบางอย่างได้ เขาเหลือบมองเฉียวเหลียนเฉิงแล้วพยักหน้า
“ได้สิ เดี๋ยวผมเอามาให้!”
เมื่อเจียงเฉิงออกไป เฉียวเหลียนเฉิงก็คร่ำครวญ “ที่รัก ผมอยู่แบบนี้ไม่ได้นะ ให้ผมออกกำลังกายหน่อยเถอะ ผมสัญญาผมจะใช้แต่แขนซ้าย ขืนต้องอยู่เฉย ๆ แบบนี้ไปเรื่อย ๆ แขนขาของผมก็ลีบพอดี”
“แบบนี้ผมก็เอารางวัลชนะเลิศมาให้คุณไม่ได้สิ ให้ผมฝึกเถอะนะ จะได้เอารางวัลมาให้คุณไง”
เจียงหว่านพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง
เธอหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดเตือน
“หยุดพูดไร้สาระแล้วนอนลงซะ ฉันแค่ไม่ให้นายออกกำลังกายช่วงนี้เท่านั้นเอง ถ้าหายดีแล้วค่อยฝึกก็ได้นี่”
เธอกลัวจริง ๆ กลัวว่าเฉียวเหลียนเฉิงจะไม่ฟังคำพูดของเธอ ถ้าเขาได้รับบาดเจ็บที่แขนซ้ายอีก ผลที่ตามมาจะร้ายแรงกว่านี้มาก!
ขณะเจีงหว่านกำลังพูด เจียงเฉิงก็กลับมา พร้อมถือกุญมือมาหนึ่งคู่
“ผมยืมมาจากแผนกรักษาความปลอดภัย คุณค่อยเอาไปคืน ตอนเหล่าเฉียวออกจากโรงพยาบาล”
เจียงหว่านรับมาด้วยความซาบซึ้ง และเดินตรงไปหาเฉียวเหลียนเฉิง
ใบหน้าเฉียวเหลียนเฉิงบิดเบี้ยว “เหล่าเจียง เราเป็นพี่น้องกันนะ นี่นายทรยศฉันงั้นเหรอ?”
เจียงเฉิงยิ้มตอบ “เอ้า พี่น้องไม่ได้มีไว้ขายกันหรอกเหรอ? หึหึ”
เฉียวเหลียนเฉิงถึงกับพูดไม่ออก ชูหมัดขวาใส่อีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมกัดฟันแน่น!
แต่พอเห็นสายตาของเจียงหว่าน สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป เขาหันมายิ้มหน้าซื่อ ๆ ให้กับเธอ
เจียงหว่านยกกุญแจมือขึ้น “นายจะให้ความร่วมมือไหม?”
เฉียวเหลียนเฉิงพยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว “ร่วมมือ ร่วมมืออยู่แล้ว!”
ขณะพูด เขาก็นอนลง ยกแขนขวาขึ้นชิดกับราวเหล็กตรงหัวเตียงอย่างรู้งาน
เจียงหว่านเห็นอย่างนั้นก็หายโกรธทันที เธอก้าวไปใส่กุญแจมืออย่างไม่ลังเล
เฉียวเหลียนเฉิงลองดึงมัน เฮอะ! แข็งแรงดีนี่
ยอมก็ได้!
เจียงหว่านดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ จึงจ้องมองเขาอย่างคาดโทษ
“อย่าคิดจะหนีล่ะ ไม่อย่างนั้นนายจะโดนลงโทษหนักกว่านี้แน่!”
เธอยังไม่ลืมทักษะความยืดหยุ่น และวิชาหดกระดูกของเขา
เจียงเฉิงรีบอธิบาย “ไม่ต้องห่วง วิชาหดกระดูกของเหล่าเฉียวใช้ได้อยู่ข้างเดียว คือมือซ้ายเท่านั้นแหละ” เขามองไปที่แขนซ้ายของเฉียวเหลียนเฉิง ซึ่งถูกพันไว้ราวกับค้อนอันโต แล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
จู่ ๆ เจียงหว่านก็นึกขึ้นได้ ตอนที่พวกเธอหนีออกจากหนานหลี เขาก็ใช้ทักษะนี้แค่ข้างเดียว
เฉียวเหลียนเฉิงหน้าเปลี่ยนสี “เหล่าเจียง นายไม่มีอะไรทำรึไง มาสร้างปัญหาให้ฉันอยู่ได้?”
เจียงเฉิงยิ้ม “มีสิ ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ!”
เฉียวเหลียนเฉิงตะคอกด้วยความโกรธ เจียงเฉิงจึงตอบกลับ
”ช่วงบ่ายนี้ ฉันจะไปประชุมที่กองบัญชาการ แล้วก็จะตรงกลับไปที่ฐานเลย”
เฉียวเหลียนเฉิงประหลาดใจ “นายจะไปแล้วเหรอ?”
เจียงเฉิงแซว “เมื่อกี้ยังบอกให้ฉันรีบ ๆ ไปอยู่เลยนี่ พอฉันจะไป นายมาเสียดายอะไรเล่า!”
