บทที่ 170 เธอคือแสงสว่างในชีวิต
หยดเลือดสีแดงเด่นชัดเพราะพื้นกระเบื้องเป็นสีขาว ทำให้ดูน่ากลัวอย่างมาก
“เฮ้ย! หว่านหว่าน!” เฉียวเหลียนเฉิงตะโกนลั่น
เขาไม่สนใจขวดน้ำเกลือที่แขวนอยู่ข้าง ๆ รีบดึงเข็มออก แล้วกระโดดลงจากเตียงทันที คิดจะอุ้มเจียงหว่าน พาเธอออกไปด้านนอก
แต่เพราะแขนซ้ายของเขาได้รับบาดเจ็บ ทำให้ออกแรกไม่ได้ เขาอุ้มเธอไม่ได้ จึงใช้แขนขวาพยายามฉุดลากขึ้น
ใช้เวลาอยู่นานจนสามารถเอาร่างของเจียงหว่านพาดไหล่ได้ หลังจากนั้นเฉียวเหลียนเฉิงก็รีบวิ่งออกจากห้องทันที
ด้วยความเร็วขนาดนี้ ราวกับว่าที่เฉียวเหลียนเฉิงกำลังอุ้มไม่ใช่ผู้หญิงหนักร้อยกิโลกรัม แต่เป็นกระสอบข้าวหนักยี่สิบห้ากิโลกรัม!
“หว่านหว่าน ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะพาคุณไปหาหมอ!”
“หมอครับ หมอครับช่วยด้วย!”
หัวของเจียงหว่านกำลังหมุนติ้ว
ทุกก้าวของเฉียวเหลียนเฉิงทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเขย่า ไม่เพียงแต่จะทำให้เธออยากจะอาเจียน แต่ยังทำให้ภูเขาไฟลูกเล็กของเธอยิ่งบีบรัดและปะทุออก!
เธอไม่กล้ายุ่งกับแขนซ้ายที่บาดเจ็บของเฉียวเหลียนเฉิง จึงได้แต่ทุบหลังของเขาแทน พร้อมกับตะโกนเบา ๆ
“หุบปากได้แล้ว วางฉันลงเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ได้เป็นอะไร”
“ฉัน ฉันไม่ได้เป็นอะไร ฉันแค่…”
“เฉียวเหลียนเฉิงหยุดเดี๋ยวนี้!”
เจียงหว่านพยายามตะโกนเสียงแผ่ว ๆ ออกมาสามครั้ง แต่เฉียวเหลียนเฉิงกลับยิ่งตื่นตระหนก เพราะนี่คือครั้งแรกที่เขาได้เห็นอะไรแบบนี้!
เมื่อก่อนเขาเคยถูกศัตรูจับตัวไป แม้จะรู้สึกกลัว แต่ก็ไม่ตื่นตระหนกมากเช่นนี้
เขาเดินทางผ่านช่วงชีวิตแห่งความตายนับครั้งไม่ถ้วน แม้จะมีความหวาดกลัวและตื่นตระหนกเข้ามาตลอด แต่เขาก็ปกปิดมันไว้ได้มิดชิด เอาชนะอีกฝ่ายได้ด้วยกำลังใจอันเข้มแข็ง
เพราะในความคิดของเขา ผลลัพธ์เลวร้ายที่สุดที่เป็นไปได้ก็แค่ ความตาย!
แต่ความกล้าหาญ ความแข็งแกร่ง ทำให้เฉียวเหลียนเฉิงแทบจะเป็นอมตะ ทั้งหมดมาจากจิตวิญญาณ และการสะสมประสบการณ์ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา เขาไม่คิดจะยอมรับความตาย และต่อสู้อย่างมุ่งมั่นเสมอ
แต่เวลานี้เมื่อเขามองเห็นหยดเลือดสีแดงของเจียงหว่าน ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเขาคือ แย่แล้ว!
เธอมีเลือดออกแต่ไม่มีการบาดเจ็บภายนอก ถ้าอย่างนั้นก็อาจจะเป็นอาการบาดเจ็บภายใน!
ถ้าหากเป็นอาการบาดเจ็บจากภายใน…
เฉียวเหลียนเฉิงไม่กล้าที่จะคิดต่อไป
ขณะนี้เขามีเพียงความคิดเดียว แม้จะต้องแลกด้วยชีวิต เขาก็จะไม่ปล่อยเธอไปเด็ดขาด
ตลอดช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา ชีวิตของเขาจมอยู่ในความมืดมนและความสิ้นหวัง
มีแค่เธอ…
มีแค่เจียงหว่านเท่านั้น ที่ทำให้เขามีความหวัง และมีแรงในการใช้ชีวิตต่อไป
เธอคือแสงสว่างเดียวในชีวิตของเขา
และเวลานี้เขาพยายามที่จะรักษาแสงสว่างนี้ไว้!
เฉียวเหลียนเฉิงพยายามสับขา วิ่งไปอย่างบ้าคลั่ง พร้อมส่งเสียงร้องเรียกหมอดังลั่นไปตลอดเส้นทาง
เฉียวเหลียนเฉิงก็ได้พบกับหมอโดยบังเอิญ และเพราะเขาไม่รู้เส้นทางในโรงพยาบาล ทำให้อุ้มเจียงหว่านวิ่งไปมาตลอดทั้งชั้น ก่อนจะถูกหยุดเอาไว้
เจียงหว่านกำลังจะอธิบาย แต่เมื่อทุกคนเห็นขาที่ชุ่มโชกด้วยเลือดของเธอแล้ว ก็ไม่มีใครสนใจฟังคำอธิบายอีก
ตอนนั้นเองใครบางคนก็ตะโกนขึ้น “เลือดออกขนาดนี้ เธอตั้งครรภ์หรือเปล่า!?”
เจียงหว่านทั้งโกรธ และอับอาย!
สุดท้ายเธอก็ไม่ได้อธิบาย และตอนนี้ก็มีคนอยู่มากมาย จนเธออับอายแทบจะแทรกแผ่นดินหนี
จนกระทั่งถูกเข็นเข้ามาในห้องเตรียมคลอด คุณหมอก็มาตรวจ ในที่สุดเธอได้โอกาสอธิบายเรื่องราวทั้งหมด หญิงสาวพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ และน้ำเสียงแผ่วเบา
หมอเงียบไปชั่วขณะ
พยาบาลเองก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร
เฉียวเหลียนเฉิงที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ถามขึ้น ด้วยสีหน้าไร้ยางอาย “ประจำเดือนคืออะไร?”
“มันคืออวัยวะภายในใช่ไหม?”
“ผมไม่ได้เรียนหนังสือ และไม่รู้ว่าอวัยวะภายในแบบไหนที่จะเรียกว่าประจำเดือน!”
“บอกมาเถอะว่าภรรยาของผมเป็นอะไร ทำไมไม่มีใครพูดอะไรเลย ดูเธอสิ!”
“อย่างน้อยก็ช่วยห้ามเลือดได้ไหม!”
เจียงหว่านโกรธจัด เธอตวาดเสียงดัง “เฉียวเหลียนเฉิง หุบปาก แล้วออกไปซะ!”
เธอเน้นหนักสามคำสุดท้ายด้วยความเกรี้ยวกราด!
เจียงเฉิงรีบวิ่งมาหลังจากทราบเรื่อง เขาเห็นเฉียวเหลียนเฉิงถูกไล่ออกมาด้วยท่าทางวิตกกังวลและสับสน
“เหล่าเจียง… ประจำเดือนคืออะไร พวกเขาดุด่าว่าฉันโง่ไม่มีการศึกษา… ดูสิ หว่านหว่านมีเลือดออกตั้งเยอะ มันน่ากลัวจะมาก!”
“เธอจะตายไหม…”
เจียงเฉิงพูดไม่ออก
ภายในห้องเตรียมคลอด ทันทีที่เจียงหว่านเห็นว่าเฉียวเหลียนเฉิงออกไปแล้ว เธอก็สงบสติอารมณ์ลง ก่อนจะถามด้วยความอับอายว่า “ซื้อผ้าอนามัยได้ที่ไหนคะ”
“พวกเราทุกคนใช้กระดาษชำระ ไม่ก็จะทำผ้าสะอาดไว้หนึ่งผืน คาดเอาไว้ตรงนั้น”
“ผ้าอนามัยก็มีนะ แต่มันแพงมาก คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยซื้อกันหรอก ลองไปถามร้านเล็ก ๆ หน้าโรงพยาบาลดูสิ”
“โรงพยาบาลของเรามักจะแจกจ่ายให้กับพนักงานก็จริง แต่แค่พวกเราก็ไม่พอแล้วล่ะ”
เจียงหว่านโล่งใจเมื่อได้ยินคำตอบของพยาบาล เพราะเดิมทีเธอกลัวว่าในยุคนี้จะไม่มีผ้าอนามัย
เธอจึงขอกระดาษชำระจากพยาบาลเพื่อเช็ดเลือดที่ขา และเดินออกมาจากห้องเตรียมคลอด
ด้านนอก เฉียวเหลียนเฉิงได้รับความรู้เรื่องประจำเดือนจากเจียงเฉิงแล้ว เขายืนทำหน้าหงอยอยู่ด้านหน้า ราวกับสุนัขตัวใหญ่ที่ทำผิด
ใบหน้าของเขาแดงก่ำเหมือนไก่ถูกย่าง
“หว่านหว่าน ผมขอโทษ!”
เขาดึงแขนเสื้อของเธอแล้วกล่าวกระซิบ
เจียงหว่านมองเจียงเฉิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
เจียงเฉิงกระแอมเบา ๆ “ผมเคยอยู่กับผู้หญิงน่ะ เลยพอจะรู้มาบ้าง”
เจียงหว่านเหลือบมองเฉียวเหลียนเฉิง และเอ่ยปากถาม “นายไม่เคยอยู่กับผู้หญิงหรือไงถึงไม่รู้น่ะ!”
เฉียวเหลียนเฉิงยกยิ้มขมขื่น “แม่ไม่ได้สนใจผมขนาดนั้น ตอนเด็ก ๆ ผมนอนในห้องชั้นล่างกับคุณย่าน่ะ”
“หลังจากที่ย่าตาย ผมก็อยู่คนเดียว และตอนที่ผมออกมาทำงานกองทัพ น้องสาวก็เพิ่งอายุสิบสองขวบเอง เธอยังไม่เป็นประจำเดือนเลย…”
เจียงหว่านเข้าใจเรื่องราวทันที ในกองทัพมีแต่ผู้ชายตัวโต ไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับผู้หญิงหรอก
แถมหมอนี่ยังมาแต่งงานกับเจ้าของร่างเดิมที่ประจำเดือนมาปีละครั้ง
เธอโบกมืออย่างเบื่อหน่าย “พอได้แล้ว นายกลับไปซะ ฉันจะไปซื้อของ เดี๋ยวมา”
เฉียวเหลียนเฉิงพยักหน้า และหันไปหาเจียงเฉิง “บอกวิธีดูแลผู้หญิงเวลามีประจำเดือนมาหน่อยสิ มันคงเจ็บปวดและอึดอัดมากแน่ ๆ ที่ต้องมีเลือดไหลออกมาแบบนั้น เราจะรักษามันให้หายได้ยังไงเหรอ!”
“อ่า…ที่นายบอกว่าจะมีเลือดออกมาทุกเดือน เป็นครั้งหนึ่งจะเป็นนานหลายวัน แบบนั้นเธอจะไม่ตายหรอ? ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเธอต้องเป็นโรคเลือดจางแน่!”
เจียงเฉิงกระอักกระอ่วน ไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร
เจียงหว่านก็จากไปแล้วด้วย
ตอนนี้เจียงหว่านออกมาซื้อผ้าอนามัยจากร้านค้าเล็ก ๆ หน้าโรงพยาบาล
“คุณซื้อมันกับร้านเราได้ ฉันเพิ่งได้ของมาเมื่อเดือนที่แล้วเอง”
“แต่มันแพงมาก ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็ไม่รู้วิธีใช้มันด้วยซ้ำ!”
พนักงานขายพึมพำขณะหยิบผ้าอนามัยออกมา
มันค่อนข้างแพงพอสมควรจริง ๆ ห่อหนึ่งมีราคาตั้ง 1.5 หยวน
โชคดีที่ห่อหนึ่งมียี่สิบชิ้น แต่เป็นเพียงแผ่นตรง ๆ ไม่มีปีกเกาะติดใด ๆ
ถึงอย่างนั้นเจียงหว่านก็รู้สึกว่ามันใช้ได้ จึงไม่คิดอะไรมาก เพราะยังไงในยุคนี้มันก็เป็นของหายาก
จากนั้น เธอก็ซื้อผ้าเช็ดตัว แปรงสีฟัน และของใช้ส่วนตัวต่าง ๆ กลับมาด้วย เพราะไม่รู้เลยว่าเธอจะได้ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่
เธอยัดข้าวของมากมายลงในถุงผ้า เดินออกจากร้านค้า
ขณะกำลังจะกลับ เธอก็เห็นไป๋อวี้ซิ่วผู้มีรูปร่างเพรียวบางในชุดสีขาวเดินผ่านไป
ดูเหมือนว่าหล่อนเพิ่งจะกลับมาจากด้านนอก
เจียงหว่านไม่สนใจ แต่ทันใด เธอก็เห็นเด็กคนหนึ่งแอบติดตามไป๋อวี้ซิ่วไปอย่างลับ ๆ และเด็กคนนั้นคือ ผิงอัน!
เจียงหว่านจ้องมองทั้งสอง แน่นอน หากเธอตะโกนเรียกผิงอันตอนนี้ ไป๋อวี้ซิ่วจะได้ยินแน่
ไม่มีทางเลือกอื่น เธอรีบติดตามผิงอันไปอีกที
